(On)Wetenswaardigheden van een boekengek

Jaaroverzicht 1959

2011-12-31T16:39:00.018+01:00

"Aan het volk van Nederland,

Het einde van het jaar is bijna gekomen en daarmee is het weer tijd om terug te blikken op het bewogen jaar 1959. Nadat in december 1958 de socialistische ministers waren uitgetreden was er immers alleen nog het rompkabinet met prof. Beel als minister-president.

Op 8 januari hield ik audiënties.
Om 10 uur kwam dr. Drees, gevolgd om 10.30 uur door Hr. en Mevrouw Koot, om 11 uur Prof. Zijlstra en in de middag nog Hr. Plateel.

Donderdag 29 januari ontving ik Minister Cats. De kapper kwam voor Prinses Beatrix, immers zij werd den 31ste 21 jaar en dus meerderjarig. Z.K.H. [Prins Bernhard] overnacht op het Paleis en blijft de hele vrijdag vanwege de wijnproeverij en het diner in de Witte Eetzaal.

Op 12 maart waren er verkiezingen voor de Tweede Kamer en op 14 maart ontving ik van 10 tot 19 uur de leden van het demissionaire kabinet. Een lange formatie begint met veel gesprekken op het Paleis.
Het duurde tot zaterdag 19 mei vooraleer ik het nieuwe kabinet o.l.v. Prof. De Quay kon beëdigen.

Dan waren er dit jaar nog twee staatsie-bezoeken. De eerste betrof van 20 tot 23 mei de Sjah van Perzië, Mohammed Riza Pahlewi en zijn gevolg en van 8 tot 11 juli Koning Boudewijn van België. Beatrix ontving speciaal nog de kapper in verband met het bezoek der Sjah. Zij leek mij veel aandacht te hebben voor de prins van Perzië.

Nog vermeldenswaard is dat H.K.H. Prinses Beatrix op 19 juni toetreedt tot de Johanniterorde. De dag voordien komt de kapper en wij vieren de toetreding tot de orde met een diner op het Paleis."

-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-

Tot zover dit 'verslag' van Koningin Juliana. Vanwaar deze bijzondere blogpost? Het zit zo. Afgelopen oktober kwam ik via een veiling in het bezit van de kantooragenda van het jaar 1959 van de hofhouding van Paleis Huis ten Bosch, het werkpaleis van de toenmalige koningin. Bovenstaande plaatjes (op de foto na) komen daaruit.

De agenda staat boordevol interessante inkijkjes in het leven van de koningin en de hofhouding. De agenda fungeert niet alleen om alle belangrijke koninklijke ontvangsten te noteren --en voor te bereiden-- maar ook om bij voorbeeld het ziekteverzuim van de hofhouding bij te houden (zo is ene mejuffrouw Waasdorp wel zo'n 8 keer ziek, opvallend vaak op maandag), de overuren van het personeel en de beloning daarvoor (1 gulden per uur).

Ook wordt allerlei paleiselijk gesjouw genoteerd: kapstokken naar het Paleis op de Dam, maar juist weer 8 tafels daarvandaan,een perzisch tapijt naar de vestibule in Amsterdam, schilderijen voor Rhenen...

Soms wordt het erg druk: op 17 april komen plm. "30 meisjes, leerlingverpleegsters" op bezoek, de dag erna circa 50 personen van de Johanniterorde plus nog een verslaggever van Elsevier. En dan al die kappersbezoeken voor Beatrix, steevast voorzien van de notitie "1 ons koekjes (f 0,75)" of cake...

Ik heb enorm genoten van deze koninklijke agenda en de lezers van deze blog hopelijk nu ook een beetje. Er zit minstens een afstudeerscriptie in, lijkt mij.
Alleen vraag ik mij af waarom deze agenda niet in het Koninklijk Huis Archief zit maar in het mijne. Mocht het K.H. archief geïnteresseerd zijn: u kunt reageren.

Tot slot dit. Elke laatste zaterdag van de maand werd afgerekend met de melkboer (of wie het ook was). Dan vinden we de volgende staatjes:

Vierentwintig kilo suiker in de maand, de Oranjes zijn beslist zoetekauwen!

Ik wens alle lezers een koninklijk 2012. Je hoeft tenslotte niet van koninklijke huize te zijn om een royaal leven te leiden en je de prins te rijk voelen met wie je bent!

Voor dit artikel is dankbaar gebruik gemaakt van het Winkler Prins Boek van het jaar 1960 (over het jaar 1959). De foto van het kabinet De Quay komt daar ook uit. Daar kan geen Google tegenop!

Halverwege honderd

2011-09-15T18:12:00.000+02:00

De laatste maanden voor mijn 50^ste verjaardag spoken regelmatig visioenen van aftakeling en ouderdomsongemakken door mijn hoofd.

archief-foto, wél mijn fiets (met het
kabelslot) niet de bewuste dag.

Een paar dagen voor de verjaardag sta ik in de fietsenkelder onder het station van Utrecht te worstelen met mijn fiets waarvan het stuur achter twee andere blijft haken. Een leuke jonge vrouw passeert me en vraagt of ik hulp nodig heb. Ik zeg dat het wel gaat, maar ze grijpt niettemin kordaat in en trekt de belendende fiets opzij zodat ik de mijne eruit krijg. Blij bedank ik haar. Mijn eerste gedachte is ‘wat een aardige behulpzame meid!’ Maar als ik mijn weg vervolg dringt zich opeens een verontrustende tweede gedachte op: ‘wat als ze nou gewoon dacht: laat ik die OUDE man eens helpen?’

Nou ja, vandaag is het zover. De eerste 50 jaar zitten er op!

En nu echt getwitter!

2011-08-08T18:00:00.000+02:00

Nee, dit gaat niet over Twitter. Of toch.
Om de eenzaamheid te verdrijven heb ik op 4 augustus een zebravinkenpaartje gekocht alsmede een grote kooi, voer en wat er verder allemaal bij hoort.
Sindsdien zit ik uren te kijken naar het gedrag van de vinkjes: een Darwin is in mij opgestaan. Ik zou er al pagina's over vol kunnen pennen, maar dat zal ik nog maar niet doen.

Eén ding is me al wel opgevallen: die vogeltjes twitteren dat het een lieve lust is! Behalve 's nachts, dan slapen ze zij-aan-zij in een klein voeder-ruifje. Erg schattig. Wanneer ik dan 's morgen de trap afloop en de kooi nader, fluit ik naar ze en dan worden ze wakker. Ze vliegen op, bezetten een van de stokken en beginnen luid te twitteren. En dat gaat bijna de hele dag door.

De twee beestjes zitten elkaar vaak behoorlijk dwars, maar op andere momenten liefkozen ze elkaar (tenminste dat neem ik aan) door bij elkaar in de nek te kroelen of te pikken. Hun ruzietjes zijn interessant en om dat te illustreren heb ik voor het eerst in mijn leven een filmpje gemaakt en op YouTube gezet. Waar een oudere jongere al niet toe in staat is!

Quatorze Juillet

2011-07-14T18:38:00.001+02:00

Tot de leukste dingen aan het kijken naar de Tour de France op de TV behoren de beelden die de Franse regie je vanuit de helikopter voorschotelt. De prachtigste kastelen en kerken worden, vaak met een extra rondje rondom, in haarscherpe kwaliteit op het scherm gebracht. Ik zit dan met de pen in de aanslag om de namen van die fraaie locaties te noteren om ze daarna op internet verder te onderzoeken.
Zo zag ik een paar dagen geleden het Chateau de Mauriac.

Eenmaal gegoogeld bleek dat dit fraaie 15e-eeuwse kasteel het domein is van de Franse schilder Bernard Bistes. Totaal onbekend deze man, niet eens in Wikipedia te vinden (ook de Franse niet) maar oh, wat heeft hij een leuk optrekje. Zoals deze salon grande:

of zijn slaapkamer:

Hier gaat mjin hart sneller van kloppen., dat wil ik ook! (Zo wonen bedoel ik.)
Een bibliotheekfoto heb ik niet gezien. Misschien heeft de ringbaardman geen boeken (wat ik betwijfel) of wilde hij geen foto ervan op zijn website.

Hoe het ook zij, mijn fantasie is geprikkeld. Ergens in mijn leven moet ik iets verkeerd gedaan hebben waardoor ik (middelmatig schrijver, kleine verzamelaar en doorsnee ondernemer) me geen eigen kasteel kan veroorloven. Ik ga proberen dat alsnog recht te zetten. Bistes is vanaf nu nu mijn voorbeeld. Waar kijken naar de Tour niet toe kan leiden!

Tot slot
Vanaf zaterdag heb ik maar liefst twee hele weken vakantie. Jammer dat net nú de depressie-pleuris is uitgebroken over Nederland. Je kunt overal in Europa zijn waar het om mooi weer gaat behalve in ons vlakke land.

Ik sta open voor advies waar ik (goedkoop) naar toe kan gaan tussen 20 en 27 juli zodat ik nog wat zonnestralen op mijn bleke huid kan krijgen en een zomer-depressie kan voorkomen.

Alle hulp is welkom!

Heere Heeresma

2011-06-27T19:28:00.000+02:00

Gisteren ontvlood ons weer een Neêrlands schrijver. Op de gezegende leeftijd van 79 jaren ging Heere Heeresma heen. Zijn dood haalde zondagmorgen het radionieuws en wat kranten, maar groot werd het nieuws niet.

Toch is er bijna geen Nederlands auteur waar ik zóveel plezierige momenten aan heb beleefd als HH. Zijn roman Han de Wit gaat in ontwikkelingshulp wordt door velen die het kunnen weten beschouwd als een naoorlogs meesterwerk. Ik vond het 'behoorlijk deprimerend', óók een compliment.
De plezierigste momenten beleefde ik echter aan een heel ander boek: Een hete ijssalon. Dit boek verscheen in 1982 voor het eerst en bestaat uit een verzameling pornografische verhalen. Ik vond het in 1983 in de slaapkamer van een zus waar ik tijdelijk logeerde. Het was een zeer gelezen exemplaar, mag ik wel zeggen, en ik las het met veel adem uit. Ik was 23.

Op 24 juli 1996 kocht ik zelf een exemplaar en sindsdien ligt het in mijn nachtkastje, waar het nog regelmatig uitkomt. Need I say more?

achterflap

Heere Heeresma was een rebel. Een vrijgevochten vent. En dus werd hij verguisd, want zo gaat dat in Nederland. "Wilt u alsjeblieft geen afwijkend gedrag vertonen a.u.b.? Daar kunnen wij namelijk niet tegen, dankuwel."
Het lafhartige artikel op wikipedia.nl (zie hier) is een complete aanfluiting. Dat er honderdduizenden pornografische boeken van HH verkocht zijn (en dat hij daar waarschijnlijk het meest aan verdiende) wordt niet genoemd. Als ik zin krijg zal ik dit artikel eens flink opschudden.

Je begrijpt dus wel dat ik hield van Heere Heeresma. Er is veel interessants over hem te zeggen, ook op uitgeefgebied. Zo schreef hij zelf de uiterst lovende flapteksten op zijn boeken, werden allerlei uitgeversdetails (aantal drukken enzovoort) veranderd en werden mystificaties opgeworpen. Prachtig!

Dat hij moge rusten in vrede.
Ik ben zelf echter nog niet klaar met de manier waarop HH wordt mis gerepresenteerd. Gezien het plezier dat ik aan zijn werk beleefde voel ik me verplicht wat corrigerende voetnoten in de geschiedenis van zijn werk te maken. U hoort nader.

geschreven op de eerste tropische dag van 2011: een waarlijk hete ijssalon!

De wereld gezien in 1300

2011-05-29T18:50:00.000+02:00

Op 24 april 2010 ontving ik een brochure van The Folio Society waarin ze hun nieuwste productie voorstelde: een limited edition van de Hereford Mappa Mundi (wereldkaart).
Nachten lang lag ik er over te dromen, maar ik kon me deze uitgave niet permitteren en zette het uit mijn hoofd. Dacht ik. Want af en toe zocht ik de brochure weer op (ik heb mappen vol met dit soort dingen), liet mijn ogen verlekkerd over de foto's dwalen en las de teksten nog eens.

Na 361 nachtjes slapen hakte ik eindelijk de knoop door en bestelde hem. Twee omstandigheden gaven de doorslag: ten eerste dat ik er tien maanden over mag doen om hem te betalen en ten tweede dat ik vond dat ik de uitdrukking 'er nog eens paar nachtjes over slapen' voldoende letterlijk had genomen.

En zo arriveerden twee pakketten uit London, zoals jullie hebben kunnen zien. Hier is de Hereford Mappa Mundi, opgehangen in mijn woonkamer.

In de middeleeuwen werden veel van dit soort kaarten gemaakt. Alleen Europa, Afrika en Azië waren nog bekend en de wereld werd voorgesteld als een cirkel met Jeruzalem aan de top of in het centrum van de kaart die altijd georiënteerd was naar het oosten -- het oosten is dus de bovenkant van de kaart.
Deze mappa mundi, gemaakt rond 1300 in het fraaie Engelse Hereford is een van de weinige die de eeuwen heeft doorstaan en tegelijk ook de grootste: 158 x 133 cm. (Je kunt het origineel bewonderen in de Hereford Cathedral).

De Folio Society heeft een facsimile editie gemaakt van deze door de eeuwen heen sterk vervuilde en verkleurde kaart. Om productietechnische redenen hebben ze hem iets verkleind, tot 143 x 121 cm, maar dat is nog altijd indrukwekkend groot. Hij is gedrukt op Neobond, een papiersoort met eigenschappen van perkament met een extra drukgang om het metallic goud op te brengen. Daarna is de kaart handmatig uitgesneden en geplakt op donkerblauw canvas.

Twee latten van eikenhout (van bomen gerooid in de bossen van Herefordshire -- details die een boekengek nog gekker maken) vormen het ophangsysteem.
Zo'n kaart stuur je natuurlijk niet in een ordinaire koker op maar je laat er een speciale houten kist voor maken. Anderhalve meter lang, van binnen bekleed met een bordeauxrood fluweel.

Tot zover de uiterlijkheden (waar ik uiteraard erg gevoelig ben).

Maar wat heb je nu eigenlijk aan zo'n 'kaart' die bol staat van onleesbare inscripties in Latijn, oud-Engels en Frans en onbegrijpelijke tekeningetjes?

Dan heb je duiding nodig, en daar is voor gezorgd.

Bij de mappa horen twee boeken, ieder voor zich fraai in buckram gebonden en voorzien van leeslint(en) en een slipcase. Deel 1 betreft de inleiding over de geschiedenis van de kaart met foto's en een uitgebreide uitleg die alles in z'n historische context plaatst:

Maar om echt te weten wat elk 'dingetje' op de kaart voorstelt moet je deel 2 ter hand nemen, het commentaar (Scott D. Westrem: The Hereford World Map: A Transcription and Translation of the Legends With Commentary, editie 2010). In 536 pagina's worden alle 1092 inscripties en tekeningen die op de kaart staan uitgelegd. Aan de hand van foto's die voorzien zijn van nummers kun je elk detail terugvinden.

Hiermee gaat deze middeleeuwse kaart pas écht leven! Ik heb er al uren mee doorgebracht en ben al veel te weten gekomen over hoe men zich rond 1300 de wereld voorstelde.

De Mappa Mundi is met stip binnen gekomen in mijn top 5 van mooiste bezittingen. Niet alleen mooi om naar te kijken, maar ook buitengewoon intrigerend om over te lezen, te bestuderen en nog vele jaren van te genieten.

Wat nu weer?

2011-05-26T17:48:00.000+02:00

Ik heb jullie gehoord: er komt weer een bijdrage, hopelijk dit weekend. En het gaat over dit pakket:

Een doos van anderhalve meter lang en nog een kleinere doos... En wat een hoop stickers zitten er op! Nog een paar nachies slapen, dan pakken we uit.

Pakjesplezier

2011-03-30T15:10:00.002+02:00

Eén van de leukste dingen van boeken per post bestellen vind ik manier waarop het verpakt kan zijn.

Veel boeken komen zó - ik neem Eci als afzender, maar je kan er ook bol.com lezen:

Bij zo'n verpakking ga ik rigoureus te werk: openrukken en de inhoud consumeren. Soms bewaar ik het karton om er later zelf een boek in te verzenden.

Maar het echte werk ziet er zó uit:

Dit prachtige pakketje kreeg ik gisteren van een particulier die tweedehands boeken verkoopt via bol.com.

Wanneer het echter uit een ver buitenland komt, zoals bij dit boek uit Zuid-Afrika en het ook nog eens per aangetekende post wordt verzonden [in Afrika is dat vanwege de criminele posterijen trouwens noodzaak], dan krijg je helemáál een pretpakket thuis bezorgd:

Krijg ik zo'n uitbundig van (oude) postzegels voorzien pakje binnen dan ga ik er eerst een tijdje naar kijken. Letterlijk: ik leg het op de keukentafel of op de bank en kijk er naar. Draai het om. Voel het gewicht. Spanning opbouwen. Daarna snijd ik het héél voorzichtig met een mesje open om vervolgens van de inhoud te genieten.

Hier dringt zich de vergelijking met seks bij mij op. Dat kan ook op twee manieren: meteen recht op-en-neer of met genotverhogend voorspel. Al komt er in dat geval gelukkig geen mes aan te pas...

Boekenweek 2011

2011-03-16T14:55:00.000+01:00

Hoera, het is weer boekenweek!!!

Rampenfilm

2011-03-11T18:38:00.000+01:00

Ik kan rampenfilms over het algemeen wel waarderen. Armageddon, 2012, en hoe ze allemaal ook mogen heten. Maar toen ik vandaag de berichten las op op nu.nl, de NOS en andere media zag ik dat er hier en nu zich een ramp aan het ontwikkelen is waar wij als nuchtere & van rampen gespaarde Nederlanders helemaal geen voorstelling van kunnen maken. Je zult maar een land zijn waar alles op rolletjes loopt en opeens zijn er duizenden (tienduizenden?) doden en honderden miljarden schade. Je huis ligt in puin en alle wegen zijn onbegaanbaar.
En het duurt zeker vele jaren voor alle infrastructuur en huizen hersteld zijn.

Deze aardbeving zijn wij in Nederland over een maand of twee vergeten. De mensen in Japan die het overleven zijn hun leven kwijt. En hun bezittingen.

Wat ik wou zeggen: relativeer.

Wat ben ik toch een sukkel

2011-02-19T18:37:00.001+01:00

Vrijdagmiddag. Ik krijg zoals elke vrijdag een mailtje van Hinderickx & Winderickx met daarin de link naar de nieuwe boeken van de week die dit spraakmakende Utrechtse antiquariaat aanbiedt.
Twee titels vallen me op: een uitgave van Samuel Taylor Coleridge's The Rime of the Ancient Mariner van de Folio Society uit 1994 en een boek van Bob den Uyl: Een uitzinnige liefde. De eerste begeer ik omdat ik vorig jaar voor € 568 een nieuwe limited edition van dit werk heb aangeschaft, gebonden in perkament en voorzien van fraaie houtsnedes en toen ik daarna op een door mij geliefd internetforum las dat ook de Folio Society uitgave van 1994 erg fraai was, wilde ik dit meteen hebben.

Aangezien het rustig is in mijn eigen winkel wip ik er even tussenuit en loop de paar honderd meter naar HinWin.
René (de ene helft van HinWin) zit achter zijn tafel en kijkt me vriendelijk en met een blik van herkenning aan. Ik loop naar de U om het boek van Bob den Uyl te zoeken, maar daar staat net een andere klant voor.
Dat heb ik trouwens altijd. Wanneer ik bij Albert Hein guacamole saus in een potje wil kopen (toch niet echt een koploper uit het assortiment, zou ik zo zeggen) staat daar een bejaarde vrouw minutenlang voor het schap met Mexicaanse artikelen te dralen, precies voor het door mij begeerde potje. Ik ben te beleefd aangelegd om zelfs maar te zeggen 'Sorry, mag ik misschien even iets pakken' dus maak vooralsnog omtrekkende bewegingen. Kijk nog even bij het vlees, of daar me nog iets invalt om te kopen, maar daar was ik zojuist al geslaagd. Intussen staat ze daar maar te twijfelen. In stilte gaan er veel minder beleefde opmerkingen door mijn hoofd: 'Hé ouwe taart, ga 's effe opzij!' en meer van hetzelfde. Op sommige dagen is dit heel sterk: ik heb bij voorbeeld vijftien artikelen op mijn zorgvuldige voorbereide boodschappenlijstje staan en bij zeker acht daarvan wordt mij de weg versperd door een vrouw -- ik kan het helaas niet anders maken dan het is. Mannen gaan recht op hun doel af maar vrouwen zoeken, dralen, talmen en lopen altijd in de weg. Miljoenen jaren evolutie heben daar nog niets aan kunnen veranderen. Het zal de ovulatie wel zijn of, bij het ouder worden, het gebrek daaraan. Maar dit terzijde.

De klant bij de U (een man) schuift vlot op naar de W en ik pak een redelijk beduimelde Bob den Uyl/Uitzinnige Liefde. Acht euro staat er voorin, twee euro minder dan het boek op de website.
Dan door naar René. Ik leg de Den Uyl op de afrekentafel terwijl hij me verwachtingsvol aankijkt. Ik begin een klein beetje te zweten. Oei, die man weet zoveel van boeken, ik ben maar een klein mannetje vergeleken met hem, een matig verzamelaartje, en een nitwit waar het hoofdletters LITERATUUR aangaat.
"In de nieuwsbrief van vanmiddag zag ik een uitgave van de Foliostietu... eh Folio Society staan..." begin ik te stotteren, "... The rime of the..."
René veert direct energiek op. "Coleridge" onderbreekt hij me en met twee grote passen is hij bij de tafel voor nieuwe aanwinsten (dat had ik natuurlijk moeten weten) trekt het door mij gevraagde boek te voorschijn en overhandigt het me met een zwierig gebaar.
Help! denk ik, ik had dus Coleridge of beter nog Samuel Taylor Coleridge moeten zeggen en niet Foliostietusociety. Nerveus haal ik het in donkerrood zijde gebonden boek uit zijn foedraal en blader het snel door. Schitterend papier, mooi gebonden, een fraaie illustratie ingeplakt op de voorzijde... Het is in een prachtige staat, rugje iets verkleurd, maar o.k. En de 15 euro die gevraagd wordt is een lachertje. Uit verschillende berichten in het forum had ik begrepen dat een prijs van 40 of 50 euro ook goed zou zijn. Zal ik René zeggen dat deze prijs echt te laag is en hem voorstellen 25 of 30 euro te betalen? Maar nee, daarmee zou ik me pas echt belachelijk maken en zijn autoriteit ondergraven....

Echter, mijn boekvernederingen zijn nog niet voorbij. René wijst op de beduimelde Bob den Uyl die ik voor hem op de tafel had gelegd. "Ik heb een veel mooier exemplaar daarvan" zegt hij en binnen 1,2 seconden trekt hij een ander exemplaar uit een stapel (de nieuwe aanwinstentafel natuurlijk, hoe dom ben ik toch). Inderdaad, het prachtige exemplaar uit de nieuwsbrief, voor 10 euro.

Nu breekt het zweet me helemaal uit. Wat ben ik toch een ongelofelijke sukkel dat ik alles niet meteen heb begrepen! Ik breng de beduimelde, scheef gelezen Den Uyl terug naar zijn plekje bij de U en reken de twee boeken af. Een paar korte aanslagen op zijn calculator (15 + 10) * 0,9 brengen het totaalbedrag op € 22,50. "Zal ik ze inpakken?" vraagt René.
"Nee," antwoord ik, "het gaat zo wel mee."

Met de twee boeken onder mijn arm geklemd loop ik terug naar mijn eigen armzalige winkel. Het is gemeen koud deze vrijdagmiddag. Brrrr.

Ronald Reagan 100ste geboortedag

2011-02-06T16:20:00.001+01:00

Vandaag, zondag 6 februari 2011, is de honderdste geboortedag van Ronald Reagan. Slechts weinigen in Nederland zal het interesseren. Maar ik als fan sta er bij stil.

Ronald Reagan was (en is nog steeds) een immens populaire president in de Verenigde Staten. In het buitenland wordt dat vaak anders gezien, maar ik wou de politiek er buiten laten.
Ronald Reagan was een van de liefste en aardigste wereldleiders die ooit op aarde heeft rond gelopen. De mooiste getuigenissen daarvan vormen de briefjes die RR aan zijn vrouw Nancy -- zij leeft nog -- schreef. Lange liefdesbrieven maar ook veel kattebelletjes, vaak met tekeningetjes geïllustreerd. Een aantal van deze brieven is gepubliceerd in het boek I Love You, Ronnie. Hier een paar bladzijden uit lezen als je verdrietig bent en de miserie verdwijnt op slag!
Vanwege het copyright kan ik er helaas geen uitgebreide voorbeelden van laten zien, maar ik hoop dat onderstaand kaartje nog onder het citaatrecht valt:

"Look what happens when I'm without you. Your Roommate."

In maart 2008 kocht ik in de webshop van het Ronald Reagan Museum een 43 cm hoge gebronsde buste van mijn American hero. Voor onderstaande foto heb ik heb van zijn gebruikelijke plek gehaald.

Waarschijnlijk wordt de 100ste geboortedag van Barack Obama in 2061 nog wel gevierd. In hetzelfde jaar, een paar weken later, valt ook mijn 100ste geboortedag, maar of dat nog ergens herdacht of gevierd zal worden.... Ik zou zeggen: hou mijn blog maar scherp in de gaten tegen die tijd!

P.S.: Het weekblad Elsevier heeft een prachtige special (een paperback van 102 pagina's) over RR gemaakt, die op dit moment in de tijdschriftenkiosk ligt voor € 8,95. Ook hier online te bestellen.

Opnieuw: Egypte

2011-02-02T19:26:00.000+01:00

Mijn opmerking in mijn vorige blog dat de media nog niet zo heel veel deden aan de gebeurtenissen in het Midden-Oosten kan ik nu gerust terug nemen. Radio 1 houdt me heel goed op de hoogte. Daarnaast check ik regelmatig CNN op de TV en Aljazeera via internet.

Wat hier gebeurt is dat er nieuwe geschiedenis gemaakt wordt, waarvan we de afloop nog niet weten. Daarom is het zo spannend om het te volgen.

Toen ik 14 jaar oud was volgde ik via de radio de ontwikkelingen over de beëindiging van de oorlog in Vietnam en praatte daarover met mijn moeder tijdens het 'kopje thee' als ik thuis kwam van school.
In mij is een journalist verloren gegaan. Maar dat spijt me geenszins!

Wat Egypte betreft hoop ik vurig dat alle kunstschatten en historische artefacten bewaard blijven en niet worden geplunderd en beschadigd door opgefokte mannetjes.

Ik denk dat ik vanavond maar eens twee oude boeken uit de kast haal, namelijk het tweedelige Het graf van Tut-Anch-Amon: ontdekt door wijlen Graaf Carnarvon en Howard Carter
Een prachtige uitgave uit 1924, kort na de ontdekking gepubliceerd.
Toen alles ondanks --of juist dankzij-- de koloniale verhoudingen, nog gewoon 'gewoon' was.
Radicalisering is een uitvinding van de 21ste eeuw. De slechtste uitvinding wat mij betreft.

De macht van het volk

2011-01-29T18:47:00.000+01:00

Ik heb op dit moment niet zoveel te melden over boeken. Niet dat de boekaankopen zijn stil gelegd (verre van dat) maar gewoon omdat ik even niet weet wat ik daarover kan schrijven. Januari, februari... het zijn maanden waar ik me doorheen worstel in afwachting van de lente.
Ik ben twee weken erg ziek geweest wat veel te lang is voor mijn doen -- mijn afweersysteem werkt normaal gesproken buitengewoon effectief en snel, alleen deze keer dus niet.

Op dit moment winden de gebeurtenissen in de Arabische wereld me buitengewoon op. Na Tunesië grijpt nu ook het volk van Egypte de macht, zo lijkt het. De impact van deze gebeurtenissen is nog nauwelijks te bevatten. De aandacht hiervoor in de media vind ik vrij beperkt, mijns inziens is dit de belangrijkste gebeurtenis in de wereld sinds het uiteenvallen van de Sovjetunie en de andere communistische landen in Oosteuropa.

En dan dit: een 45-jarige Nederlandse vrouw, Zahra Bahrami is vandaag opgehangen in de feodale islamitische dictatuur van Iran. Een prachtvrouw is vermoord door achterlijke godsdienstfanaten. Ik heb het 15 jaar geleden al helemaal gehad met de islam als staatsgodsdienst. Nu heb ik hoop dat de revolutie die begonnen is in Tunesië, en zich op dit moment in Egypte voltrekt, hierna overslaat naar Iran.

Wat mij betreft komt er eindelijk een snel einde aan al die dictatoriale, feodale, monarchistische en politionele staten in de islamitische wereld.
En wanneer de haantjes in Israël ook hún macht willen opgeven is de wereldvrede aanstaande.

Dood door ophanging:

In vroegere tijden kreeg een veroordeelde een touw om zijn nek geknoopt dat over een stevige tak werd geworpen. De veroordeelde werd vervolgens omhooggetrokken en stierf door verstikking. Later ontdekte men dat de dood sneller intrad wanneer de veroordeelde een val maakte. Bij experimenten ontdekte men dat bij een te korte val de veroordeelde langzaam stierf, terwijl bij een te lange val er een kans was dat het hoofd van de veroordeelde werd afgetrokken. Dat laatste gebeurde bij Barzan Ibrahim, het hoofd van de Mukhabarat, Saddams geheime dienst. Die werd geëxecuteerd op 15 januari 2007 met de lange val en raakte onthoofd. In de 19e eeuw werd ontdekt dat de ideale vallengte berekend kon worden door 1260 te delen door het gewicht van de veroordeelde (in ponden). Iemand van 50,8 kilogram (112 pond) zou een val van 3,43 meter (11,25 voet) moeten maken om onmiddellijk te sterven. Later werd de formule gecorrigeerd voor de leeftijd, geslacht, lichamelijke conditie en postuur. Door deze "ideale" val breekt de nek en wordt ook het ruggenmerg op een hoog niveau onderbroken (meestal tussen de 1e en de 2e Wervel, hangman's fracture), waardoor onmiddellijk een verlamming van het gehele lichaam inclusief de ademhalingsspieren optreedt, zodat de veroordeelde niet meer kan spartelen en niet meer kan ademen. Daarnaast drukt het eigen lichaamsgewicht ook de halsslagaders dicht zodat de hersenen niet meer van bloed worden voorzien. Meestal zal vooral door dat laatste binnen circa tien seconden bewusteloosheid intreden en de hartdood na circa acht minuten.

Het zal je geliefde maar zijn.

Gelezen boeken 2010

2011-01-01T14:38:00.000+01:00

In 2010 las ik in ieder geval 90 boeken (26 meer dan in 2009), van deze boeken heb ik namelijk een aantekening gemaakt. Daarnaast zijn vele boeken meer doorgebladerd, of heb ik er stukjes uit gelezen. Nog niet alle boeken zijn uit.
De lijst bestaat voor 78% uit fictie, 17% non-fictie en 5% (auto)biografiën.

Van Bernlef las ik het meest, 9 boeken (eentje niet uitgelezen). Ik herlas 6 boeken van het Zweedse schrijverspaar Sjöwall en Wahlöö. Ik ontdekte Charles den Tex en las 5 boeken van hem, een heel goede Nederlandse crime-schrijver! Cel vond ik de beste van hem. Van de nieuwe Noorse thrillerauteur Jo Nesbø las ik 4 titels: De sneeuwman vond ik veruit de beste daarvan.
Van Herman Brusselmans las ik ook 4 boeken. Mijn haar is lang vond ik aangenaam geouwehoer, maar toen had ik het wel voor even gehad met hem.

Van drie boeken moest ik huilen:

Hersenschimmen van Bernlef (een dementerende man sterft)
De grote zaal van Jacoba van Velde (een oude vrouw sterft)
Daan van Tessa de Loo (een hond gaat dood)

Andere boeken waar ik zeer van genoot waren:

Ik weet alles van A.J. Jacobs (een Amerikaan, de naam doet anders vermoeden) vond ik zowel interessant als buitengewoon hilarisch, ik heb af en toe zitten snikken van het lachen. Jacobs gaat hierin de uitdaging aan de hele Encyclopedia Britannica (meer dan 30.0000 bladzijden) van A tot Z te lezen en voltooit dat ook. De impact die dat op hem en zijn omgeving (vrouw, collega's) heeft is groot en leidt tot smakelijke ruzies en pesterijtjes, afijn: lees zelf, het ligt in de ramsj.
Villa Serena van Marion Pauw verraste me: een origineel en spannend boek.
Bernlef's Buiten is het maandag is een boek dat ik graag eens zal herlezen.
De vernedering van Philip Roth: in twee uur tijd gelezen, vier sterren!

Dan tot slot de voor mij allesbeste boeken van 2010:

Het Literaire Aardappelschiltaart Genootschap Van Guernsey van Mary Ann Shaffer en Annie Barrows (op locatie gelezen!) is een heerlijk feel good boek
Franca Treur met haar debuut Een dorsvloer vol confetti: echt een schitterend lief boek van een jonge schrijfster
Maarten 't Hart: De vlieger, een verrukkelijk humoristisch boek!
Via Capello 23 van Christiaan Weijts, zo'n boek zou ik zelf willen schrijven.

Natuurlijk waren er ook (heel) slechte boeken bij. Misschien vermeld ik ze nog eens in een voetnoot, maar ik heb me voorgenomen in 2011 het leven van een zonniger kant te gaan bekijken.

De complete lijst van de 90 boeken (met als extra scans van de omslagen) is in een pdf gezet en is hier te downloaden.

Een mooi 2011!

2010-12-31T18:50:00.003+01:00

Alle lezers een mooi 2011 gewenst met veel boekenplezier!

Ik heb het afgelopen jaar van heel veel leuke, goede boeken kunnen genieten, waaronder 318 nieuwe boeken (het gebruikelijke jaaroverzicht volgt binnenkort).
Wat mezelf betreft is er één boek dat ik komend jaar zo weinig mogelijk zou willen zien, namelijk het grootboek van mijn bedrijf. Hoe minder ik dááraan hoef te denken hoe beter het met me gaat. ;-)

Vannacht heb ik een verbazingwekkend verslag over de bouw van de Hoover Dam gelezen, een megalomaan project dat tussen 1931 en 1936 is uitgevoerd. Wanneer Discovery Channel toen had bestaan zou de reportage hierover een absolute TV-hit geworden zijn: the greaters building projects ever, of zoiets. Ik kan het je aanraden om op de voorgaande link te linken en je interesse te prikkelen.

Voor nu -- het begin van mijn oudejaarsavond -- rest mij het bereiden van een lekkere maaltijd, ~~een beetje TV kijken~~ Top 2000 luisteren en dan naar bed. De tijden dat ik op 1 januari een kater had en de halve dag lam in bed lag zijn gelukkig geschiedenis.

Winter

2010-12-23T19:11:00.000+01:00

Ik haat winters, vanuit de grond van mijn wezen. De tweede op rij en naar het zich laat aanzien wordt deze winter nog erger dan die van 2009/2010.

Ja, ik heb weleens genoten van de mooie uitzichten vanuit de trein: de boomtakken die voorzien waren van een laagje sneeuw en van de spinnenwebben in mijn tuin waarvan de draden wel 3 millimeter dik waren.
Maar ik heb ook vele uren onder ijskoude omstandigheden op perrons staan wachten op treinen die niet vertrokken. Station Amersfoort is wat mij betreft wel het ergste van alles: geen beschutting, geen warme kiosk en op de traverse boven de sporen giert de wind en glijd je uit over de gladde tegels. Een totale architecturale mismatch.
Ik wil geen NS-klager zijn, maar het is een feit dat ze er nog steeds niks van bakken als het winter wordt.

Hoewel ik kou haat fascineert het me ook. Ik heb heel veel boeken gelezen over expedities en reizen naar zowel de Noord- als de Zuidpool en andere koude streken.
Vanochtend las ik het nieuwste boek van Gerrit Jan Zwier uit: Nooit hier, altijd daar.
Een fijn boek. Hij beschrijft hierin zijn reis door Alaska, de Aleoeten, Newfoundland, Québec en Labrador. Barre en bizarre verhalen.
Wat ik zo prettig vind aan Gerrit Jan Zwier is dat zijn verhalen over koude streken een gedegen basis hebben door zijn wetenschappeljike inzichten als antropoloog. Zijn droge Groningse nuchterheid en humor maken het daarna af.

Maar wat mij betreft kan deze barre winter niet snel genoeg voorbij zijn. Laat anderen dan ik maar die koude streken verkennen en er over schrijven. Ik wacht de lente lezend onder een dik dekbed af. De ideale manier om te reizen in de winter!

Het Boekenfestijn

2010-11-29T18:13:00.000+01:00

De afgelopen dagen was het zogenaamde Boekenfestjin voor het eerst neergestreken in Zwolle, in de IJsselhallen. Nadat ik in het verleden deze reizende boek-opruimingsbeurs een paar keer in Utrecht had bezocht (toen nog mijn woonplaats) kreeg ik eindelijk de kans om dichtbij op boekenjacht te gaan. Het was voor mij tevens de eerste keer dat ik in de IJsselhallen was. (Koud, slecht verlicht, aftands, versleten, smerige plees, absoluut geen reclame voor Zwolle!)

Het Boekenfestijn is vooral leuk om ramsjboeken te kopen. Verwacht geen zeldzame zaken, wel bergen (grote) boeken met veel plaatjes (en daar hou ik toevallig van) voor een breed publiek. Je vindt er altijd wat. Bij binnenkomst pak je een handige boekentrolley (een soort mini-boodschappenwagentje) en vervolgens voeg je je tussen de andere bezoekers die langs tientallen meters lange tafels lopen.
Wat opvalt is dat op deze beurzen vrouwelijke bezoekers in de meerderheid zijn. Lezen vrouwen meer dan mannen? Ongetwijfeld. Maar waarom is de meerderheid van alle boeken dan door mannen geschreven? Denkt u daar maar eens over na.

Ondanks de kou in de hal die me na drie kwartier al naar de wc's deed spoeden (kou werkt altijd versnellend op mijn darmen) en de gebrekkige catering ben ik gisteren toch aardig geslaagd: ik verliet de hallen met 17,4 kilo aan boeken.
Bij de afrekenbalies aangekomen koos ik de kassa met het leukste meisje. Tja, dat is een beetje een afwijking van me.... doe ik in de supermarkt ook altijd...
Ik had geen idee hoeveel ik had gekocht, nou ja, 13 boeken, maar ik had niet de prijs bijgehouden. Toen het meisje 92 euro en 5 cent op de kassa aan sloeg riep ik uit: "Zó weinig??!!"
Ze keek me stomverbaasd aan en ik meende haar gedachten te kunnen raden: die is gek.

één van de boeken, voor € 5,95

Op weg naar het boekenfestijn had ik de bus genomen en was verder te voet gegaan. Maar met zeventien-en-halve kilo had ik geen zin om de reis terug (6 km) op dezelfde manier te doen dus bestelde ik een taxi.
Bij een temperatuur van 0 graden ging ik buiten wachten zodat ik de mogelijkheid had om voor het eerst in tweeënhalf uur een sigaret op te steken. Vanwege mijn verkleumde vingers brandde ik daarbij een gat in mijn wijsvinger. Hè kut!

Maar de taxi kwam spoedig en bleek bestuurd te worden door een geheel in gothic zwart geklede vrouw van een jaar of 45-50. Ik plaatste mijn big shopper en de andere twee plastic tassen met boeken op de achterbank en ging voorin zitten. Tjee, die dame (zwart lang haar, veel oorbellen, ringen, armbanden en piercings) reed wel érg heftig! Een stoplicht op rood: remmen op het laatste moment. Weer wegrijden: meteen van de 1 naar de 4 (het was een automaat, maar je snapt wat ik bedoel).
En dus gebeurde het gevreesde: bij één van haar heftige afremmingen stortte de big shopper van de achterbank en viel tussen de achterbank en de voorstoelen in, daarbij alle boeken verliezend....
Ik vreesde voor grote schade. Ik had zóveel moeite genomen om de beste exemplaren uit te kiezen, die met de minste kreukjes/deukjes/vouwtjes. Om dan hier bijna thuis nog even alles in elkaar te laten storten leek me een bitter lot.
Gelukkig kwam het allemaal goed. Bij mijn huis aangekomen raapte ze alle boeken die tussen de stoelen waren gevallen netjes op en stopte ze in mijn tassen. Naderhand bleek er geen zichtbare schade aan de boeken.

De rest van de zaterdag en de zondag heb ik me uitstekend vermaakt met de aanwinsten. Ik had eindelijk weer iets boekachtigs gedaan. Na de trieste gebeurtenissen van de afgelopen weken geeft dat een heerlijk gevoel!

Een leven lang een vader

2010-11-20T17:56:00.003+01:00

Op 29 september 1920 werd in Loosduinen een jongen geboren die de eerste was in een gezin van uiteindelijk 14 kinderen. Zijn naam was Willem, afgekort tot Wim.

Wim, "de knapste jongen van het dorp" trouwde in 1947 met Reina (toevallig algemeen beschouwd als het knapste meisje van het dorp) en samen kregen ze acht kinderen.
"Hij hoefde me maar aan te kijken, of ik was al zwanger", zou Reina ooit gezegd hebben.
In 1999 overleed Reina. Kort daarna trouwde hij opnieuw, want: "alleen zijn vind ik maar niks". Bovendien was hij gewoon weer verliefd geworden.

Dinsdag 16 november 2010 om 12:53 uur blies hij zijn laatste adem uit. Ik was erbij. Deze negentigjarige krachtige, lieve man was mijn vader.

Afgelopen ochtend hebben we hem naar zijn graf gedragen. Het was een prachtige dag.

(foto: mijn vader rond 1939-1940)

Martin over Mulisch

2010-10-31T18:58:00.003+01:00

Je word nu helemaal gek natuurlijk van alle berichten naar aanleiding van de dood van Harry Mulisch. Ik wil er niet veel aan toevoegen, slechts dit.

Op de vraag van Adriaan van Dis in een TV-interview uit 1989 "creëert u niet een mythe van het schrijversschap?" antwoordt HM volmondig Ja.
Dan -even later- de vraag van Van Dis: "U verheft zich daardoor wel een beetje?"
Mulisch: "De anderen kunnen toch méé komen!?"

Dát is voor mij de kern. Mulisch pareert de kritiek op zijn sterrenstatus door de criticasters en de gewone man op te roepen zelf ook maar eens uit hun luie nest te komen en iets néér te zetten.
Ik herken me helemaal in die eigenschap van HM. Klaag niet over mensen die briljant zijn, de top bereiken en daardoor veel verdienen maar doe het zelf, eikel! (Nergens persoonlijk bedoeld.)

Iedereen die zijn kop in dit kouwe kikkerland boven het maaiveld uitsteekt verliest die. Mulisch leefde als een vorst omdat hij een vorst wás. Wat kan het leven simpel zijn.

Toppie gedaan Harry, en veel lol in de hemel gewenst.

Alderney (slot)

2010-10-31T12:35:00.000+01:00

Hoe zit dat toch met die fascinatie voor kleine eilandjes? Voor onbewoonde eilandjes kan ik die vraag eigenlijk vrij gemakkelijk beantwoorden. Het heeft, voor mij tenminste, te maken met het ontoegankelijke dat juist daardoor zo aantrekkelijk wordt. Het ontoegankelijke (of verbodene) zoals toen je een kind was en fantaseerde over die bunker in de duinen of die geheimzinnige schuur in een weiland waar je niet mocht komen omdat anders de boer met een riek in z'n knuisten achter je aan kon komen.

De aantrekkingskracht die van bewoonde eilanden uitgaat wordt voor mij bepaald door de grootte ervan (niet te groot) en het aantal bewoners (niet te veel). Een eiland met 23 miljoen inwoners zoals Taiwan: bwâh. Veel interessanter zijn Schiermonnikoog (940 inwoners), net als La Graciosa (Canarische eilanden, 650 inwoners) en natuurlijk Alderney (ca. 2500 inwoners). Eilanden met heel weinig bewoners zijn weliswaar ook erg interessant, maar als bezoeker minder leuk. Je kunt onmogelijk je eigen gang gaan tussen de 28 bewoners van Lundy Island (Engeland) of de 50 van Palmerston Island.

Wanneer een eiland genoeg mensen telt om een economie te kunnen vormen en een bestuur nodig heeft dan wil ik er veel van weten. Vraag over Alderney: kent iedereen daar iedereen? Nee, maar wel bijna. Is er criminaliteit? Ja, er is pas gereedschap gestolen uit een schuur. Bovendien is er één politieman op het eiland, maar op het moment dat ik op het eiland ben lees ik dat hij zojuist geschorst is. Officieel weet niemand waarom, maar je kunt je voorstellen dat omtrent de reden volop gespeculeerd en geroddeld wordt. Officieel is alleen gezegd dat het vanwege een niet-criminele daad is.

Alderney is groot genoeg voor een krant, twee zelfs! The Alderney Press en The Journal. Beide verschijnen tweewekelijks. Ik koop van beide het laatste nummer (men is buitengewoon verbaasd dat een buitenlander een lokale publicatie wil hebben!) en kom te weten dat er meer dan 50 clubs bestaan, van Line Dancing tot Dierenwelzijn, van een fotografieclub tot een kleiduivenschietclub (geïnteresseerden kunnen bellen met tel. 824031), werkelijk aan alles is gedacht om de verveling te verdrijven.
Dat Alderney zo z'n eigen problemen heeft blijkt uit de Alcoholics Anonymous, ook hier actief (hoewel, anoniem?) en de Al-Anon Family and Friends Club (inderdaad helemáál niet anoniem hier!).

Dan is er nog de trein. Een eiland van nog geen tien vierkante kilometer met een spoorweg? Ja, in 1840 kreeg Alderney een heuse spoorlijn zoals ik las in Railways of the Channel Islands [link]. Tegenwoordig is er nog maar een deel van over dat vooral door toeristen gebruikt wordt. Uiteraard maakte ik een retour-ritje met deze wagons die vroeger in de New Yorkse ondergrondse dienst deden en die nu getrokken/geduwd worden door een diessellocje uit 1949.

Toen ik, aangekomen op het eindpunt bij Mannez Quarry, foto's had gemaakt van de schitterende vuurtoren die daar staat, was ik een beetje te laat voor de trein terug naar hoofdstad St. Anne. De vrouw van een jaar of veertig die hier bij-hobbyde als kaartjescontroleur was in een streng zwart uniform gestoken en stond al met één been op het perron en met één been op de treeplank, met een fluitje in haar mond, klaar om het vertreksignaal te geven. Amechtig hijgend, terwijl ik mijn pas nog eens versnelde, wuifde ik naar haar en riep "wait, wait!"
Ze wachtte inderdaad, maar ik had nog geen stap op het balkon gezet -- de deuren sloten reeds -- of ze ging breed voor mij staan en versperde mij daarmee de toegang tot de coupé. Met een strenge blik keek ze mij aan en zei "Actually, you should be punished for being too late. But for this time I let you go!"

Een beetje schuldbewust knikte ik en zocht een plekje op een van de versleten bankjes. Terwijl het treintje door het lage landschap schommelde begonnen haar woorden langzaam tot mij door te dringen: ik zou gestraft moeten worden? Echt? Hoe dan? In gedachten zag ik haar lichaam voor me: die lange benen, stevige billen en borsten, dat uniform, die strenge blik, dat hele kleine lachende trekje om haar mondhoeken toen ze haar strenge woorden uitsprak.... Moest ik dit als een heimelijke uitnodiging uitleggen?

Om een uur of vier die middag vloog ik terug naar Guernsey. Naast de twee piloten waren er maar twee andere passagiers, in tegenstelling tot de heenvlucht toen er 13 waren. Het tijdelijke inwonertal van Alderney was dus gegroeid.
Wat later, intussen tot mijn volle tevredenheid gesetteld in een reusachtige hotelkamer, kreeg ik spijt dat ik niet adequaat op haar strafaanzegging had gereageerd. Misschien moet ik nog eens terug om dezelfde rit opnieuw te maken of te missen...

Een boek dat bijna niemand kan lezen

2010-10-03T19:50:00.000+02:00

Ko e Evagelia a Mataoi.
Ko e tohi he matohiaga a Iesu Keriso, ko e tama a Tavita, ko e tama a Aperahamo.

Zo begint het boek dat ik begin september kocht op eBay en deze week ontving. Dit boek, waarvan de volledige titel luidt : Ko e Maveheaga Fou, he iki ha tautolu, ko Iesu Keriso; katoa mo e Tohi he Tau Salamo; kua liliu ke he vahagau Niue is niets meer of minder dan het Nieuwe Testament in de Niueaanse taal. De bovenstaande zin is de aanvang van het evangelie volgens Mattheüs:

Het evangelie naar Mattheüs
Geslachtsregister van Jezus Christus, de zoon van David, de zoon van Abraham.

Niue is een klein eiland midden in de Pacific: 260 vierkante kilometer, ruim anderhalf keer zo groot als Texel, maar met slechts 1400 inwoners (tien keer zo weinig als er Texelaars zijn). Het is er kaal en heet en het fascineerde Boudewijn Büch buitengewoon. Geen wonder: er zijn bijna geen boeken over. Hij is er zelf geweest, wat in 1993 twee fraaie uitzendingen opleverde in de serie De Wereld van Boudewijn Büch.

BB verzamelde volgens eigen zeggen alles van en over Niue (net als over heel veel andere eilanden). Ik bezit 6 boeken over Niue, wat behoorlijk veel is voor de gemiddelde eilandengek, waarvan één (The Decolonisation of Niue door Terry M. Chapman, Victoria University Press, Wellington, 1976) afkomstig is uit de bibliotheek van Boudewijn. Hij kocht dit boek op 22 april 1995 in Wellington, Nieuw-Zeeland.

Terug naar mijn aanschaf, hier ligt het op mijn bureau. In het echt ziet er beter uit dan op deze kale flitslicht foto. Het leer is nog behoorlijk goed en bovendien zijn de drie snedes verguld en ligt het boek nog strak in de band.

Wanneer je probeert deze Polynesische taal te lezen struikel je over de vele a, u, o klanken -- wat typisch is voor Tongaans en andere Polynesische talen. Ook met behulp van mijn woordenboek Tohi Vagahau Niue (Niue Language Dictionary : Niuean-English, with English-Niuean finderlist), uitgegeven door de regering van Niue in 1997) kom je niet ver.

Wat is nu de thrill van deze aanschaf?
1) het is een bijzonder boek op zich, een bijbel uit 1881 in de Niueaanse taal
2) het is uitermate zeldzaam: ik heb alle belangrijke bibliotheken getest, de Library of Congres, de British Library enzovoort maar nergens komt dit boek voor.
3) en ook tweedehands bij Addall/Antiqbook enz is dit boek onbekend.

Zo heerlijk is verzamelen dus: nergens is een andere eigenaar te vinden. Maar het zou me tegelijkertijd niet verbazen dat in verschillende Niueaanse huishoudens deze bijbel ergens op zolder ligt of gewoon op de eettafel.

"Jantje, wil je voorlezen uit de Bijbel?"

"Ja hoor: Ha kua matakutaku au, neke fina atu au, ti moua foka e mutoluau kua kehe mo e mena kua loto..."
(2 Korinthië 12, vers 20).

Een nieuw bericht

2010-09-30T19:46:00.000+02:00

Het slot van Alderney (en andere eiland-observaties) is in de maak, weest gerust.
Intussen ben ik al weken druk druk druk.

Mijn vader is gisteren 90 jaar oud geworden [ik erf zijn genen] en hij viert dit aanstaande zaterdag. Om deze mijlpaal luister bij te zetten heb ik de afgelopen weken een boek samengesteld van de foto's (met zijn eigen historische bijschriften) die hij in 1946/47 gemaakt heeft toen hij bij de Koninklijke Marine naar Indonesië voer aan boord van het vliegkampschip Hr. Ms. Karel Doorman. (dit schip)
Tja, ik ben best wel trots op hem en heb mijn belangstelling voor de zee en eilanden duidelijk niet van een vreemde!

Zaterdag presenteer ik hem dit boek en natuurlijk kwam veel van het het werk neer op de laatste paar dagen. Zelden heb ik zo veel vrije tijd opgeofferd aan een onbetaald project en het ging ook nog ten koste van mijn boekengekte. Zo zijn er deze week 8 pakketten met boeken binnen gekomen waarvan ik ene de helft heb uitgepakt (en nauwelijks gezien terzijde gelegd) terwijl de andere helft nog wacht op uitpakken. Maar ik maak dit boek uit liefde voor mijn vader want hij heeft niet zo heel lang meer, vrees ik...

Sorry, ik lees

2010-09-06T21:30:00.000+02:00

Ik had nog Alderney (3) beloofd, maar zoals gewoonlijk ben ik niet zo goed in het nakomen van beloften. Wat dat betreft heb je niets aan mij.
Intussen lees ik als een gek, het ene na het andere boek verslind ik. Veel Bernlef, Maarten 't Hart en wat verder zo op mijn weg komt.

Het einde van de zomer nadert. In de trein op weg van werk naar huis beleef ik mijn finest moments, zoals vanmiddag met dit prachtige boek. Ik lees het als inspiratiebron: zó te kunnen schrijven, dat wil ik ook! Ik droom zelfs weleens over schrijven.

Mijn innigste verlangen is te stoppen met dat energievretende gedoe dat 'werken' heet en voorgoed af te zijn van de eindeloze stroom zorgen die het ondernemer zijn met zich meebrengt.
Volgens de statistieken heb ik, rekening houdend met mijn leefgewoonten, nog 34 jaar te gaan. Maar ik kom uit een sterk geslacht, mijn vader wordt eind deze maand 90. Als 't een beetje mee zit heb ik nog tientallen jaren voor de boeg, decennia vol lees- en schrijfgeluk.
Wat een heerlijk vooruitzicht!

Alderney (2)

2010-08-15T18:28:00.002+02:00

[Dit is het vervolg op Alderney (1)]

Mijn reis over de Kanaaleilanden is in elkaar gebreid door Sunair. En zo weet ik dat ik vandaag 24 juli op Alderney een eilandtour krijg. Ik verwacht dan ook straks in een busje of touringcar te zullen stappen om met een groep anderen over het eiland getrokken te worden.

Vandaar dat ik overrompeld ben als een stevige vrouw van ongeveer mijn leeftijd, met lang grijs haar (dat heb ík dan weer niet) op me afkomt en vraagt of ik Mr. Dezowietie ben. Inderdaad, van mijn achternaam kan een Engels sprekend persoon alleen een fonetische weergave maken, zodat ik meestal meteen meld dat ik gelukkig een heel Engelse voornaam heb. Bij het horen van Martin klaart hun gezicht dan wonderwel op!
Ze (ik zal haar Claire noemen, haar naam is me ontschoten) ging me voor naar een kleine landrover waarna ik aan de linkerkant mocht instappen. "Vandaag ben ik je gids", legde ze me uit, "is er iets bijzonders dat je wilt zien?" Overvallen door deze luxe behandeling weet ik niets anders te berde te brengen dan: "doe maar, begin maar!" Het eiland ligt klaar om door mij opgeraapt te worden!

Alderney op Google Maps, een heel fraaie eilandfoto

Over onverharde wegen rammelen we naar de westkust van het eiland. Onderweg komen we geen levende ziel tegen. Dan, na over het dak van een ingegraven Duitse bunker gelopen te hebben staan we voor een adembenemend uitzicht: twee rotseilandjes, Les Etacs geheten.

Je zou verwachten dat hier drommen toeristen bijeen kleven, maar we zijn vrijwel alleen. Op een klif 50 meter verderop ontwaar ik slechts twee oudere potige vogelaarsters (lesbische vrijsters?) die met reuzenkijkers angstwekkend op de rand van een afgrond balanceren. Op Les Etacs broeden namelijk zo'n 6000 jan-van-gent paartjes en alleen al het geluid van deze vogels is zeer indrukwekkend. (Als je in het plaatje klikt zie je dat het wit niet alleen bestaat uit uitwerpselen maar ook uit vogels.)
Claire leent me haar verrekijker; jammer dat de wind aflandig is, anders had de geur van de vogelshit mijn neus kunnen bereiken.

Terwijl we terug lopen naar de landrover voel ik me opeens een soort Boudewijn Büch. Ik stel allerlei vragen waarop ze uitvoerig antwoord geeft. Behalve gids is Claire ook taxi-chauffeur, maar haar eigenlijke baan is onderwijzers aan de plaatselijke lagere school. Iedereen heeft hier minimaal twee baantjes, zo gaat dat op eilandjes.

We rijden verder de westelijke en noordelijke kustwegen over. Claire woont al heel lang op Alderney. "Ken je alle mensen op het eiland?" vraag ik. "Inderdaad, misschien niet iedereen persoonlijk, maar globaal gesproken wel." Ik verneem ook dat het eiland een soort verzamelplek is geworden van vrijbuiters, zoals zeezeilers die gestopt zijn met over de wereld reizen en hier een rustig interessant plekje aan de wal hebben gevonden. Of mensen die zich om andere redenen niet graag willen aanpassen aan de hectische samenleving met al haar wetten en regeltjes... Zo kun je hier nog wel roken in een café want de paar wetshandhavers op dit eiland hebben wel wat anders te doen, ze zijn namelijk ook nog timmerman of hebben een winkel. En hebben daarnaast geen zin in ruzie met hun buren.

Terwijl we op de hoofdstad St. Anne aan rijden (de meeste plaats- en straatnamen zijn hier Frans) vraag ik of alcohol hier (of ook, net als op de andere eilanden) een probleem is. Tja, er wordt hier flink gezopen. Zo heeft de jeugd bezit genomen van een aantal bunkers waar ze hun eigen feestjes organiseren, ver weg van de bewoning. Ik moet opeens aan Urk denken en aan zuipketen.
Onderweg komen we ergens drie jongens tegen, jaar of 15-17 zo te zien, die naast hun auto (15 jaar, auto rijden?) bezig zijn een grote stapel te maken van houten pallets. "Die hebben vanavond hier hun bonfire," legt Claire uit, "wat moeten ze anders?" De jochies kijken een beetje schuldig -- niet naar mij denk ik, maar wel naar hun teacher.

Zo vordert onze tocht met gesprekken over het sociale leven op Alderney. Miljonairs maar ook minder vermogenden hebben oude forten en verdedigingswerken opgekocht om er iets toeristisch te beginnen of om er gewoon te wonen in de zomer. Maar de staat (Alderney valt onder de bailiwick - baljuwschap - van Guernsey) heeft juist deze maand strengere belastingregels voorgesteld en nu ligt alles op z'n gat. Voorheen mocht je hier 180 dagen per jaar verblijven zonder belasting te hoeven betalen, maar nu moet je als je meer dan 91 dagen per jaar op het Alderney wilt verblijven opeens 25.000 pond tax betalen, zo'n € 30.000!

Er zijn ook mensen die ooit voor weinig geld een bunker hebben gekocht om er in de zomer te wonen. We komen langs één er van en ik herken het meisje met de paardenstaart dat voor me zat in het vliegtuig (zie de foto in de vorige blog over Alderney) bezig bagage uit te laden. De sombere stemming is van hun gezichten af te lezen.

Ik was slechts één dag op Alderney en had gedacht het in één of twee blogjes te kunnen beschrijven maar dat gaat niet lukken. Misschien moet ik minder uitvoerig zijn. Maar bovenal overvalt me de twijfel over het nut van mijn geschrijf: op internet besteden mensen nooit meer dan 31 seconden aan een pagina. Hoe snel je ook leest, 31 seconden is niet genoeg om het voorgaande gelezen te kunnen hebben.

Wat Alderney betreft: het komt er op neer dat er een deel 3 moet komen, alleen zal ik nu geen datum beloven. Just check and see.

Overbagage

2010-08-09T19:12:00.000+02:00

Om het risico op overbagage te verkleinen had ik vóór mijn reis naar de Kanaaleilanden het gewicht van mijn koffer bewust een stuk onder de toegestane 20 kg gehouden. Ik ging met 18 kilo van huis. Maar eenmaal op mijn bestemming was er toch geen houden meer aan.

Ik heb op de eilanden 21 boeken en boekjes gekocht, veelal kleinere publicaties, maar ook wat zwaardere gebonden boeken. Daarnaast heb ik een stuk of veertig folders, (geografische) kaarten en ander drukwerk verzameld.
Al met al: teveel! Daarom heb ik iets gedaan (moeten doen, kun je beter zeggen) wat ik nooit eerder deed: ik heb een flinke doos met boeken per post naar mezelf gestuurd. Wat nog een hele onderneming was op de Guernsey Post Office. Voor het forse bedrag van 32 pond (circa 37 euro) stuurde ik 5 kilo (7 boeken) naar Zwolle. Daar kwam het eergisteren aan: een feestje om deze boeken na bijna twee weken weer terug te zien en eindelijk te kunnen incorporeren in mijn bezit!

Bij mijn vertrek uit Guernsey woog mijn koffer 25 kilo, 5 meer dan toegestaan, maar de luchthaven deed er gelukkig niet moeilijk over. Een extra label aan de koffer en dat was het.

Optelsom: 18 kg bij vertrek + 7 kg overgewicht + 5 kg verstuurd = 30 kg.
Zelf was ik ook nog 'ns 3 kg in gewicht aangekomen vanwege de vele verorberde biefstukken, pasta's en chips, maar dat is me vergeven.

Reizen is voor boekenliefhebbers een verzoeking. Het vergt wat organisatie betreft het uiterste van je en slaat achteraf ook nog eens een flink gat in je bankrekeningsaldo.
Ik zou het eigenlijk niet meer moeten doen!

p.s.: deel 2 van Alderney verschijnt hoop ik woensdag.
p.s. 2: ik heb reacties op deze blog weer open gezet, dus je hoeft geen google-id of zo meer te hebben.

Alderney (1)

2010-08-08T18:54:00.000+02:00

Zaterdagochtend 24 juli in de vroege ochtend vlieg ik met een Fokker 40 van Jersey naar Guernsey. In het maar half gevulde vliegtuig, dat plaats biedt aan maximaal 48 passagiers, zit ik naast een man die door zijn onderuitgezakte en in teruggetrokken houding de indruk wekt dit tochtje wel vaker te maken. Op één of andere manier fascineert hij mij. Ik weet dan nog niet dat ik hem een paar dagen later zal tegenkomen in de bar van mijn hotel op Guernsey waar ik kennis zal maken met hem en een paar van zijn vrienden en iets zal opsnuiven van de wereld van onbekommerd levende miljonairs, mavericks (vrijbuiters).
Van Guernsey vertrek ik even later naar het eiland Alderney, het meest noordelijke van de Kanaaleilanden en het enige dat daadwerkelijk in het Kanaal ligt.

Ik vlieg met een Trislander, een driemotorig propellervliegtuig dat zó uit een strip van Kuifje lijkt te zijn weggevlogen. Er kunnen 15 passagiers mee. Het interieur en comfort van het vliegtuig doet nog het meest denken aan een lelijke eend: dezelfde opklapbankjes, met gepikkelde stof bekleed, plastic raampjes (waarbij die van de piloot net als bij de 2CV kan opklappen) en een beenruimte waarbij je knieën pijnlijk in de zitting van je voorganger priemen.

Er is geen afscheiding tussen de piloot/copiloot en de passagiers zodat je op het instrumentenbord mee kan kijken. Met een snelheid van 250 km/u vliegen we op zo'n 800 voet (270 meter) hoogte in 14 minuten naar Alderney (spreek uit: Óldernie). Het lawaai van de motoren maakt een gesprek zo goed als onmogelijk, maar dat geeft niets want ik geniet volop van deze aviatische ervaring!
Maar daar ligt Alderney al: 4,8 km lang en 2,4 km breed, thuis voor 2.400 inwoners.

De Trislander is gemaakt om op grasland te kunnen landen, maar er is een betonnen landingsbaan op het eiland dus het schokken valt wel mee. Het vliegtuig heeft een stuk of drie deuren aan de zijkant waardoor je kunt uitstappen. Eerst de passagiers vóór je, dan wordt hun lege bankje naar voren geklapt en kan jij. Naast mij zit een corpulente, hevig zwetende en naar adem happende man van een jaar of vijftig. Terwijl hij probeert zijn lichaam uit het krappe toestel te wurmen verlaat een zacht knetterende en duidelijk 'natte' wind zijn lichaam. Zowel de jongen op het platform (die een trapje voor hem heeft neergezet en aan zijn arm sjort om hem er uit te krijgen) als ik doen net of we niets merken. Even later volgt een tweede wind, nog natter zo te horen.....

Het luchthavengebouw van Alderney is ongeveer zo groot als mijn woonkamer en keuken samen. Hierin bevinden zich zowel de vertrek- als aankomstbalie, een belastingvrij inkopen gedeelte (?), een paar tafeltjes en stoeltjes en een rekje met toeristische artikelen waaruit ik één boekje koop. Ik voel me onmiddellijk thuis op dit eiland, waar iedere vorm van formaliteit lijkt te zijn verbannen en iedereen elkaar lijkt te kennen.

In het voorportaaltje (de uit- en ingang zogezegd) stuit ik onverwacht op de eilandbibliotheek: twee smalle kastjes met boeken waaruit je zonder plichtplegingen boeken kunt meenemen of er zelf iets in kunt terug zetten. Een warm gevoel trekt door mijn lichaam, een soort tederheid bijna...

Nogal raadselachtig achteraf vind ik de kartonnen doos, links op de voorgrond van de foto, die gevuld lijkt met knotten wol, naalden en onafgemaakt breiwerk. Zou dit hier neergezet zijn voor het geval het onstuimige weer het onmogelijk maakt om te vliegen? Zodat je een stukje verder kan breien aan een sjaal of sok voor een eenzame eilandbewoner zonder geld?

Met een opgewonden gevoel over de mogelijke verrassingen die me nog te wachten staan verlaat ik het luchthavengebouw en rook een sigaret. Vanuit mijn ooghoek zie ik een dame op me af komen lopen. Wat wil ze?

(wordt vervolgd)

The house of Victor Hugo on Guernsey

2010-08-01T12:29:00.000+02:00

This is a special contribution for members of the Folio Society Group from LibraryThing.

The Folio Society recently published a limited edition of Hugo‘s ‘Les Miserables’ which is very popular and much talked about on several FS Groups.

Last week I was most happy to visit the house where the great French writer Victor Hugo (1802-1885) lived for some 15 years: in St. Peter Port, on the island of Guernsey.

After being expelled from France and later from Jersey, Victor Hugo moved to Guernsey which is one of the Channel Islands and only about 12 miles off the coast of France. It’s 1855. At first Hugo stays for almost a year in a house in rue de Hauteville, no. 20, called ‘Hauteville Fairy”

A year later in 1856 he moves to a much larger home further up the road which he calls “Hauteville House“. A major refurbishment takes place.

Hugo’s house happens to be a very remarkable strange house: gothic avant-la-lettre to my opinion, with walls and ceilings completely covered with dark colored wood carvings, abundant tapestry, delft tiles, paintings and so on. Imagine that there was no electricity in the 1850’s yet so he had to lit the house by gas light and candles alone and it must have been very dark indeed. I should say it’s no wonder that Hugo suffered from nightmares and looked for a brighter place to work.

He found a solution by turning the attic into a large, completely glassed, lookout .

Here we find part of his library and room for his manuscripts.

In a side chamber he makes his new bedroom. From the windows he overlooks the harbour of St. Peter Port, the islands of Herm and Sark and on bright days the coastline of France (photographed from the second floor). On this spot he completed Les Miserables.

Hugo’s house is open for guided tours only. It’s allowed to make photographs but only without flash light. I regret that half of the pictures I made didn’t meet the qualification to publish here but I hope you nevertheless enjoyed this little contribution to a writer and artist who was definitely ahead of his time.

De Kanaaleilanden

2010-07-31T18:52:00.000+02:00

De afgelopen weken heb ik een oude droom eindelijk werkelijkheid laten worden: de Kanaaleilanden bezoeken. In komende bijdragen zal ik daarover schrijven.
De eerste bijdrage zal in het Engels zijn voor mijn vrienden van LibraryThing.

Masturbatie

2010-07-14T19:12:00.001+02:00

Vorige week las ik het boek Met de hand: een culturele geschiedenis van de soloseks van Mels van Driel. Ik ben van nature zeer geïnteresseerd in dit onderwerp en mijn verwachtingen waren daarom hoog gespannen toen ik de aankondiging van dit boek zag.

De inhoud viel echter tegen. Mels van Driel focust zich op de bekende veroordelingen die door godsdienst en psychologie over masturbatie zijn gegeven. Zijn historische weergave hierover klopt in grote lijnen, maar ik vind dat het niet goed wordt uitgewerkt of verdiept. Het is allemaal nogal schetsmatig.

Van Driel noemt masturbatie het grootste taboe. Uit eigen ervaring kan ik beamen dat dit klopt en dit boek bevestigt dat op een volgens mij pijnlijke manier door het woord masturbatie in de ondertitel te vervangen door 'soloseks'. Want je zal toch maar in de boekhandel betrapt worden bij de aankoop van een boek over masturbatie! Nee, soloseks klinkt nog wel maatschappelijk/sociaal verantwoord. Alsof je de Viva leest.

In Met de hand worden verschillende 'recente' onderzoeken aangehaald zoals van Shere Hite en Masters & Johnson, maar de resultaten worden onvoldoende uitgewerkt.
Het boek is is voorzien van tamelijk obligate illustraties. Vrijwel nergens zijn ze expliciet -- als er één onderwerp is waarover gemakkelijk expliciete en ook goede en historisch verantwoorde illustraties zijn te vinden dan is dit het wel. Kijk bij voorbeeld eens naar de Franse pornografie uit de 18e eeuw, de zogenaamde French postcards uit het begin van 19e eeuw en de Uwe Scheid en Rosenberg collecties (begin 20e eeuw). Alleen het laatste hoofdstuk, over masturbatie in de kunst kon me wel bekoren. In vogelvlucht geeft hij hier een aardige presentie van het onderwerp met goede illustraties.

Tenslotte: er is in dit boek vanaf het begin een zeer nadrukkelijke focus op soloseks (bedoelt hij masturbatie?) door homoseksuele mannen, iets dat gaandeweg begint te storen. Het lijkt er op of de auteur hier zijn persoonlijke voorkeuren teveel de overhand geeft.
De vrouwelijke masturbatie blijft -- ook al doet hij zijn best om er meer over te weten te komen -- onderbelicht.

De schrijver probeert het taboe op masturbatie te doorbreken maar bevestigt zelf het taboe door niet over zijn eigen ervaringen te spreken. Dit boek zou daarvoor een uitgelezen kans zijn geweest!
Kortom: het is een aardig bedacht boek maar een mislukt door de slechte uitwerking. Ik blijf wachten op het definitieve boek over datgene dat bijna 100 procent van de mannen en meer dan 80% van de vrouwen doet.

Persoonlijk voel ik geen enkele schaamte om te praten over masturberen (trekken, afrukken). Ik doe het minstens vijf keer week en in de zomer vaak wel twee keer per dag. Het is het heerlijkste instant geluksmoment dat je jezelf kunt geven! Het is ook niet beperkt tot mannen zoals wel duidelijk is uit de statistieken. Van een ex-vriendin weet ik dat ook zij genoot van de talloze manieren om te vingeren, clitje-draaien, en al die andere subtiele manieren waarop vrouwen zichzelf kunnen bevredigen. Ook als ze ze een partner hebben!

Aan de hand van de reacties die op deze blog binnenkomen zal duidelijk worden in hoeverre masturbatie nog steeds een taboe is. Ik hou mijn hart vast....

advies: koop dit boek en oordeel zelf.

Kan het gekker?

2010-07-12T18:49:00.002+02:00

Dit gaat niet over boeken. Ik heb vele uren plezier gehad aan het WK Voetbal 2010. Maar nu wordt het me toch te gek.

over het Museumplein vloog gisteren een helikopter die oranje anjers uitstrooide over het publiek.
de binnenkomst per vliegtuig van het elftal werd begeleid door twee F16's, waarvan één oranje was geschilderd. (Ik dacht dat ik juist vorige week een noodkreet van Defensie had gelezen waarop zij bezuinigingen aankondigde.)
op de landingsbaan rukten brandweerauto's uit om het landende toestel te besproeien met welkomst-fonteinen.
in Amsterdam -- geleid door de PvdA-er Eberhard van der Laan -- rijdt een speciaal oranje geschilderde tram rond.
op dinsdag 13 juli kan iedereen gratis reizen in de hoofdstad.
de NS heeft 13 juli een aangepaste dienstregeling gericht op het vervoeren van honderdduizenden mensen (idioten?) naar Amsterdam, waardoor ik als forens mogelijk niet, later of zonder zitplaats vervoerd moet worden naar mijn werk.

Nederland wordt steeds extremer (net als het weer trouwens). Ik gun iedereen zijn of haar lol, maar laten we niet overdrijven.

Ik betaal veel belastingen maar zou liever zien dat belastinggeld besteed wordt aan gezondheidszorg of onderwijs dan aan de bevrediging van de bezopen behoeften van oranjegekken. En die oranjegekken, al is het een minderheid, deinzen er niet voor terug om na een paar 'pilletjes' of gewoon totaal dronken, de politie te lijf te gaan.

Ernstiger is, zo lijkt mij, dat dit een trend gaat worden. Het publiek eist steeds meer. Gisteren werden voor het eerst dus die duizenden oranje anjers vanuit een helikopter uitgeworpen. Misschien een actie van Eberhard van der Laan om zijn populariteit als nieuwe burgemeester van Amsterdam een boost te geven. Maar hier is meer aan de hand.
Ik voorspel: dit wordt voortaan een minimumvereiste voor een willekeurige gemeente in Nederland om nog een "feestje" te vieren. Of het nu gaat om een kampioenschap of om Koninginnedag: voortaan horen bloemen uitstrooiende helikopters tot het Nederlands cultureel erfgoed. En daar heeft de hooligan/fan/burger "gewoon recht op". En als je dat recht niet krijgt, dan ga je gewoon stenen gooien naar de politie!

Wat er morgen gaat gebeuren bij de 'huldiging' van Oranje kan ik niet voorspellen. Maar ik hoop stiekem --héél vilein-- dat het in het water valt. Als er dan ook nog enkele betreurde gewonden of doden bij vallen zijn we voortaan af van dit soort idioterie...

Leestip: alles van Paul Léautaud.

Het eerste half jaar

2010-07-04T18:09:00.001+02:00

Ik moest me opnieuw aanmelden (nou ja inloggen) bij Blogger omdat ik zo lang inactief was, what a shame!
Terwijl het toch zo'n fijn boekenjaar is, want ga maar na: al 204 boeken kwamen het eerste half jaar van 2010 mijn huis binnen. Begin juni was ik succesvol met de aankoop van twee kaveltjes boeken op de veiling van boeken van Kees Fens (zie eerdere blog). Het is een groot genot om series te verzamelen, vooral in het begin als je nog weinig hebt! Mijn Russische Bibliotheek breidde ik uit met 20 smetteloze delen, waaronder het complete werk van Dostojewski (ik las heel veel D. toen ik een jaar of 20 was).

De Privé-Domein verzameling werd uitgebreid met 17 deeltjes. Ik heb er nu in totaal 55, van de circa 280 delen die verschenen zijn. Nog een lange weg te gaan dus...

Veilingen zijn -- zo merk ik -- een uitstekende manier om het bezit gestructureerd en voordelig uit te breiden. Voor de delen Russische Bibliotheek betaalde ik inclusief opgeld en verzendkosten omgerekend € 10,34 per deel en voor de Privé-Domeintjes € 10,71 per deel. Dat zijn goede prijzen!

Dat juni de maand van het spannende boek was, is aan mij niet ongemerkt voorbij gegaan. Ik kocht een hele stapel thrillers: vier boeken van Charles den Tex en twee van Jo Nesbø. Mede dankzij een rugblessure waardoor ik zes dagen thuis zat (15-20 juni) en een knieblessure (2 juli-?) heb ik ze allemaal uitgelezen.
Charles den Tex, van wie ik eerder Dump had gelezen vind ik een goede schrijver met een frisse stijl en actuele Nederlandse thema's.
Daarnaast was de Noor Jo Nesbø een reuze-ontdekking: mijn komende vakantie gaat een hele stapel nieuwe boeken van hem mee in de koffer. Maar over die koffer én de reisbestemming later meer.

Oogst van de Zwolse Boekenmarkt 2010

2010-06-07T19:26:00.002+02:00

In een zinderende hitte heb ik zondag de Zwolse Boekenmarkt 2010 af gelopen. Het was zó drukkend warm dat er maar weinig bezoekers waren -- voorwaar een genot!

Ik heb namelijk aan niets zo'n hekel als me tussen allerlei lijven te moeten dringen wanneer ik een boek, dat ik van een afstand al als interessant had gespot, nader wil beschouwen en vastpakken, maar dat dit niet kan omdat de onvermijdelijke zeurkeus (v) me de weg verspert en de standhouder vraagt naar een of ander bekend kinderboek en meteen een verhaal afsteekt waarom ze het al zo lang zoekt en hoe zeldzaam het wel niet is. "Eerst zelf kijken, mop," denk ik dan, "en daarna pas vragen!"

Het kan ook een ultradomme of arrogante (m) zijn natuurlijk, zoals de man die --bij een stand aangekomen waar uitsluitend literair werk en kunst ligt uitgestald-- meteen vraagt: "heeft u ook boeken over munten en bankbiljetten?". Hiervan had ik dus allemaal geen last. Op laatstgenoemde man na dan, die van de antiquaar na 5 seconden het korte antwoord kreeg: "Nee!". Die vijf seconden had de antiquaar niet nodig om in zijn geheugen na te gaan of hij dergelijke boeken wel had, maar om de 'klant' te fixeren op zijn eigen stupide vraag en hem af te serveren met terechte onbeleefdheid. Prachtig! (Wie van dit soort verhalen smult leze de winkeldagboeken van de heren van Hinderickx & Winderickx.)

Maar ik wijd uit. Op de markt aangekomen pinde ik eerst € 200 in coupures van € 10 en € 20 om het de handelaren makkelijker te maken om te wisselen. Daarmee moest ik het doen.
Van het plan om Privé Domein en Russische Bibliotheek te gaan kopen kwam niets terecht. Het eerste werd erg weinig aangeboden en dan nog in slechte kwaliteit (of ik had het al). Het tweede heb ik van afgezien omdat ik niet weet welke delen uit de veiling nog naar me toekomen. Hier is de oogst:

Ik ben heel tevreden over mijn aankopen:

de eerste druk in het Nederlands van het verslag dat Howard Carter schreef over zijn ontdekking van het graf van Tut-Anch-Amon (uit 1924, heel fraai uitgeven in 2 delen en in perfecte staat). Behoorlijk zeldzaam tegenwoordig en voor een spotprijs gekocht
een goed gemaakt pop-up boek over architectuur (voor de pop-up boekenverzameling)
twee in perfecte staat zijnde PD's voor een goede prijs
vier Rainbowpockets ten behoeve van de verzameling. Ongelooflijk dat veel handelaren er € 3-5 per stuk voor durven te vragen; ik had deze voor € 1,50 tot € 2,50, wat een normale prijs is (of zou moeten zijn)
een vanwege de foto's en kleurenlitho's zeer fraai maritiem boek uit 1914 (rechtsonder op de foto)
een map met 30 zwart/wit reproducties van Henri Matisse (Parijs, 19..?)
niet afgebeeld, maar wel bijzonder: Justus Perthes' Atlas Antiquus, ca. 1897, 10x17,5 cm, mooie lithografie.

Na drie uur boekenmarkt snakte ik naar koelte en ben ik 'm gepeerd. De fietstocht naar huis (wind door mijn haar) duurde nog nooit zo kort.

Voorbereiding op een boekenmarkt

2010-06-05T18:08:00.002+02:00

Morgen is er weer de jaarlijkse Zwolse Boekenmarkt.
Ik heb mijn eerdere blogs hierover nog eens op een rijtje gezet:

2006 (Paula heeft een verrassing voor me...)
2007 (de tweede keer -- 13 boeken)
2008 (Rainbowpockets kopen + een hilarische ontmoeting met Martin Ros over de schunnige werken van L.P. Boon -- 43 boeken)
2009 (op jacht naar Privé Domein -- 16 boeken)

Deze keer ga ik net als in 2008 en 2009 voorbereid op pad. Dat vergt echter wel enig voorwerk want ik weet uit mijn hoofd natuurlijk niet precies wat ik allemaal bezit. Vooral bij de uitgeversreeksen die ik verzamel is dat moeilijk te onthouden, zoals Rainbowpockets en Privé-Domein.

Vandaag draai ik vanuit mijn boeken-database dus overzichten uit van wat ik heb, zodat ik morgen (hopelijk) geen dubbele exemplaren zal kopen. Ook de enige complete* uitdraai die ik op papier heb (zie het boek op de foto) gaat morgen mee.

* Compleet is dit boek echter niet, het is bijgewerkt tot juli 2008 en mist circa 500 recente aankopen. Hopelijk zitten die nog in mijn RAM-geheugen...

De Russische Bibliotheek

Tussen mijn 18e en 25ste jaar las ik veel Russische auteurs. Af en toe kocht ik een deeltje uit de Russische Bibliotheek van G.A. van Oorschot. Ze kostten destijds tussen de 55 en 60 gulden, voor mij een enorm bedrag toen, vergelijkbaar met een week levensonderhoud. Door geldgebrek heb ik veel delen naar De Slegte moeten brengen -- iets waar ik nu nog spijt van heb!
Om mijn verlies van toen goed te maken kocht ik vorige maand op de veiling van de bibliotheek van Kees Fens 23 delen uit de Russische Bibliotheek. Helaas heb ik ze nog niet ontvangen, want ze zijn een beetje traag bij het veilinghuis en zo weet ik van 6 delen ook nog niet om welke titel het gaat, maar niettemin is mijn doel dit jaar om méér delen uit die reeks te kopen.

Ik ben er helemaal klaar voor. Morgenmiddag gaat het onweren en regenen maar ik vertrouw er op dat dit pas gebeurt nádat ik mijn slag heb geslagen. Dan kan ik vervolgens met kletterende regen tegen de ruiten (héél melancholisch Russisch) morgenmiddag al verslag doen van mijn wederwaardigheden op de Zwolse Boekenmarkt 2010.

In het Noorden

2010-06-02T12:19:00.002+02:00

Pampusplaat. Nieuwe Ruigezandsterpolder. Ballastplaat. De Rug. Robbengat. Dat zijn een paar namen van plekken hier. Stug, zwaar, moeizaam: het klinkt in deze namen door. Dit móet wel het Einde van Nederland zijn, noordelijker gaat haast niet.
Na drie uur bus, trein, weer een bus en een half uur lopen ben ik maandagmiddag aangekomen in Lauwersoog. Vanuit hier gaat alleen nog een veerboot naar Schiermonnikoog en dat is het dan. Ik heb voor vijf dagen domicilie gekozen in een alleraardigst aangelegd bungalowpark. Mijn huisje is van alle gemakken voorzien. Ik kan kiezen uit vier bedden om in te slapen, acht stoelen plus een bank om op te zitten en dertig TV-kanalen om naar te kijken.

Ik heb vijf boeken meegenomen en een vol hoofd. Veel te vol. De afgelopen maanden was het werken, werken en nog eens werken. Ik ben tot het gaatje gegaan, zoals dat (zo lelijk) heet, tot op de rand van overspannen, burn-out. Van bloggen is het de laatste maanden dan ook niet vaak gekomen. Nu zit ik in mijn herstelprogramma. En het werkt al!

Een paar uur na aankomst is de hectiek vergeten, verder weg dan het ooit de afgelopen 21 maanden geweest is. Op het terras achter mijn huisje, bij een strakblauwe hemel en vol in de zon -- ik had mijn shirtje vanwege de warmte maar uitgetrokken -- zat ik te lezen in Wachtwoord, de nieuwste thriller van Charles den Tex, toen ik opeens een zacht KWAK hoorde. Ik keek in de richting van het geluid en zag een PA & Ma Duck op nauwelijks één meter van mijn stoel. Pa was bezig om met zijn snavel tegen de ruit van de terrasdeur te tikken, hij zag zijn spiegelbeeld kennelijk voor een andere woerd aan (zo zijn mannetjes) en Ma Duck was zich aan het poetsen (zo zijn vrouwtjes). Ze leken zich totaal niet belemmerd te voelen door mijn aanwezigheid. Na een minuut of tien wandelden ze een paar meter verder op een manier zoals alleen eenden kunnen: waggelend maar toch zeker. Ik sloop naar binnen, pakte mijn camera en nam mijn zonovergoten positie weer in. Familie Duck kwam gewoon weer terug gewandeld om een positie voor de lens in te nemen.

Het spannende boek van Charles den Tex lag omgekeerd op tafel. De zon brandde op mijn rug. Niks ‘Ballastplaat’ of ‘Robbengat’. Ik ben thuis.

In Duckstad.

De een z'n dood....

2010-05-12T18:49:00.002+02:00

Hoewel de titel van deze blog misschien een beetje wrang is, gelet op het feit dat vandaag in Tripoli mogelijk 61 Nederlanders om het leven kwamen bij een verschrikkelijk vliegtuigongeluk, wil ik het over de dood van twee anderen hebben.

Kees Fens, literair criticus bij de Volkskrant, overleed een kleine twee jaar geleden. Op 18-21 mei komt bij veilinghuis Bubb Kuyper zijn boekenbezit onder de hamer (samen met de boeken van een aantal andere overleden verzamelaars).
Ik heb aardig wat 'lots' geselecteerd om op te bieden (in totaal zo'n honderd boeken) en zojuist mijn biedingen aan het veilinghuis doorgegeven. Ik ga natuurlijk niet zeggen waarom het gaat, maar ik heb goede hoop dat ik succesvol zal zijn!

Een andere recent overleden boekenverzamelaar is Michaël Zeeman. Zijn bezit is gisteren en vandaag geveild bij Burgermans en Niermans in Leiden.
Michaël Zeeman, ik heb eerder over hem (kritisch) geschreven in mijn blog, bezat in zijn huis in Rome maar liefst 40.000 boeken. Dat is 8 keer zoveel als ik heb en 2,5 keer zo weinig als Boudewijn Büch had. [Om een indruk te geven: voor de huisvesting van 40.000 boeken heb je, als je alles in boekenkasten plaatst, circa vijftien tot twintig standaard Nederlandse slaapkamers nodig!]

In de eerste veiling kwam Zeeman's non-fictie bezit aan bod. Ik heb hierin echter helemaal niets kunnen vinden waar mijn interesse naar uit zou kunnen gaan. Het wachten is dus op de volgende veiling, waarin de fictie aan bod komt.

We zullen zien of er boeken van Kees Fens (en eventueel later ook Zeeman) naar mijn bibliotheek zullen toevloeien.

Inmiddels zijn al mijn kasten echt mééga-vol. Ik zoek naar oplossingen: moet mijn slaapkamer er aan geloven? Moet ik boeken gaan stapelen op de vloer?
Michaël Zeeman kon alleen nog bij zijn bureau komen via smalle kronkelpaadjes tussen zijn op de vloer opgestapelde boeken door (zijn necrologie op de website van het NRC spreekt hierover boekdelen!).

Ik wil niet leven als MZ, hoezeer boeken ook mijn leven beheersen. Ik wil namelijk ook gewoon een vrouw kunnen ontvangen mijn huis zonder dat zij over stapels boeken struikelt.

De een zijn dood....

Boeken over boeken

2010-05-05T18:19:00.001+02:00

Ik was de laatste maand enorm druk met mijn werk. Wanneer ik dan thuis kwam, na een dag van 14 uur, was ik meestal zó uitgeput en leeg dat ik niet meer aan nieuwe woorden toe kwam. Dat verklaart deze lange blogstilte.
Deze zeldzame (want eens in de 5 jaar) vrije bevrijdingsdag grijp ik aan om wat te schrijven....

... want ik schaf nog steeds boeken aan en lees -- vooral in de trein. Vier recent gekochte en gelezen titels over de liefhebberij voor boeken kan ik jullie van harte aanbevelen.

Een Amerikaans schrijvers-echtpaar, Lawrence en Nancy Goldstone, besluit op een gegeven moment om maar eens boeken te gaan verzamelen. Hun hilarische en leerzame eerste stappen op boekenaankoopgebied staan in hun in 1997 verschenen boek Used and Rare: Travels in the Book World opgetekend. Het leest als een tiet en is voor mij zeer herkenbaar. Bij voorbeeld je eerste domme vragen aan een door de wol geverfde antiquaar. De eerste keer dat je een boek koopt van zeg meer dan $ 50. En dan een voor $ 100. En wat je je aanvankelijk niet kon voorstellen dat je het ooit zou doen: een boek van een paar honderd! Enfin.... heel herkenbaar.

Dan twee bladerboeken om bij te watertanden, allebei boordevol foto's van interieurs waarin boeken een hoofdrol spelen.

Decorating with books. Prachtige foto's en tips over waar en hóe je (nog meer) boeken in je huis kan onderbrengen zodat het ook nog een plezier is om naar te kijken.Van slaapkamer tot toilet, van trappenhuis tot --ow gruwel -- keuken! Ik bestelde het bij amazon.co.uk en betaalde niet meer dan € 21,06 incl. verzendkosten voor dit gebonden boek.

Het andere boek heet Books do furnish a room en vind ik net iets fraaier dan de vorige, vooral omdat de interieurfoto's meer spectaculaire verzamelingen laten zien. Eveneens gebonden en met stofomslag en bij voornoemde website (link naar het het boek) voor slechts € 20,39 bij mij thuis bezorgd.
Ik jat één foto uit dit boek om je een indruk te geven:

Tot slot over naar 'Holland'. Een 100% Nederlands boek is Geschiedenis van de Nederlandse bibliofilie: Boek- en Prentverzamelaars 1750-2010 van Piet J. Buijnsters. Deze tot de éminence grise behorende kenner van het antiquarische boek schreef eerder de Geschiedenis van het Nederlandse antiquariaat.
Dit fraai uitgegeven boek van 511 pagina's is echt een must have voor verzamelaars. De uitgever is Vantilt in Nijmegen (die trouwens grossiert in mooie boeken voor boekenliefhebbers).
Ik moet wel zeggen dat ik af en toe onaangename jeuk krijg van Piet J's geschrijf. Hij verkeert kennelijk gaarne in de wereld van akelig veel verdienende ex-industriëlen / ex-bankiers / ex-artsen en andere heren die met een gouden lepel in hun bek geboren zijn. Het aardappel-in-de-keel gehalte is duidelijk aanwezig. Wat niettemin beklijft is een uiterst waardevol boek, mede dankzij het uitstekende register, de noten en de bibliografie.
De hoofdstukjes waarvan ik het meest genoten heb waren die over de verzamelaars Ayolt Brongers, Arnold Heertje en Boudewijn Büch. Advies: kopen!

Mijn bevrijdingsdag van 2010 was deze bijdrage: bevrijd van de angst niet meer te kunnen schrijven over wat me bezig houdt na een stilte van 4 weken.
Bevrijdende Zucht!

Smolensk

2010-04-10T18:33:00.001+02:00

Weinig Nederlanders zullen tot vandaag hebben gehoord van de Russische stad Smolensk. Tot vanochtend het vliegtuig neerstortte met daarin de Poolse president Lech Kaczynski en een groot aantal andere leden van de Poolse elite. Een heel treurige gebeurtenis die nog lang zal doorwerken in de toekomstige geschiedenis van Polen.

Wat heeft dit met deze boekenblog te maken?

Ik bezit een boekje over Smolensk, een reisgids. Uitgegeven door de propaganda-uitgeverij Progress in 1982 toen deze stad nog tot de Sovjet-Unie behoorde.

Ik verzamelde alle stedengidsen van de USSR die ik kon krijgen, wat niet zo moeilijk was want ze werden door De Slegte aangeboden. Sommige delen hadden achterin zelfs een losse kaart, zoals ook het deel Smolensk (foto boven). Op zaterdag 7 juni 1986 kocht ik het voor fl. 4,95. Begin jaren tachtig was ik nog overtuigd, zij het 'kritisch', communist en kocht en las me suf over de Sovjet-Unie. Ik deed zelfs een cursus Russisch bij de LOI. (Ik kan het nog steeds een beetje lezen, wat best handig is.)

Er zijn nog 197 boeken over dit onderwerp in mijn bezit (een deel verkocht ik eerder via Boekwinkeltjes.nl). Veel boeken zou ik alsnog zonder problemen weg kunnen doen. Op sommige boeken na dan zoals het verzameld werk van Lenin en de reisgidsen -- want die laatste waren voor die tijd moderne uitgaven. Plus de propaganda: die behoud ik omdat het historisch interessant materiaal is en intussen de status van zeldzaamheid heeft bereikt, aangezien veel van deze uitgaven na de omwenteling zijn vernietigd/weggegooid.

Terug naar de ramp van vandaag. Die zal in de nabije toekomst worden opgenomen in alle boeken over vliegtuigrampen. Er zullen ook boeken geschreven worden over alleen déze ramp. Op Discovery Channel komen reconstructie-documentaires. Er zullen complottheorieën ontstaan [dat is vast al aan de gang] en ook dáárover zullen boeken verschijnen -- waarschijnlijk geschreven door zielige chaoten van het type: man, alleenstaand, 40-50 jaar oud en lijdend aan een ernstige vorm van obesitas vanwege alle uren die zij aan de computer hebben doorgebracht met Coca Cola, pizza's en chips als troost....

Maar schrijver dezes (man, alleenstaand, leeftijd 40-50 jaar en in tegenstelling tot het complottheorie-type slank en een Cola-hater) zal een close eye houden op al die toekomstige boeken en u daarvan dapper op de hoogte houden. Voor zover het iemand interesseert natuurlijk.....

Pepys-kamer, zuidkant

2010-04-04T17:46:00.000+02:00

Het weer was toch niks aan op deze eerste paasdag, dus hierbij de beloofde foto van een andere kant van de Pepyskamer.

Bijna lente!

2010-03-17T16:07:00.000+01:00

Dinsdag 16 maart scheen de eerste lentezon prachtig door de lamellen in de Samuel Pepys-kamer van mjin bibliotheek. (Ja, mijn kamers hebben namen.)

Een andere keer maak ik een plaatje van de James Cook-kamer.

Verjaardag!

2010-03-13T18:15:00.000+01:00

Iedere boekengek is twee keer per jaar jarig. Ten eerste natuurlijk op zijn of haar echte verjaardag, de andere keer -- en dan maar liefst tien dagen lang -- tijdens de boekenweek.
Boekengekken zorgen er voor dat ze op hun verjaardag boeken kado krijgen (of zelf kopen). En de boekenweek is een prachtig excuus om zonder gemoedsbezwaren eens lekker uit te pakken voor jezelf.
Dat heb ik vandaag dan ook maar gedaan, bij Waanders in Zwolle.
Het was een genot om in nog geen uur tijds negen prachtige boeken aan te schaffen, waaronder titels ik zeker niet had gevonden als ik alleen maar ge-bol.comd had.

De boeken, in volgorde van aankoop:

Lars Kepler: Hypnose. Een thriller voor Stieg Larsson-adepten die naar het schijnt adembenemend goed is.
Henning Mankell: De gekwelde man. De tiende en laatste roman in de Wallander-reeks. Ik wilde eerst wachten tot het boek bij de ECI komt met forse korting, maar het wachten duurde me te lang. Via uitgeverij De Geus had ik wel een kortingsbon van 2,50 en dat scheelt ook...
Gerrit Komrij: Morgen heten we allemaal Ali: vrolijke bespiegelingen over de tijdgeest. Heel benieuwd waar Komrij ons ditmaal heen voert. Ik hou mijn hart vast.
Een boek waar ik nog helemaal niets over gehoord had, ondanks het onderwerp waarvoor ik een warme belangstelling koester: De openhartige juffrouw. Erotische verhalen uit de Verlichting. Een prachtige gebonden Athenaeum-uitgave.
Alfred Russell Wallace: Het Maleise eilandenrijk. Zeshonderdtachtig pagina's met de reiservaringen van 1854-1862 door Maleisië; één van de grootste werken op dit gebied. (Slechts € 17,50!)
Michael Willers: Algebra van vectoren tot variabelen: het ABC van X plus Z. Een fantastisch boek waarover ik nog niet gehoord had en dat ik zomaar ergens op de eerste verdieping zag liggen. Een nieuw, gebonden boek voor de belachelijke weggeefprijs van (8 x 100) - (5 x 1) eurocent.
D. Hooijer won in 2008 de Libris Literatuur Prijs met Sleur is een roofdier. Het boek werd alom lovend besproken, maar ik hield af. Had nog nooit over haar gehoord en niemand in mijn omgeving had het me aangeraden. Nu is het als Rainbowpocket verschenen voor € 5,95. Hup in het winkelmandje dus. (Een handig artikel dat ze bij Waanders helaas niet hebben, zodat ik tijdens mijn aankoopronde tijdelijk boeken achter de kassa moest stallen omdat ik ze niet meer allemaal in mijn armen kon houden.)

In de buurt van de kassa graaide ik nog twee titels mee die op de verlanglijst stonden:

De nieuwe hertaling/bewerking van Multatuli's Max Havelaar door Gijsbert van Es (een tientje en:
Titaantjes waren we. 75 schrijvers schrijven zichzelf, de speciale uitgave t.g.v. de 75ste Boekenweek. Koop dit boek: 300 pagina's, gebonden met stofomslag en leeslint voor de weggeefprijs van tien euro!

Uiteraard kreeg ik bij de kassa het boekenweekgeschenk daar nog bovenop. Potverdrie, wat een heerlijke boekenverjaardag!

Boekenweek postzegel

2010-03-10T19:16:00.000+01:00

Ter gelegenheid van de 75ste Boekenweek heeft TNT Post een bijzondere postzegel uitgegeven: de Boekenweekpostzegel. Dit is een soort gevouwen boekje van drie bij vier centimeter met een frankeerwaarde van € 2,20 dat daadwerkelijk op een brief/pakje geplakt kan worden. Het ding bevat een ultrakort verhaal van Joost Zwagerman dat aansluit op zijn Boekenweekgeschenk, maar ook zelfstandig kan worden gelezen.

Wie geprobeerd heeft deze postzegel, die in een oplage van 250.000 exemplaren is gedrukt bij Joh. Enschede in Haarlem, te bemachtigen heeft daar waarschijnlijk wel moeite voor moeten doen. Pas op het derde postkantoor is het mij gelukt om drie exemplaren te kopen -- de laatste drie die dit postkantoor op voorraad had (ze hadden er slechts acht ontvangen van TNT Post).

't Is een grappig ding. Een soort harmonica-boekje van zes pagina's met een verhaaltje van Zwagerman dat ik nog niet heb kunnen lezen. (Mijn bureau-loupe was niet toereikend, ik heb een sterker vergrootglas nodig maar dat ligt elders.)

Ik betwijfel ten zeerste of deze postzegel daadwerkelijk ooit gebruikt zal worden om pakjes te frankeren. Twee-twintig is namelijk voldoende om een pocket of niet te dikke paperback over de post te versturen.

In ieder geval heb ik al het nodige verzamelaarsplezier gehad: drie fietstochtjes in de kou die uiteindelijk beloond werden! Komende zaterdag koop ik in de boekhandel het een en ander, waaronder Titaantjes waren we. Schrijvers schrijven zichzelf wat me wel interessant lijkt.
Dan ga ik ook het boekenweekgeschenk lezen, waarbij ik het eerste woord zal negeren....

Prettige boekenweek gewenst allemaal!

Boekenweekgevloek

2010-03-06T19:25:00.002+01:00

Het boekenweekgeschenk van 2010, Duel van Joost Zwagerman wordt in de pers alom reeds lovend besproken, het verschijnt aanstaande dinsdag.
Maar.... het begint met het woord 'Godverdomme'. Daar heb ik moeite mee.

In de NRC van vrijdag 5 maart stond een interview met scheidend directeur Henk Kraima van de CPNB, de organisatie die verantwoordelijk is voor de uitgaven van de boekenweek. Hij is zich bewust van de problemen die de openingszin kan veroorzaken, maar hij trekt zich er niks van aan. Hij gaat toch lekker met pre-pensioen. Wat een arrogantie, wat een gelul! Het interview met hem kun je hier lezen. Ik raad het je aan, want arrogantie (zie ook de foto in de krant) is altijd vermakelijk.

Ik heb Duel nog niet gelezen aangezien het nog niet gepubliceerd is, maar ik ben van mening dat je bovengenoemd woord niet moet gebruiken als openingszin. Je stoot er ontzettend veel mensen mee voor het hoofd. Je begint een boek toch ook niet met 'Fuck Allah' of 'Fuck de Joden' of zoiets? (Als je dat wél zou doen dan weet je zeker dat je een probleem hebt -- of krijgt.)

Daarbij vind ik het een typisch Nederlands verschijnsel. Kijk maar naar een willekeurige nieuwe Nederlandse speelfilm of televisieserie en tel het aantal seconden af voordat dit woord voor het eerst uitgesproken wordt. Dat zal ergens in de eerste 3-5 minuten zijn. Stoer hè? Wij durven het gvd-woord te zeggen, in een film! Dat is realiteit namelijk!

Ik ben géén refo, ik sta voor open communicatie en ben tegen censuur. Maar ik vind wel dat elke schrijver (en verder iedereen die iets publiceert waar dan ook) moet bedenken dat sommige woorden heel kwetsend kunnen zijn voor anderen. En áls je daar dan geen boodschap aan hebt moet je weten dat het gebruik van dit woord ook onnodig is. Onze taal barst van de woorden waarmee je uitdrukking kunt geven aan allerlei ongenoegens. De samenstellingen met tering, klote, kanker en ga zo maar door zijn oneindig. Maar een écht goede schrijver hoeft natuurlijk geen toevlucht te nemen tot straattaal. Die weet zijn woorden om emoties op de lezer over te brengen wel op een ander manier te vinden!

Nochtans zou het beter zijn als we liever voor elkaar waren. We moeten samen verder, of we willen of niet. Dit moest mij van het hart.

Aanwinsten

2010-02-18T15:58:00.001+01:00

Een selectie van aanwinsten uit de afgelopen vier weken. Als je op de foto klikt kun je de titels lezen.

Nog meer naslagwerken:

(En nu ga ik live naar de val van het 4e kabinet Balkenende kijken.)

De Rubáiyát van Omar Khayyám

2010-02-10T19:24:00.001+01:00

Omar Khayyám was een astronoom, wiskundige, dichter en veel meer die leefde van 1048 tot 1123 in Perzië, wat we nu Iran noemen. Hij heeft onder meer een verzameling kwatrijnen nagelaten die we nu kennen als de Rubáiyát. Een Nederlandse vertaling kun je hier lezen, en op de Engelse wikipedia staat een goed overzicht van dit werk.

Mij ging het niet zozeer om het poëtische werk op zich maar om de speciale editie die The Folio Society in het najaar van 2009 heeft gepubliceerd.
Vier maanden heb ik er op moeten wachten. Zo lang had de binder in Engeland nodig om de 1000 exemplaren van dit werkelijk schitterende boek in te binden. Het is de moeite waard om even naar enkele dia's te bekijken die de binderij van heeft gemaakt van het hele productieproces. De link is hier.

Het is het eerste boek in mijn bibliotheek dat deels in perkament gebonden is. Trouwe lezers weten dat ik een liefhebber van geiten ben, maar ik moet bekennen dat ik óók van ze hou als ze dood zijn en hun velletje als omslag om een boek zit. Ik weet het: dit klinkt tamelijk pervers, dieronvriendelijk enzovoort..... Het is mijn afwijking, de boekengekte, die me elk (nou ja bijna elk) ethisch aspect dat verbonden is aan boekaankopen doet vergeten.

Hier zie je hoe het velletje wordt behandeld...

Maandag kwam het boek binnen. Omdat ik niet thuis was op het tijdstip van de bezorging heeft de bezorger het nota bene in de vrieskou buiten tegen de gevel gezet, enigzins verstopt achter een bloembak: een grove schande. [Resultaat van vrije marktwerking in de postbezorging, want het was uiteraard niet de PTT die dit bezorgde maar een allochtone snelverdiener, ik kan het niet anders zeggen want het is de waarheid.]

Geniet van de foto's!

Dit boek was in een recordtijd uitverkocht. Daar hou ik van, want mijn verzameling is mijn pensioenvoorziening. Over zeventien jaar kun je het bij me aanschaffen, zullen we zeggen voor de redelijke prijs van 4000 euro?

Pompeii in 2010

2010-02-07T18:00:00.001+01:00

We hebben kranten, gratis dagbladen, boeken, weblogs, nieuws-sites, ebooks en twitter (en dan zal ik nog wel wat vergeten zijn). Iedereen schreeuwt om aandacht, in alle denkbare vormen. De mens van 2010 maakt zijn mening kenbaar op de manier die 'm zint en waar en wanneer 't hem of haar belieft.

Terug naar het jaar 79 na Christus. In de opgegraven stad Pompeii zijn talloze graffito's aangetroffen op muren van huizen, in woningen die als bordeel werden gebruikt, en zo voort. Ook verkiezingsposters werden op muren geschreven. De technologie is veranderd, maar de drang om te publiceren niet. We naderen nu in Nederland de gemeenteraadsverkiezingen.
In Pompeii werd dit thema teruggevonden op vele muren: "Kies Popidus Secundus als ediel, (= Romeins magistraat) een voortreffelijke jongeman". En elders schrijft iemand bij een andere affiche: "Als je zo laaghartig bent om dit uit te wissen, hoop ik dat je iets akeligs oploopt". (noot 1)
Dus zelfs bedreigingen en onbeschoftheden (kijk eens bij reacties op de website van De Telegraaf en Geen Stijl) zijn niet alleen iets van déze tijd.

In de trein van Utrecht naar Groningen (treinstel 4215) trof ik vanmiddag op de deur van het toilet deze uitgebreide en zwierig geschreven graffito aan:

De camera in mijn telefoon kon helaas niet een compleet beeld maken van de tekst. Voor je gemak hierbij de tekst in woorden:

Vrijheid begint waar de islam eindigt. Echt wel!
De islam kun je vergelijken met politicus G.W.
Gelijkennis o.a. dominant en slecht.
Als Wilders een moslim was was hij zeker van een Iraanse Ayatollah kaliber.
Weg met de islam!
Weg met Geert Wilders!

De inhoud van deze uitgebreide mededeling is ongenuanceerd, zoals dat hoort bij graffiti.
Toch werd ik vrolijk van. Hier was een individu aan de gang die een mening schreef omdat hij gelezen wilde worden. En als 't niet kan via een boek, weblog, twitter, dan maar gekalkt op een muur of een wc-deur.

De mensheid is in tweeduizend jaar niet zo héél veel opgeschoten, concludeer ik. En dat vind ik op een of andere manier een hele geruststelling.

(1): Mary Beard: Pompeii, het dagelijks leven in een romeinse stad. Pag. 248-249. ISBN 978-90-253-6418-2

Twitteren

2010-02-06T16:13:00.000+01:00

Over mijn leven, werk of liefde valt niets te twitteren, maar wellicht dat dit wel leuk is: aangeschafte en gelezen boeken. Kan ik lekker vaak updaten.

Winter

2010-02-01T19:40:00.000+01:00

Vier boeken uit mijn bezit waarin de winter een grote rol speelt.

Peter Hoeg: Smilla's gevoel voor sneeuw

Mijn gevoel voor sneeuw is inmiddels wel weg gesmolten. Hoewel dit boek alom opgehemeld wordt kan ik er maar niet doorheen komen. Typisch gevalletje van een boek voor Hogere Literatuur Verslaafden. Misschien NRC abonnees? [N.B.: ik ben zelf NRC-abonnee.]

George Simenon: Bloedspoor in de sneeuw

Hoewel ik het boek bezit en gelezen heb, kon ik in mijn database geen aantekeningen vinden over mijn waardering.
Mijn voorliefde voor Simenon kennende zal het vast goed
zijn geweest. Maar of ik er nu wat aan heb in deze bizarre winter?

G.K. van het Reve: Vierwintervetellingen (gepubliceerd in 1963, een van de strengste winters tot nu toe). Lees dit boek niet als je aanleg hebt voor somberheid. Maar overigens volgens mij is het nog altijd één van de beste werken van Gerard Reve.

Tot slot het enige boek waarmee ik gedurende deze lange koude winter wel weer eens zou willen kennismaken: W.E. Johns: Biggles in de kou. Een jeugdboek. Aangezien mijn jeugdboeken zich in dozen in de berging bevinden kan ik alleen deze (niet zelf gescande) illegale Speurders-afbeelding hiernaast zetten.

Maar nu echt: ik heb schoon genoeg van deze winter. Vooral omdat het reizen in dit land nog niet aangepast is aan afwijkende (lees: winterse) omstandigheden. Vier uur per dag in overvolle bussen en treinen doorbrengen: de lust tot lezen vergaat je dan wel. En dan die koude voeten en vingers....

Ik wens iedereen een lange warme lente en zomer.
Wedden dat ik dan bij 40 graden Celsius boeken ga noemen over de ellende die warm weer met zich mee brengt?

Een idool is overleden

2010-01-19T19:54:00.000+01:00

Ach, wat heb ik vaak gedanst (toen ik 20 was) op het plaatje van Kate McGarrigle Complainte Pour Ste Cathérine. Een persbericht:

Kate McGarrigle, bekend als de helft van het Canadese folkduo Kate and Anna McGarrigle, heeft haar strijd tegen kanker verloren. Kate McGarrigle is de moeder van Rufus en Martha Wainwright, die ook een succesvolle muzikale carrière uitbouwden.
Kate McGarrigle overleed de voorbije nacht,op 63-jarige leeftijd, in haar huis in Montréal. Ze was omgeven door haar zussen Jane en Anna en haar kinderen Rufus en Martha. De zangeres streed sinds de zomer van 2006 tegen kanker.

Wanneer je niet direct weet wie deze fantastische vrouw en singer/songwriter is, klik dan op de link hieronder: de muziek herken je zeker (als je ouder bent dan 30, denk ik).

Ik kan je aanraden het filmpje te bekijken en het originele nummer via iTunes te downloaden.
Geniet!

Haïti - De vervloekte staat

2010-01-14T20:01:00.000+01:00

De taferelen die zich op dit moment afspelen in het caribische Haïti gaan het menselijk voorstellingsvermogen te boven. Een van de allerarmste landen ter wereld, het meest corrupte land ter wereld, een land waar de bevolking tientallen jaren heeft geleden onder de meest afschuwelijke dictators, een land waar de misdaad onvoorstelbaar hoog is, een land dat altijd de 'hoofdprijs' krijgt tijdens bijna elk orkaanseizoen, een land waar miljoenen mensen in sloppenwijken leven en waar internationale hulp nauwelijks enige verbetering kan brengen...

Dát land krijgt de grootste natuurramp over zich heen van de laatste decennia. Niemand weet nog hoeveel mensen er het leven verloren hebben of nog zullen verliezen. Er is nauwelijks een regering, bijna geen politie, geen brandweer, de ziekenhuizen zijn ingestort.
Iedereen herinnert zich nog de beelden van de vuurwerkramp in Enschede. Stel je voor dat er op dat moment geen brandweer was geweest, geen ambulances, geen hulpdiensten, geen bestuur. En stel je dan voor dat het rampgebied niet was beperkt tot één wijk in Enschede maar tot de hele provincie Overijssel plus de hele Randstad, samen 9 miljoen mensen. Dan kun je je misschien een beeld vormen van de hopeloze situatie in Haïti.

Boudewijn Büch heeft verschillende keren over Haïti geschreven. Het eiland fascineerde hem. In mei 1987 is hij er zelf geweest en bij die gelegenheid kocht hij uiteraard alle boeken over Haïti die hij kon vinden, wat niet veel was, want zo schreef hij in "Leeg en Kaal" (1995, p. 84) toen hij onderzoek wilde doen naar een bij-eiland van Haïti (Navassa): "De bibliotheken bleken al te zijn leeggehaald; de boeken zijn opgestookt als brandstof om te koken."
In 1987 was net een einde gekomen aan de vreselijke dictatuur van vader Francois en zoon Jean-Claude Duvalier die 31 jaar had geduurd. Wie denkt dat het daarna beter werd heeft het mis: de ene na de andere militaire coup volgde. Totdat Jean-Bertrand Aristide aan de macht kwam. Hij bracht het eiland enige verlossing en had in beginsel het goede met het land voor. Maar Amerika had er geen zin in vanwege Aristides socialistische opvattingen. Aristide werd afgezet en wederom volgde een reeks van staatsgrepen en interim-staatshoofden waarbij Aristide zelf trouwens nog 3 keer het ambt bekleedde, onder andere afgewisseld door René Préval, die nu het staatshoofd van Haïti is. Zonder paleis, want dat is ingestort.

Papa Duvalier publiceerde in 1967 zijn 'rode boekje' in een oplage van 20.000 exemplaren over de zegeningen van zijn eigen bewind, wat hij "40 ans de Doctrine, 10 ans de Révolution" noemde, maar wat natuurlijk een walgelijk propagandaboekje was. Dit is het exemplaar dat Boudewijn Büch op 24 mei 1987 in Port-au-Prince kocht:

Dezelfde dag kocht hij ook een 424 pagina's tellende studie over het schrikbewind van de Duvaliers, geschreven door Bernard Diederich en Al Burt, met een voorwoord van niemand minder dan Graham Greene.

Op 8 januari 1995 was Boudewijn opnieuw in Haïti, misschien voor TV-opnamen van de serie "De wereld van Boudewijn Büch".

Robèrt K., een van de vaste reageerders op deze blog, zou dat moeten weten. In ieder geval kocht Büch toen het boek van Jean-Bertrand Aristide In het parish of the poor waarin Aristide verhaal doet over zijn wederopbouw-programma.

De drie boeken hierboven uit Boudewijn's bibliotheek staan nu in mijn bibliotheek. Wanneer de aardbevng Haïti niet had getroffen zou ik er geen melding van gedaan hebben.

Ik had het eigenlijk liever niet gemeld.

Haïti lijkt een land te zijn waar alles reddeloos is verloren. Het komt daar nooit meer goed.

Eigenlijk wil ik niet eens meer boeken zien over Haïti, en dat zegt alles.

Scannen van boeken: een heilloze weg

2010-01-11T19:20:00.002+01:00

Vandaag presenteerde de respectabele Koninklijke Bibliotheek het plan voor de digitalisering van alle Nederlandstalige publicaties sinds 1470. Alle boeken, tijdschriften en kranten worden dan via internet toegankelijk. In 2013 moeten zo'n 73 miljoen pagina's zijn gescand, zo'n 10 procent van het totaal. Daaraan besteedt de KB ongeveer drie miljoen euro. En in 2030 moeten 600 miljoen pagina's zijn gescand. Dit meldt de NRC vandaag.

Wat een diep bedroevende zaak! Alle boeken digitaal en via Internet beschikbaar te hebben lijkt een democratische daad te zijn van groot cultureel belang. Lijkt.
Een paar argumenten waarom dit niet zo is:

het scannen van oude boeken (van vóór de 18e eeuw) lijkt werken "toegankelijk" te maken, maar deze zijn echter uitsluitend door specialisten te lezen of te begrijpen. De doorsnee internetter heeft daar helemaal niets aan;
het scannen zelf zal, gezien de hoeveelheid, ongetwijfeld slordig worden uitgevoerd (bij voorbeeld in derdewereldlanden) waardoor het werk, eenmaal gescand, waardeloos wordt. Ik geef hier onder zo voorbeelden van;
de toegankelijkheid van deze enorme berg informatie zal veel te wensen over te laten. Alleen het beschikbaar stellen van boeken als pdf of op het beeldscherm brengt nog geen orde en betekenis aan. Voor bijzondere boeken zal altijd een deskundige bibliothecaris of archivaris nodig zijn die kennis en inzicht heeft over het betreffende corpus van boeken over dit vakgebied.

Google Books is al een paar jaar bezig om "alle boeken in de wereld" te scannen. Afgezien van het feit dat hen dit nooit zal lukken, is hetgeen ze tot nu toe gepresteerd hebben buitengewoon slecht. Ik zoek weleens in Google Books, bij voorbeeld om een 18e of 19e eeuws boek te vinden waarin ik geïnteresseerd en dat in het origineel een vermogen kost.
Huiver en lach.

Het boek Pompeiana van William Gell, oorspronkelijk gepubliceerd in 1817-1818, was het eerste uitvoerige engelstalige boek over Pompeii. Google Books heeft tientallen, willekeurig gekozen, edities van zijn boek ingescand. Hele boeken, halve boeken. Geen enkele duiding. Een wirwar aan titels.
Toen ik na lang zoeken en klikken meende het oorspronkelijke werk gevonden te hebben, kwam ik ondere andere dit tegen (en ik zou van deze en andere werken tientallen andere voorbeelden kunnen geven):

* een half omgeslagen bladzijde, waardoor de illustratie op de volgende pagina aan het zicht ontrokken wordt (klik op de plaatjes voor een vergroting):

En deze dan, de Indiase (of weet-ik-veel-waar-die-vandaan-kwam) was net te langzaam bij het scannen van deze pagina:

Zijn harige vingers staan in het boek waar mijn interesse naar uit ging en dat nu totaal onbruikbaar is.
Wie zou er nou in een antiquariaat een boek willen kopen waar de resten van de vorige gebruiker nog zichtbaar zijn? Wie wil een boek lezen waarin bladzijden ontbreken?
Getver, jakkes. Bij Google Books en straks ook bij onze Nationale Bilbiotheek is het allemaal mogelijk. Gratis.
Weet je waarom gratis gratis heet? Omdat het voor niets is. Het is niets geweest en het zal nooit iets worden.

Het enige dat er toe doet is het eigenlijke ding, het boek. Fysiek contact. Dimensies, vorm, geur. Bladeren. Toevalligheden vinden. Verrassingen. Wat boeken betreft ga ik nooit digitaal, over mijn lijk!

Jaaroverzicht 2009

2010-01-06T18:51:00.004+01:00

De griep is voorbij (een naar hoestje is blijven hangen) dus het is tijd voor het traditionele jaaroverzicht. Aan iedereen die aardige woorden stuurde tijdens mijn ziekte: hartelijk dank, het was echt fijn om deze steun te ontvangen!

Tweeduizendennegen was een tamelijk belabberd boekenjaar, in die zin dat ik véél minder boeken kocht dan voorgaande jaren. De reden is duidelijk: als kleine zelfstandige had ik flink te kampen met verminderde omzet en dan kun je natuurlijk niet je normale uitgavenpatroon handhaven. Aanhalen dus, die broekriem! Maar ik mag uiteraard niet mopperen: 217 prachtige boeken vonden toch hun weg naar mijn huis, waaronder echte pareltjes.

Vergeleken met de vijf voorgaande jaren is het aantal van 217 erg laag te noemen, wat duidelijk blijkt uit bovenstaande grafiek. Vorig jaar waren het er nog 549, nu minder dan de helft. In de grafiek hieronder kun je zien hoe de 217 over de twaalf maanden verdeeld zijn.

Juni was een uitschieter vanwege de Zwolse boekenmarkt, het best bewaarde inkoop-geheim van Nederland. En in september heb ik geprofiteerd van de lage koers van de dollar en het britse pond en veel gekocht bij respectievelijk amazon.com en amazon.co.uk.

Wanneer ik echter kijk naar wat ik in euro's heb uitgegeven aan boeken dan houdt dit geen gelijke tred met het aantal boeken. Met andere woorden: ik gaf in 2009 per boek méér uit dan in 2008. Het gemiddelde werd verstoord door een paar grote uitgaven.

Duurste boek van 2009 was Moonfire (uitgeverij Taschen) met een prijskaartje van € 750.
Daarnaast hakten de gesigneerde Audicity of Hope van Barack Obama en de gesigneerde autobiografie van Ronald Reagan My Life er ook flink in. Evenals The Memoirs of Richard Nixon (gesigneerd) en The Vantage Point: Perspectives Of The Presidency 1963-1959 van voormalig president Lyndon B. Johnson (gesigneerd). De tien duurste boeken van 2009 kostten bij elkaar € 3428, terwijl de tien duurste van 2008 samen € 2210 kostten (waarbij ik het dagboek van Samuel Pepys niet heb meegeteld, dat uit 11 delen bestaat).
Hier staat tegenover dat ik 15 boeken voor niks kreeg en maar liefst 72 boeken 10 Euro of minder per stuk kostten.

Zwaartepunt in aanschaf in 2009 (naast de gesigneerde presidenten) was verder de reeks Privé-domein (20 delen aangeschaft).

Verdeeld over het soort boek is dit het resultaat van 2009:
non-fictie: 99 titels (45,6%)
fictie: 76 titels (35,0%)
autobiografieën: 23 titels (10,6%)
overige boeken: 19 titels (8,8%)

Een andere trend van het afgelopen jaar was dat ik meer boeken ben gaan verkopen. Via bol.com en boekwinkeltjes.nl heb ik enkele tientallen boeken verkocht.

Ik las in 2009 een 60-tal boeken, zie overzicht gelezen boeken 2009

2010 is uitstekend begonnen. Aangezien ik nog ziek was (en trouwens toch niet geïnteresseerd ben in Oud & Nieuw gedoe) ben ik oudejaarsavond gewoon om tien uur naar bed gegaan. Om 5 uur 's ochtends op nieuwjaarsdag was ik fris wakker en begon ik aan De Vernedering van Philip Roth. Terwijl heel Nederland nog ronkend met een zware kater in bed lag las ik deze novelle binnen twee uur uit en ik vind het echt een aanrader. Laat je niet weerhouden door de negatieve kritieken over dit boek van Pieter Steinz en consorten.
Intussen heb ik nog 2 boeken gelezen en dat terwijl januari nog maar 6 dagen oud is.

Met een knipoog naar Pim Fortuyn zeg ik over 2010: "Ik heb er zin an!"

Rillend door de laatste dagen van 2009

2009-12-29T19:32:00.000+01:00

Terwijl de knallen van het eerste illegaal afgestoken vuurwerk hier niet van de lucht zijn en ik af en toe bijna uit mijn stoel geblazen wordt door wéér een ontploffing van een melkbus met carbid (dat is hier in het Oosten een traditie) zit ik noodgedwongen thuis met de Mexicaanse Griep.

Ik heb gewoonlijk nooit griep. En bovendien had ik me heilig voorgenomen de laatste dagen van het rampjaar 2009 in volle gezondheid door te brengen. Het lot heeft me dat genoegen helaas niet gegund.
Deze griep is nogal tricky: de koorts wisselt heel erg. In de morgen bijna niks, halverwege de middag een opleving en aan het eind van de middag een uitschieter waarbij ik, ondanks drie lagen kleding plús een fleece-deken over me heen, nog zit te rillen van de kou (hoge koorts dus). 's Nachts is de koorts vrijwel constant. En verder doet alles zeer: rug, schouders, benen, opgezwollen klieren..... nog afgezien van de heftige droge hoestaanvallen...

Eigenlijk is het merkwaardig dat je pas ontdekt wat voor perfecte machine je lichaam normaal gesproken is wanneer deze hele machinerie ontregeld is.
Tegelijk is het ook mooi want terwijl ik zwetend deze regels zit te typen werkt mijn afweersysteem heel actief aan mijn genezing. Helemaal vanzelf, hoef ik niks voor te doen, alleen een beetje geduld te hebben.

Niets hoeven, alles mogen en je nergens over hoeven te verantwoorden: ik geloof dat ziek zijn louterend is.

Voor de kerst

2009-12-23T18:47:00.000+01:00

Vandaag was mijn laatste werkdag voor de kerst. Wat ben ik blij dat ik nu vier dagen thuis kan zijn!
De afgelopen weken, ik schreef er al eerder over, werden gekenmerkt door veel te lange reizen, kou en vertragingen. Afgelopen nacht moest ik noodgedwongen doorbrengen in een hotel in Utrecht vanwege de miserabele treinenloop. (Gelukkig kon ik in dit hotel nog een rookkamer boeken, wat buitengewoon prettig is voor iemand die deze verslaving niet kan overwinnen. Het alternatief zou zijn dat je voor elk sigaretje zes verdiepingen naar beneden moet om in de sneeuwkou buiten een paar hijsjes te nemen....)

Voor mij betekent vijf dagen vrij: vijf dagen de vrijheid om me onbelemmerd in boeken te storten: wat een heerlijk vooruitzicht!
En mocht ik de behoefte krijgen om de beslotenheid die het lezen van het boek nu eenmaal met zich meebrengt te ontvluchten, dan hoef ik alleen maar de straat uit te lopen om mezelf te laven aan een prachtig uitzicht:

Ik wens u allen intieme, warme kerstdagen.

Geitjes

2009-12-21T18:28:00.001+01:00

In wat voor treurige tijd leven we toch. Vandaag is de 'ruiming' (eufemisme voor moord) van geiten begonnen. Een totaal overbodige maatregel volgens alle deskundigen (zoals dierenartsen).

Er zijn weinig dingen waar ik helemaal warm voor loop. Het eerste betreft boeken, dat zal niet de lezers van deze weblog niet onbekend voorkomen. Maar het tweede zijn dieren. Eigenlijk alle dieren (op insecten, slangen en vissen na).
Ik heb een totaal zwak voor lieve honden en eigenwijze poezen maar bij de aanblik van een smachtende geit smelt ik écht helemaal. Bij mij in de buurt is een kinderboerderij waar ik regelmatig naar toe fiets om naar de geitjes te kijken. Ik voer ze dan met brood, bestudeer hun gedrag en geniet.

Mijn favoriet is deze, die duwt altijd alle andere geitjes opzij als ik met mijn brood sta te hengelen. Stoute meisjes-geitjes, daar hou ik van.

Helaas is deze foto nogal wazig, want 's avonds gemaakt met mijn mobiel. Mijn favoriete foto van een lief geitje is deze:

Het is niet te pruimen dat er nu tienduizenden geiten onnodig worden gedood. Dit is net zo erg of vergelijkbaar met boekverbranding.
Bij de laatste verkiezingen heb ik op de Partij voor de Dieren gestemd. Omdat er geen Partij voor Dieren & Boeken is. (Ik heb ooit een lezende kat gehad.)

En de winnaar is....

2009-12-18T20:13:00.001+01:00

Afgelopen week heb ik vele, vele uren doorgebracht op ijskoude perrons: wachtend op treinen die niet kwamen of zittend in treinen die vertraagden. Eenmaal thuis, na een 12-urige werkdag restte me het lezen van de mail, het drinken van een glas wijn, wat eten en dan naar bed. Half zes weer op, voor een nieuwe NS/Prorail uitdaging.....

Dit geklaagd hebbende, kan ik nu (met een thuiskom-vertraging van bijna 1 uur) de winnaar van de kleine prijsvraag bekendmaken.
Ik had verschillende boeken als beste beoordeeld:
- de millennium-trilogie van Larsson (geraden door Koen)
- Het bed tussen de boeken van Mercier (Koen)
- Een boekenkast vol geesten van Bonnet (Gerbie)
- Verlovingstijd van Maarten 't Hart (niet genoemd door iemand, jammer!).

Slechtste waren:
- inderdaad Kut van De Prada (Erwin)
- Lolliepop (Koen), Vakantiegeld (Gerbie), De eerste steen (niet genoemd), Duistere bestemming (niet genoemd).
Al deze vier boekjes hebben gemeen dat ze zijn geschreven door vrouwen die niet of nauwelijks kunnen schrijven (en dan doel ik op het technische ambacht van het schrijven) maar die niettemin enorm goed verkocht worden. Het lijkt er nog het meest op dat er een machinerie bestaat die eindeloze stromen boeken en boekjes van (toevallig?) vrouwen produceert die je leest als een wind: voor je het weet is het aan je ontsnapt. Als je het knetterend doet zorgt het nog even voor ophef of hilariteit, maar de stank daarna blijft nog even in je neus hangen, waarna het overigens weer snel voorbij is.
Toen ik voor deze prijsvraag de als slechtst beoordeelde boeken nog eens na liep, kon ik me van bovengenoemde vier titels niets inhoudelijks meer herinneren. Ja, iets met moord of jaloezie of seks, maar verder? Dat zegt toch wel wat!

Uit het bovenstaande blijkt dat Koen het dichtst zat bij mijn (persoonlijke) voorkeuren en Gerbie als goede tweede. Daarom gaat het boek "Panorama of the Enligthenment" naar Koen en krijgt Gerbie een bol.com cadeaubon van € 10,00 als troostprijs. Wanneer heer en dame in kwestie mij vóór zaterdag 19 december 11 uur hun adres mailen (boekengek at persis punt nl) dan kan ik nog net op tijd het postkantoor bereiken (sluit om 13.00 uur) en hebben zij nog vóór de kerst hun geschenk in huis.
En anders loopt het iets vertraging op.....

Fijne winterse leesdagen gewenst!

(dit is het uitzicht vanuit mijn zuidelijke boekenkamer op vrijdag 18 december 20.00 uur,

het moment dat ik zal herinneren als de laatste dag dat Philip Freriks het Journaal presenteerde.)

Uitslag prijsvraag

2009-12-14T19:23:00.000+01:00

Twee blogjes geleden beloofde ik de winnaar van mijn prijsvraag over mijn als slechtst en best beoordeelde boek van 2009 bekend te maken op 5 december.

Nu is er ruzie in de jury. Wie kent dat niet van de Libris Literatuurprijs, de Prijs der Nederlandse Letteren of één van 50 (!) andere Nederlandse literatuurprijzen? Gelukkig is het belang hier minder groot dan bij de verhitte koppen die deel uitmaken van de Grote Prijzen. Jurylid 1 weet het niet, jurylid 2 wel, maar heeft tijdgebrek om een toelichting te schrijven.

Zo blijft het wel spannend, toch? Ik hou u op de hoogte!

Wijn en boek

2009-12-08T19:10:00.001+01:00

Morgen de uitslag van de prijsvraag uit de blog van 18 november. Er is een winnaar!

Vanavond heb ik bij Bruna (terwijl ik op de bus stond te wachten) in een opwelling de Super(markt)wijngids van Nicolaas Klei gekocht. Eenmaal thuis kon ik me bijna niet losmaken van deze 856 pagina's (!) tellende pocket. Natuurlijk zocht ik eerst de wijnen op die ik regelmatig drink. En toen de lijstjes van beste wijnen per supermarkt.
Wat een leuk boek is dit! Je krijgt meteen zin om een lijstje van eigen voorkeuren aan te maken en vervolgens de supermarkt leeg te roven om te checken of het oordeel van de eigenzinnige en zeer sympathieke Nicolaas Klei klopt. Morgen maar eens op onderzoek uit.
Een boek dat uitnodigt tot drinken: dat is weer eens wat anders dan de talloze romans die over de treurige gevolgen van alcoholconsumptie geschreven zijn. Mijn absolute nummer 1 in dat laatste genre is trouwens Onze man in Havana van Graham Greene.
Het wereldwijd als meesterwerk beschouwde boek over wat alcohol met iemand kan doen is Malcolm Lowry's Onder de vulkaan. Dat staat sinds 18 augustus 1984 nog altijd onuitgelezen in mijn boekenkast. Zal ik dat boek, onder het genot van een Domaine des Haute Noëlles, muscadet sèvre & maine sur lie 2008 (C1000, € 4,99; 5 sterren) morgen toch maar eens 'aanbreken'?

12.470 pagina's en een gratis boek te winnen!

2009-11-18T18:02:00.003+01:00

Waarom is het toch zo stil de laatste tijd op deze blog?

Het ontbreekt mij de laatste tijd aan inspiratie, dat is een feit. Maar verder heb ik het hartstikke druk, bij voorbeeld met lezen. Ik probeer de laatste tijd bij te houden welke boeken ik gelezen heb en kan vandaag dit lijstje presenteren. Onderstaande 58 boeken heb ik tot nu toe gelezen in 2009. (Niet alle gelezen boeken zijn genoteerd en non-fictie boeken die ik gedeeltelijk gelezen heb zijn ook niet opgenomen. De volgorde in de lijst is min of meer willekeurig)

The Cruise of the Snark	Jack London	340
Ik Herinner Mij	Emile Brugman (Editor)/Martin Ros (Editor)	216
Darwin En De Beagle	Alan Moorehead	279
Dagboek Van Een Provinciaal	Gerrit Jan Zwier	278
Al Dwalend	Gerrit Jan Zwier	239
Het Leukste Jaar Uit De Geschiedenis Van De Mensheid	Ronald Giphart	328
Het Eiland Der Kleurenblinden	Oliver Sacks	357
Zo Is Het Genoeg	Onno Blom	112
Geheim Dagboek [11] 1975-1976	Hans Warren	202
Geheim Dagboek [12] 1977-1978	Hans Warren	193
Mannen Die Vrouwen Haten	Stieg Larsson	560
De Vrouw Die Met Vuur Speelde	Stieg Larsson	568
Gerechtigheid	Stieg Larsson	651
De Man Die Vrouwen Verzamelde	Joop Van Den Berg	128
Vakantiegeld	Suzanne Vermeer	63
Begeerte Heeft Ons Aangeraakt	Bert Natter	271
Op Slot	Bernlef	185
Dump	Charles Den Tex	286
Loverboy	René Appel	297
Paul Léautaud In Parijs	Mels De Jong/Martin Ros (Foreword)	196
Particulier Dagboek 1917-1924	Paul Léautaud	257
Paul Léautaud 1872-1956	Mels De Jong (Editor)/Martin Ros (Editor)	178
Cooper Creek	Alan Moorehead	215
Falkland People	Angela Wigglesworth	136
J. Kessels: The Novel	P.F. Thomése	220
Lolliepop	Marion Pauw	63
Martin Ros Vijftig Jaar Op Wacht: Schetsen Over Een Boekenfanaat	Perry Pierik (Editor)	146
Mijn Vader, de Familie En Ik	Judith Koelemeijer	63
Het Roer Kan Nog Zesmaal Om	Maarten 't Hart	246
Grieken Komen Van Venus, Romeinen Van Mars	René Van Royen/Sunnyva Van Der Vegt	198
Uit Niets Begonnen	Robert Von Hirschhorn	8
Smilla's Gevoel Voor Sneeuw	Peter Høeg	429
Moordkuil	Arnoldur Indridason	251
Boeken, Veel Boeken - En Mensen	Menno Hertzberger/Nico Kool (Editor)	63
Waar Ben Ik Nu Beland?	[Diverse Auteurs]	161
Italiaanse Mannen	Pauline Valkenet	191
Rond de Wereld Met een Glimlach	Cees de Reus	346
Lois Onderweg	Lois Pryce	346
Ontmoeting in Venetië	Rosita Steenbeek	63
De Avonturen Van Alice in Wonderland	Lewis Carroll/Sir John Tenniel (Illustrator)	192
Een Zakenlunch in Sintra en Andere Portugese Verhalen	Gerrit Komrij	144
Haller in Holland	Albrecht Von Haller/G.A. Lindenboom (Editor)	106
Haanvroeg	L.H. Wiener	61
Het Laatste Raadsel Van Fermat	Simon Singh	367
Een Bed Tussen de Boeken	Jeremy Mercer	303
Verlovingstijd	Maarten 't Hart	303
Kut	Juan Manuel de Prada	157
Duistere Bestemming	Elisabeth Mollema	63
Koningin Van de Onderwereld	Zoe Progl	235
De Eerste Steen	Dorinde Van Oort	63
Het Leven is Verrukkulluk	Remco Campert	153
Een Liefde in Parijs	Remco Campert	160
De Dwaze Eilanden	Gerrit Jan Zwier	239
Het Boekenparadijs	Pierre Bourgeade	175
De Man Die Kon Rekenen	Malba Tahan	264
Essay Over het Toegewijde Bestaan Als Supporter Van Voetbalclub Standard de Liège	Dimitri Verhulst	60
Een Boekenkast Vol Geesten	Jacques Bonnet	144
Zuster Belinda en het Geheime Leven Van Dokter Dushkind	Peter Andriesse	222

In totaal zijn dit 12.470 pagina's. Is dat veel of weinig? Ik weet het niet. Maarten 't Hart leest vast 10x zo veel.
Hou jij bij wat je leest?

En dan nu een prijsvraag!

Welk boek uit bovenstaand lijstje denk je dat ik het slechtst vond? En welk het best? Wie één van beide vragen juist beantwoordt wint het prachtige anderhalf kilo zware boek "Panorama of the Enligthenment" van Dorinda Outram, ter waarde van € 36,00 (nieuw in gesealde verpakking). Ik heb dit boek --een ander exemplaar dan wat ik weg geef, uiteraard-- met veel plezier gelezen. Hier is een link naar dit boek als je er meer over wilt weten.
Regels:
1) schrijf je reactie in de blog
2) meld de titel waarvan jij denkt dat ik die het beste of slechtste vond, het liefst met toelichting
3) iedereen mag maximaal 2x mee doen, namelijk één keer met een suggestie voor het beste en één keer met een suggestie voor het slechtste boek.
4) op 5 december om 24.00 uur wordt de prijsvraag gesloten
5) de winnaar wordt op 6 december op deze blog bekend gemaakt en ontvangt de prijs nog voor de kerst thuis.

Veel plezier!

Shoppen

2009-10-24T18:55:00.003+02:00

Het was een miezerige zaterdag. Ik was vroeg opgestaan en had, vóór de regen uit, de weekendboodschappen gedaan. Na het uitlezen van 'De dwaze eilanden' van Gerrit Jan Zwier -- een schrijver die ik pas onlangs ontdekte en waar ik beslist geen spijt van heb -- lag een lege zaterdagmiddag in het verschiet. Wat te doen? Ik had een paar recensies van boeken gelezen die me wel wat leken maar die ik toch eerst even wilde doorbladeren. Dan heb je niks aan een elektronisch winkelmandje. Maar om nu 5 kilometer door regen en wind te gaan fietsen naar Waanders leek me geen aantrekkelijk idee.

Opeens zag ik het licht: een taxi! Verdomd: taxi's kun je ook gebruiken om te gaan shoppen, het hoeft helemaal geen verantwoord doel te hebben! Even later hield een in driedelig grijs gestoken heer de deur van zijn grijze Mercedes voor mij open en beschaafd keuvelend zoefden we in een kwartiertje naar het centrum van de stad waar hij mij vlak bij de boekhandel afzette (in slechts één betekenis van het woord).

Ik maakte wat calculaties in mijn hoofd. Behalve de boeken die ik wilde doorbladeren bij Waanders was ik ook nog op zoek naar mahoniehouten brievenbakjes en sokken en onderbroeken en nu ik toch in de stad was kon ik eigenlijk ook wel even langs bij de ECI om daar aan mijn lidmaatschapsverplichting te voldoen. De berekeningen wezen uit dat de volgorde Aurora (kantoorboekhandel), ECI, C&A en tot slot Waanders zowel mijn voeten zouden sparen als het draagvermogen van mijn armen.

De resultaten van een middagje shoppen:

Aurora

Ooit had ik ze er gezien maar nu waren ze er niet meer. Geen (mahonie)houten brievenbakjes. Dat was lekker licht sjouwen! Een speurtocht naderhand op internet leverde ook niks op.

ECI

Ik heb 60% iets met Nooteboom. (N)óoit krijgt hij de Nobelprijs voor literatuur, maar dit is een fraaie uitgave van De omweg naar Santiago (398 pgs.): gebonden, voorzien van veel foto's en een personen- en plaatsnamenregister. Hierdoor kun je gemakkelijk te hooi en te gras lezen en dat maakt Nooteboom 30% beter, zodat hij daarmee op 80% komt.

C&A

Relax! zeggen de onderbroeken, relax! Dat was ik nou net van plan vandaag...

Waanders

Ik ben dol op rekenen. De klassieker De man die kon rekenen werd onlangs aardig besproken in De Pers. Doorbladerend vond ik het nogal zo-zo, maar er zit vast genoeg in om mijn getallengekte te prikkelen.
De Engelse classica Mary Beard schreef een veel bejubelde alledaagse historie van Pompeii (458 pgs.), een stad in as die ik 2 jaar geleden bezocht en waar ik verbijsterd vandaan kwam. En het Excel boek heb ik nodig voor mijn tomeloos gereken, dit was de beste die ze er hadden.

En zo kwam aan mijn middagje shoppen een einde. Door de regen sjouwde ik met 3 plastic tassen naar de andere kant van de binnenstad, naar de bushalte bij de Mediamarkt . Want nog een keer vijftien euro voor een taxi: hé, ik ben toch niet gek!

De kunst van het voorspellen

2009-10-19T18:58:00.000+02:00

Het is nog steeds off topic aangezien het niks met boeken in directe zin te maken heeft, maar op 4 juli al heb ik op deze blog voorspeld dat de DSB failliet zou gaan. Mijn aanname toen was dat dit binnen een maand zou gebeuren maar het heeft iets langer geduurd. Het loont de moeite om die korte blog in het licht van de ontwikkelingen van vandaag nog even te lezen!
Overigens heb ik als ondernemer wel sympathie voor Dirk Scheringa vanwege zijn strijdlust. Hoe fout hij of zijn producten/ondernemingen ook zijn, hij komt er wel bovenop. Ik kan jaloers zijn op zijn daadkracht en wou dat ik de energie had om zo vechten als hij...

DSB Leedvermaak

2009-10-12T19:18:00.000+02:00

Het beste vermaak is leedvermaak, luidt een oud gezegde.
Ik had vandaag mijn dagje dus wel want de DSB Bank viel om, waarmee definitief bewezen is dat zelfverrijking ('greed') terecht één van de 7 hoofdzonden is. Ik hoop dat de bankwereld zich nu eindelijk écht gaat realiseren dat het jezelf verrijken met exorbitante salarissen en bonussen, over de ruggen van gewone burgers die je hun geld toevertrouwen, nu afgelopen is. De heer Dirk Scheringa zit voorlopig aan de grond en ik gun hem deze positie, waar hij niet aan gewend is, voorlopig van harte.

De gewone man ("met een confectiepakkie an", aldus Wim Sonneveld) zit intussen in de penarie. Mijn sympathie gaat uit naar deze man/vrouw.

Of de banken hiervan leren? Ik ben er allerminst gerust op. Nu het voorzichtig aan beter lijkt te gaan met de economie beginnen allerlei banken (de staatsbank ABN voorop) weer te adverteren met AEX beleggingsformules waarmee rendementen van 7-10% worden beloofd. Een lachertje, don't do it!

Mijn advies is: blijf waar je bent, doe niks geks op financieel gebied en besteed het geld dat je over hebt aan blijvend plezier. Aan boeken dus.
Boeken lezen verrijkt jezelf zonder dat het ooit ten koste kan gaan van een ander. Vertrouw daar op en alles komt goed!

Met toenemend plezier lees ik de laatste tijd de columns van Erica Verdegaal in het NRC. Als je geïnteresseerd bent in geld en wat het met je doet (en vooral niet doet) kan ik je haar commentaren van harte aanbevelen.

Helter Skelter (2)

2009-09-30T17:54:00.001+02:00

Soms kom je toevallig iets tegen waarvan je het bestaan niet meer wist, maar wanneer je het eenmaal weer vóór je ziet weet je dat je het nooit was vergeten. De harde schijf in je hoofd begint namelijk gewoon weer te werken.

Vandaag kwam ik in een van mijn boeken-spelonken het boek Wij vermoordden Sharon Tate tegen dat in 1970 verscheen, kort na de moord dus. Het bevat delen van de bekentenis van Susan Atkins (opgetekend door journalist / schrijver Lawrence Schiller) en is gruwelijk om te lezen. Veel gruwelijker dan een roman van Mo Hayder bij voorbeeld: omdat het waar gebeurd is en niet verzonnen.

Ik kocht dit boekje van 134 pagina's op 29 januari 1988 voor 2 gulden, zo blijkt uit mijn database. Vandaag heb ik doorgebladerd en hier en daar een alinea gelezen. Het is een mooi vormgegeven boekje trouwens, in een typische jaren 70 vormgeving.
Vier dagen na mijn aankoop, op 2 februari 1988, stond in het dagblad Trouw een artikeltje met de kop Twee jaar cel en TBR na 'beestachtige' moord. Twee 18-jarige jongens (18!) werden tot deze straf veroordeeld na de moord op de 42-jarige Cornelis van Nimwegen in diens huis in Amsterdam. Ik weet dat omdat ik dit stukje uit de krant heb geknipt en voorin het boek over Sharon Tate heb gestoken. Een citaat:

"De man werd in elkaar geslagen, gewurgd en doorzeefd met kogels. Motief was het stelen van de stereo-apparatuur van de man. (...) Bij de moord bleek het tweetal geïnspireerd te zijn geweest door de muziek Helter Skelter van de Beatles."

Over deze brute moord heb ik in mijn bescheiden true crime-archief niets terug kunnen vinden. Ook internet leverde niets op. De daders van toen moeten nu ongeveer 39 zijn en lopen waarschijnlijk al lang weer vrij rond.
Wat zou het interessant zijn om het hele verhaal achter deze moord (het slachtoffer en de daders) te weten te komen en daarover een boek te schrijven! Sharon Tate wordt nooit vergeten maar die vermoorde meneer uit Amsterdam herinnert, behalve zijn familie, niemand meer. Tragisch!

Helter Skelter

2009-09-27T18:55:00.002+02:00

Vrijdag werd bekend dat Susan Atkins, een van de moordenaars van Sharon Tate (die gehuwd was met regisseur Roman Polanski) op 61-jarige leeftijd in de gevangenis aan een hersentumor is overleden. Atkins behoorde tot de 'Manson family', de groep volgelingen van de psychopaat Charles Manson (nog steeds in de gevangenis, 75 jaar oud).
De afschuwelijke moordpartij in het huis van Polanski in Californië vond plaats op 8 augustus 1969, iets meer dan veertig jaar geleden. Vijf personen werden afgeslacht; Polanski zelf was in Europa. De moordzaak heeft ongekende publiciteit gegenereerd en er is een halve bibliotheek over vol geschreven.

En vandaag, twee dagen nadat ik een aankondiging plaatste dat ik een blogje over Susan Atkins zou schrijven, werd regisseur Roman Polanski -- thans Frans staatsburger -- in Zwitserland gearresteerd op verzoek van de VS waar hij al meer dertig jaar gezocht wordt voor een zedenzaak. Zo verknoopt de actualiteit mijn oorspronkelijke plannen tot een verwarrend verhaal. Geschiedenis ontstaat hier!

De Tate-LaBianca moorden zoals ze officieel zijn gaan heten, hebben me altijd gefascineerd vanwege de gruwelijkheid waarmee de moorden werden uitgevoerd (de details kun je makkelijk op internet vinden - ik wil je niet misselijk maken). Ik heb een groot voorstellingsvermogen maar de gruwelijkheid kan ik niet begrijpen. Daarnaast hangt er een hele cult-sfeer om de moorden heen. Zo schreef Susan Atkins met het bloed van Sharon Tate het woord PIG op de muur en een ander schreef, ook in bloed, Helter Skelter op de spierwitte wand. Helter Skelter is een song van The Beatles. Charles Manson had daar een nogal huiveringwekkende interpretatie van.

Het absoluut beste boek dat je over deze hele zaak kunt lezen is Vincent Bugliosi's Helter Skelter: The True Story Of The Manson Murders.
Bugliosi was de aanklager in de Mansonzaak en hij schreef dit 687 pagina's tellende boek dat algemeen als de beste bron wordt beschouwd. Ik bezit de Easton Press editie, gesigneerd door Bugliosi himself, met zijn vrouw als getuige....

Susan Atkins beschreef háár versie van de moorden en haar leven daarna in de gevangenis in een boek getiteld Child of Satan, Child of God. Ik ben er nog niet aan toe gekomen het te lezen en misschien heb ik er ook geen zin meer in. Normaal gesproken geef ik meestal een scan van de voorkant van het boek weer, maar in dit geval is de achterkant van deze eerste druk uit 1977 interessanter. (klik voor een leesbare versie)

Tot slot: A.F.Th. schreef in 2007 de roman Het Schervengericht, gebaseerd op de Tate-Labianca moorden. Deze pil van 1051 pagina's ligt op één van mijn 'nog te lezen' stapels. Ik denk dat ik hem daar lekker ongelezen laat liggen of via bol.com weer probeer te verkopen. Want zeg nou zelf: heb jij ooit met plezier een boek van A.F.Th. gelezen?

aankondiging: Susan Atkins

2009-09-25T19:07:00.000+02:00

Komend weekend een bijdrage over Susan Atkins, één van de moordenaars van Sharon Tate.
Susan Atkins stierf gisteren, 24 september, in de gevangenis.

Veertig jaar zijn verstreken sinds deze afschuwelijke slachtpartij. Inmiddels zijn bibliotheken vol geschreven over de Manson Family. Wat kan ik daar nog aan toevoegen?
Lees het binnenkort op deze blog!

Prinsjesdag en St. Kilda

2009-09-16T18:32:00.002+02:00

Iedere zes jaar valt mijn verjaardag op Prinsjesdag. Als republikein met warme gevoelens voor ZKH Willem Alexander en diens bevallige vrouw Maxima Zorregieta zegt het Haagse vertoon met de gouden koets mij weinig, maar wanneer mijn verjaardag op Prinsjesdag valt, zoals dit jaar, dan voel ik mezelf een prins. Een Boekenprins dus, en prinsen krijgen mooie cadeautjes. Gezien de financiële crisis moest ik dit jaar wat zuunigjes aan doen, maar ik heb mezelf toch een vorstelijk pakketje boeken cadeau weten te doen.

Bij amazon.co.uk, de Britse variant van Amazon, heb ik vier boeken en een fraaie geografische kaart van St. Kilda besteld plus een boek over alle Schotse eilanden (en dat zijn er veel, héél veel). Het laatste is nog niet gearriveerd, de rest wel.

(St. Kilda. foto: M.J. Richardson)

St. Kilda ligt ongeveer 140 buiten de kust van Schotland en is daarmee het meest veraf gelegen eiland van het Britse vasteland. Het is duizenden jaren lang bewoond geweest, tot aan 1930, toen de laatste 36 bewoners het eiland verlieten. Sindsdien is er een militaire basis gevestigd en worden de archeologische resten van de enige straat op het eiland zorgvuldig gerestaureerd. Het eiland staat sinds 1986 op de UNESCO werelderfgoedlijst.

Boudewijn Büch was eveneens hevig gefascineerd door St. Kilda, zie bij voorbeeld het hoofdstuk dat hij in zijn boek Eilanden (2e editie, 1991) aan het eiland wijdde. Het hoofdstuk begint met de Büchiaanse zin "Eilandbewoners zijn altijd de klos." Iets dat zeker op gaat voor de -- schitterende -- eilandengroep St. Kilda.

Büch:

St. Kilda is nooit tegen de draad in geweest. Toch hielden twee schrijvers zich tamelijk recent met St. Kilda bezig, tientallen jaren nadat het lot over het eiland voltrokken was.
Droeve, mooie boeken: Tom Steel The life and death of St. Kilda (1965) en Charles Maclean Island on the edge of the world (1972) over waar Groot-Brittannië klein in kan zijn.

Uiteraard moest ik na BB's aanbeveling in ieder geval deze genoemde boeken aanschaffen.

Hier is wat ik kocht:

Het eiland St. Kilda en haar geschiedenis zal me de komende maanden wanneer de bladeren gaan vallen en de temperatuur weer daalt, vergezellen tijdens mijn dagelijkse treinreizen.

Ik heb opeens zin in de herfst en de winter!

Bol punt com

2009-09-05T19:07:00.002+02:00

Tja, bol.com.
Ik bestel er regelmatig. En héél af en toe plaats ik een recensie van een boek dat ik daar gekocht en gelezen heb. Vandaag kreeg ik een mailtje dat mijn recensie over Verlovingstijd van Maarten 't Hart beloond werd met een kadobon van 25 euro:

"Echter, in het kader van de wet op de vaste boekenprijs, kan deze bon niet besteed worden aan Nederlandse boeken."

De wet op de vaste boekenprijs is mij al jarenlang een doorn in het oog.
Ronald Plasterk, u weet wel: de tamelijk mediageile minister met de hoed, is beslist een zeer ontwikkelde man, maar helaas laat hij op het dossier van cultuur en boeken zijn verstand hangen naar tientallen jaren oude meningen.

Vrijdag 4 september stond een prachtig stuk van Marcel Möring in de boekenbijlage van de NRC. Kern van Möring's betoog: het huidige systeem in Nederland voorziet er in dat boekhandels en uitgevers het meeste verdienen aan boeken. De schrijvers, die al deze prachtige boeken voor ons met bloed, zweet en tranen uit hun hersenen persen komen er af met een schamele procent of 10 van de prijs van een boek. Minimaal 40% gaat naar de boekhandel, 20% naar de uitgever. De wet op de vaste boekenprijs bepaalt dat boekhandels geen kortingen mogen geven aan klanten en bol.com dus ook niet. Vandaar dat ik mijn gulle geschenk van bol.com mag besteden aan DVD's, electronica of weet ik wat, maar niet aan boeken! Zo mag ik met mijn recensie van een Nederlandse roman niet een Nederlands boek kopen!

Betutteling door de overheid (geen gloeilampen meer mogen kopen), inperking van allerlei andere vrijheden zoals het recht op vrij reizen (invoering van de OV chipkaart betekent dat de overheid je reisgedrag van seconde tot seconde kan volgen), belachelijke rook- en terrasverboden en andere controles door overheidsinstanties (invoering van het Elektronisch Patiëntendossier): het is allemaal realiteit geworden en het lijkt of niemand protesteert.

Ik zou willen zeggen: wordt wakker en lees George Orwell's boek 1984, geschreven in 1949. Zijn zeer sombere toekomst-scenario van een alles controlerende overheid mag dan niet in 1984 werkelijkheid zijn geworden, anno 2009 is dat het wel.

Wanneer staan wij, volk van Nederland, weer met 500.000 mensen op het Museumplein in Amsterdam om de regering met een oorverdovend fluitconcert naar huis te sturen? Zoals we dat deden in de jaren tachtig toen het ging om plaatsing van kruisraketten?

Ik ben somber, ik denk dat het er niet van komt. De generatie die het nu voor het zeggen heeft is een generatie die lekker makkelijk verdient aan oude principes. De jongste generatie kiezers schijnt alleen bezig te zijn met het zoveel mogelijk genieten op korte termijn: GHB en andere partydrugs, giga hoeveelheden alcohol, mega-parties op het strand, hooligans, doden. Eigen genot eerst.
Daar walg ik van.

Ted Kennedy en het Chappaquiddick incident

2009-08-27T13:09:00.001+02:00

Gisternacht overleed senator Edward Kennedy (Ted), de laatste nog levende van de vier Kennedy-broers.
Ik volg Ted Kennedy sinds april 2008 omdat ik zijn steun aan de campagne van Obama voor het presidentschap interessant vond en zijn boek 'America Back on Track' gekocht had. Kennedy heeft werkelijk veel op zijn naam staan: onafgebroken in de Senaat gedurende 45 jaar en verantwoordelijk voor meer dan 300 wetten! Maar er is een vlekje op zijn blazoen en juist dát vlekje interesseert me het meest: het Chappaquiddick incident.

In het kort: op avond van 18 juli 1969 (terwijl iedereen in de wereld en zeker in de VS gefocust was op drie Amerikanen die in een capsule recht op de maan af vlogen) vierde Ted een feestje. In een gehuurd huisje op Martha's Vineyard bevonden zich zes jonge vrouwen die hadden meegewerkt aan de presidentscampagne van de een jaar tevoren vermoorde Robert (Bobby) Kennedy plus vijf vrienden van Ted.
Picture it: zes mannen en zes jonge ongetrouwde aantrekkelijke vrouwen in een vakantiehuisje samen, het is warm en er wordt wat gezwommen. Er is volop eten en drank. Ted (oh, had ik al verteld dat hij getrouwd was en dat zijn vrouw er niet bij was?) had zijn chauffeur flessen wodka, scotch, rum en bier mee laten nemen ter verhoging van de feestvreugde.

Het was kwart over elf 's avonds. Eén van de vrouwen, Mary Jo Kepechne, voelde zich niet helemaal lekker. Ted bood aan om haar naar haar hotel in Edgartown te brengen in zijn Oldsmobile. (Ted reed zelden zelf, daar had hij zijn chauffeur voor.) Ergens nam hij een verkeerde weg, en op een houten brug verloor hij de macht over het stuur en reed de brug af. De auto kwam ondersteboven in de rivier terecht.
In de wijde omgeving was geen levende ziel te bekennen. Feit is dat Kennedy uit de auto ontsnapte maar Mary Jo niet. In plaats van direct groot alarm te slaan, deed hij samen met twee van de andere mannen nog een reddingspoging maar toen ook die vergeefs bleef keerde Kennedy te voet terug naar zijn hotel en ging slapen. De volgende ochtend werd het autowrak in de rivier ontdekt. En moest hij uitleg gaan geven op het politiebureau.

Edward Kennedy verklaarde dat hij talloze malen geprobeerd had Mary Jo uit het autowrak te bevrijden maar dat hem dit niet gelukt was. Dat hij erg in de war was en daarom maar terug gegaan was naar zijn hotel. Zijn getuigenis was weliswaar uitgebreid maar de informatie kon niet of onvoldoende bevestigd worden door anderen. Uiteindelijk werd hij veroordeeld tot twee maanden voorwaardelijke gevangenisstraf wegens het verlaten van de plaats van het ongeluk. (Foto: het wrak bij de berging.)

Het Chappaquiddick-incident barst van onbeantwoorde vragen. Waar kwam het bloed vandaan dat op Mary Jo's kleding is gevonden? Waarom is er geen autopsie op haar lichaam gepleegd? Als Kennedy Mary Jo naar haar hotelkamer had willen brengen, waarom lag haar portemonnee en kamersleutel dan nog in de cottage? Iedereen die van samenzwerings- of cover-up-theorieën houdt kan hier zijn hart ruim aan ophalen. Zelf ben ik niet zo van theorieën, ik hou meer van feiten. Niettemin is dit iets dat me al anderhalf jaar bezig houdt. Om er meer over te weten te komen, na internet-speurtochten, heb ik afgelopen weekend drie boeken bij amazon.com besteld. (Hoe toevallig: een paar dagen voor zijn dood!)

Ik ga ze allemaal lezen, op zoek naar een illusoire waarheid, en hoop daar later nog over te schrijven.
Eén ding heb ik van Edward M. Kennedy: zijn handtekening. En daar ben ik blij mee.

Link: goed artikel over het Chappaquiddick incident op Wikipedia.

Kijk in mijn boekenkast

2009-08-18T17:02:00.003+02:00

My LibraryLibraryThing

Het Weer

2009-08-06T18:31:00.003+02:00

Het weer, door Gerard Reve onsterfelijk 'het weder' genoemd, is nog nooit onderwerp geweest van deze blog. Terwijl ik toch sinds mijn 14e een weergek ben. Ik heb deze eigenschap geërfd van mijn moeder, die bij voorbeeld in de oorlog in een dagboekje allerlei bijzonderheden omtrent het weer vastlegde. De totale geschreven nalatenschap van mijn moeder (dagboeken, plakboeken, agenda's, krantenknipsels) staat --verpakt in 5 verhuisdozen-- al jaren onaangeroerd in mijn kelder want ik heb nog niet de moed gehad alles te openen...

Ook ik hou het weer dus bij. Niet zo fanatiek als vroeger, maar ik noteer wel eens wat.
Echter: nu ga ik klagen over het weer! Het is hier de laatste jaren in de zomer namelijk helemaal niks met het weer. Het is:

extreem wisselvalig, te koud en de regen komt met bakken uit de hemel, óf:
extreem bloedheet/klam/benauwd.... wat weer gevolgd wordt door regen en onweersbuien.

Als nauwkeurig waarnemer valt mij op dat in de zomer van maandag tot vrijdag we veelal te maken hebben met een oplopende temperatuur, wat telkens tegen het weekend wordt afgestraft met onweer, heftige regen en lagere temperaturen. Kortom: kutweder.

Mijn theorie is dat deze bizarre weersveranderingen het gevolg zijn van onze geïndustrialiseerde samenleving waarbij alle economische activiteit immers van maandag tot en met donderdag-en-een-half plaats vindt. (In het westen van Nederland werken mensen op vrijdag niet of ten dele.) Die economische activiteit uit zich in uitstoot van warmte en gassen door auto's en kantoren.

De gevoelstemperatuur ging vandaag richting 40 graden. Ik was ooit in Carthago, Tunesië, bij een luchttemperatuur van 43 graden (gevoelstemperatuur 50). Ik dacht dat ik dood ging en wilde zo snel mogeljik terug naar de airconditioned bus en het cruiseschip in de haven.
Er gaat niks boven lezen in een prachtig boek bij een temperatuur van 21 graden .

Nog 6 dagen werken en ik ben 2 weken vrij. Als het dan heet wordt zet ik de airco op mijn slaapkamer aan en ga dáár liggen lezen. En als het 'wisselvallig/onbestendig' wordt dan lees ik overal in huis: boven, beneden, op de trap, aan de keukentafel of waar dan ook.
Hoe dan ook, na al mijn geklaag: het wordt een leeszomer!

De lessen(aar) van Pim

2009-08-02T16:59:00.008+02:00

Op 27 juni jl. ging bij Hessink's Veilingen in Nijmegen de nagenoeg complete inboedel van de villa van Prof.dr. W.S.P Fortuyn, beter bekend als 'Pim' (en voor fans: Pimmetje) onder de hamer. Er waren liefst 887 kavels, waarbij één kavel, nummer 877, de complete bibliotheek van Fortuyn bevatte: zo'n 6000 banden.
En ja, ik had wel interesse in het een en ander. Een boekenmolen, enkele marmeren piedestals, een kolomtafeltje, fraaie boekensteunen, een lessenaar. In totaal heb ik op 11 kavels een schriftelijk bod uitgebracht. De veiling trok erg veel belangstellenden en er werd waanzinnig geboden. Dingen die niet meer dan een paar tientjes waard zijn (bij voorbeeld omdat ze nog gewoon in winkels verkrijgbaar zijn) realiseerden prijzen van ettelijke honderden euro's. Neem nu deze, een contemporaine bronzen sater van (volgens opgave van Hessink) 10 cm hoog:

Ik heb exact hetzelfde ding, maar dan met een hoogte van 27 cm, ergens in een toeristenwinkel in Griekenland gekocht, voor vermoedelijk niet meer dan 30 of 40 euro. (Ik heb redenen te denken dat de opgegeven maat van 10 cm niet correct is.) Op de veiling bracht het € 1008 op! Vooral de eerste uren van de veiling werden absurde prijzen genoteerd, ik vermoed dat hier de overtuigde Pim-aanhangers en voormalige LPF-ers zichzelf te buiten gingen alleen omdat 'het van Pim was'.

Ik ben, om eventuele vragen en opmerkingen vóór te zijn, geen overdreven fan van mr Fortuyn geweest, maar bewonderde wel zijn moed, intellect en onverzettelijkheid. Daarbij was Fortuyn buitengewoon slim (prof.dr.), behoorlijk erudiet en belezen en zijn de tientallen boeken die hij heeft geschreven niet onopgemerkt gebleven.

Op de veiling was ik bij één item succesvol. Niet geheel toevallig ook hetgeen ik het liefst wilde hebben: een ranke 19e eeuwse mahoniehouten lessenaar. Het kwam als nummer 717 ergens in de avond ter veiling, toen de spaarrekeningen van de Rotterdamse bieders inmiddels uitgeput waren en de biedingen wat realistischer waren geworden. (Uiteraard is dit laatste pure speculatie.) Voor € 500 excl. opgeld was het van mij.
Uit ervaring weet ik dat het niet zo makkelijk om aan een leuk lessenaartje te komen. De meeste die je tegenkomt zijn foeilelijke eikenhouten timmerwerkjes of oude schoolmeubels. Pim's zag er aardig uit en de genoemde prijs is niet idioot hoog. Hij staat nu in mijn werkkamer. Op het klepblad heb ik groen vilt bevestigd om het mogelijk te maken er boeken op te laten liggen; ik wil het meubel namelijk wel echt kunnen gebruiken!

Op de foto (klik voor een vergroting) ligt de catalogus van de veiling. Het leukste is natuurlijk de praktische opbergruimte die de lessenaar biedt; terwijl je zittend aan het meubel je boek leest, kun je andere boeken of aantekeningen op de plank eronder leggen en bij voorbeeld schrijfwaren onder de klep kwijt. Dit is een foto van het interieur.

Het lessenaartje van Pim bleek onverwacht nog iets extra's te bevatten. In het linker laadje trof ik een aansteker aan. De aansteker was leeg. Ik weet niet óf het een aansteker was van Pim, maar het lijkt aannemelijk gezien het stof dat er op zat en het feit dat die leeg(gelopen) was.

De aansteker die Pim echter bij zich had toen hij vermoord werd bracht maar liefst € 11.844 op.
En zijn 6000 boeken --in één koop-- € 44.100. Dat is € 7,35 per boek. Goeie prijs!

Een jeugdzonde

2009-07-18T17:26:00.005+02:00

Naar aanleiding van het schietincident gisteren in De Tour -- renner Oscar Freire werd met een windbuks (of luchtbuks) beschoten -- welde vanuit de diepste krochten van mijn geheugen opeens een herinnering op aan een vreselijke zonde die ik in mijn jeugd heb begaan. Die ga ik nu opbiechten.

Rond 1975 deelde ik korte tijd de zolder van het ouderlijk huis met één van mijn broers. Deze vier jaar oudere broer was nogal een ruig buitenmens en had bepaald andere interesses dan ik. Nadat hij het huis uit was gegaan om te studeren en ik de zolder voor mij alleen had vond ik ergens achter de schotten van het schuin aflopende dak een windbuks. Interessant!
Van mijn zakgeld kocht ik een doosje met kogeltjes. (Ik weet echt niet meer waar of hoe. Blijkbaar kon een 14-jarige daar toen gewoon aankomen.) Op een dag dat ik alleen thuis was zette ik een plaat (van nota bene zachtboard!) tegen de ouderlijke boekenkast die op de zolder van ons huis één van de wanden bedekte, laadde de buks en schoot op de plaat. Verdorie, daar zat niet veel kracht achter zeg. Dat leek helemaal niet op de geweerschoten die ik van televisie kende!
Ik oefende nog wat, maakte het wapen schoon en schoot weer. En weer. Waar bleven die afgevuurde kogeltjes toch? Ik kon ze nergens in het zachtboard vinden. Zó erg kon ik er (mijn slechte gezichtsvermogen is algemeen bekend) vanaf 5 meter afstand toch niet naast zitten?

Inderdaad. Niks naast. Ik had er dwars doorheen geschoten, recht op de ruggen van de boeken!
Ik, ik heb op boeken geschoten! Op boeken! Boeken!

Bezit en gebruik van een luchtbuks is niet strafbaar in Nederland, maar ach, wat moet ik hier nog aan toevoegen. U begrijpt het wel.
Wanneer mijn tijd gekomen is (circa 2061) en ik bij Petrus aan de hemelpoort sta, in de hoop de hemelse bibliotheek te betreden waarin alle boeken die ooit zijn uitgegeven verzameld zijn, zal deze jeugdzonde mij dan vergeven worden?

Ik knijp 'm behoorlijk. Is er een wellicht een theologisch onderlegde lezer die mij raad en gemoedsrust in dezen kan verschaffen? Please?

Het boek van kleine Alice

2009-07-05T13:35:00.012+02:00

Op een zonnige dag (4 juli) in 1862 gingen Charles Lutwidge Dodgson en Robinson Duckworth samen roeien op de rivier Thames. In de roeiboot bevonden zich ook drie zusjes: Lorina Charlotte Liddell, 13 jaar oud; Alice Pleasance van 10 (op de foto rechts 7 jaar oud) en Edith Mary, van 8 jaar. De Liddell's waren de dochters van een bevriend stel.
Charles Dodgsen, een grappige vent die op dat moment 30 jaar oud was, vertelde de meisjes een fantasievol verhaal over ene Alice die vreemde avonturen meemaakt als ze, meegelokt door een konijn, onder de grond in een bizarre wereld verzeild raakt.

Kleine Alice vind het verhaal zo leuk dat ze Dodgson, die we nu beter kennen onder zijn pseudoniem Lewis Carroll, vraagt het voor haar op te schrijven. Het duurt meer dan twee jaar voor het zover is, maar dan, op 26 november 1864 krijgt Alice het als vroeg uitgevallen kerstkado door Carroll overhandigd. Het is een klein, 90 pagina's tellend handgeschreven boek, gebonden in donker marrokijn, en voorzien van 37 tekeningen -- oplage 1.

Intussen was Lewis al bezig het verhaal uit te breiden en het verscheen onder de titel Alice's Adventures in Wonderland in 1865 voor het eerst in druk. Het werd een instant mega-succes.
De echte Alice heeft het voor haar geschreven boek haar hele leven als een schat bewaard, tot 1928. Ze was toen 75 jaar oud, weduwe geworden en erg armlastig. Ze bracht het boek naar Sotheby's waar het voor 15.000 pond (ik schat omgerekend naar prijzen van nu zo'n € 75.000) verkocht werd aan de bekende Amerikaanse antiquaar Rosenbach. Deze verkocht het weer aan een rijke verzamelaar, Eldrigde Johson. Toen laatstgenoemde in 1946 stierf en zijn bezit geveild werd, kocht Rosenbach het boek terug, dit keer voor $ 50.000. Een groepje bibliofielen rond Rosenbach kwam tot het plan dat het manuscript van Alice eigenlijk terug behoorde in Alice's vaderland. En dat gebeurde. De bibliothecaris van de Library of Congress nam het kleinood mee in zijn bagage, monsterde aan op de Queen Elizabeth en bracht het naar Londen waar het als dank voor het weghouden van Hitler bij Amerika aan het Engelse volk werd geschonken. Als manuscript nr. 46700 rust het sindsdien in de British Library. Alice Liddell stierf op 16 november 1934.

Eind vorig jaar maakte The Folio Society er een prachtige facsimile-editie van. Sinds woensdag heb ik daar een exemplaar van. Alice's boek is nauwkeurig gereproduceerd op ware grootte en gebonden in Nigeriaans geitenleer, goud-op-snee, en in een fraaie doos gevat, samen met een begeleidend boekje geschreven door Sally Brown, curator van de afdeling moderne literaire manuscripten van de British Library. De oplage bestaat uit 3950 met de hand genummerde exemplaren.

Ik vind het één van de leukste boeken die ik bezit en heb al veel plezier beleefd aan het uitzoeken van het verhaal er om heen.

P.S: Als je ook een exemplaar wilt en geen lid bent van de Folio Society kan ik er een voor je bestellen. Het kost rond de honderd Euro, plus de kosten van aangetekende verzending binnen Nederland.

Off topic: banken

2009-07-04T18:33:00.002+02:00

Soms moet mijn ongenoegen over een of ander er even uit. Zoals nu, en ik ga (heel spannend!) een voorspelling doen. De DSB Bank gaat binnen een maand 'omvallen'. De ene na de andere bestuurder vetrekt en de kritiek op de bank neemt met de dag toe. Probleem voor onze samenleving is evenwel dat honderdduizenden mensen zo dom zijn geweest daar een hypotheek af te sluiten.

Wanneer DSB inderdaad, zoals ik voorspel, omvalt, zal dat de schatkist miljarden kosten die u en ik kunnen betalen... Ik denk dat de kredietcrisis daardoor verergert.

Bij de financiering van mijn eigen huis heb ik me uiteraard niet gewend tot een televisie-bank maar gekozen voor een (toen nog) respectabele bank: ABN Amro. Echter, ook die stelde mij peperdure overlijdensrisico-verzekeringen voor. In plaats daarvan heb ik de risicoverzekering elders afgesloten (FBTO) en deze aan de ABN verpand. Geloof het of niet, maar dat bespaart me 38.000 euro over de looptijd van de hypotheek!

Dankzij mijn oplettendheid toen, zullen we maar zeggen, kan ik nu boeken kopen.

Pfff.

Koninginnedag (2)

2009-06-28T18:32:00.003+02:00

Op 30 april heb ik een blog geschreven over de gebeurtenissen op Koninginnedag in Apeldoorn.

Ik heb het toen niet durven publiceren omdat de aandacht voor deze zaak in de media en op internet overweldigend was. Ik wilde geen zoveelste commentator zijn.

Mijn besluit om die dag niet te publiceren vind ik, nu ik het herlees nadat de storm van media-aandacht voor de dader volledig is weggeëbd (op zich een interessant verschijnsel), niet meer relevant en dat is de reden waarom ik de blog van 30 april alsnog publiceer.
Dat ik hiermee de historie een beetje geweld aandoe weet ik.
Je kunt het hier lezen.
Ik kijk uit naar reacties!

leef ik nog?

2009-06-27T18:29:00.004+02:00

Ik leef nog, maar het valt niet mee om zowel de tijd als de rust te vinden om nieuwe blogjes te schrijven.
Ik heb de kredietcrisis niet uitgevonden en ook niet het verschijnsel "domme pech", maar ik ben er intussen wel slachtoffer van. Dus is deze veellezer /verzamelaar voornamelijk bezig met zoiets doms als werken in de hoop de financiën weer op orde te brengen, de tegenslagen op te vangen en de negativiteit te bezweren.

Mijn laatste (in het buitenland) gekochte boek is een bijzonder werk: Souvenir of Saint Helena uit ongeveer 1934. Vrij zeldzaam en voor een mooi prijsje aangeschaft op eBay USA.

Binnenkort hoop ik weer eens wat origineels te kunnen schrijven, tot die tijd: duim voor mij!

De Zwolse Boekenmarkt 2009

2009-06-07T16:33:00.012+02:00

Voor de vierde keer bezocht ik vandaag de Zwolse boekenmarkt. Vermoedelijk dankzij de beloofde regenbuien (die overigens uitbleven) was het rustig en gezellig. Iedereen kon goed bij de ongeveer 130 kramen, er was geen gedrang, precies zoals het altijd zou moeten zijn.

De keus was uiteraard groot, maar vandaag ging ik speciaal op zoek naar deeltjes uit de Privé-domein reeks. Dat is goed gelukt: ik heb er 9 gekocht, waaronder enkele wat zeldzamere voor prijzen tussen 9 en 15 Euro, wat heel goed is.

Naast nog enkele andere aardige boeken was het toppunt van vandaag echter Andrees Handatlas. (Ausgewählte, völlig neu bearbeitete Ausgabe in einem Bande, Verlag Von Velhagen & Klasing, Bielefeld/Leipzig, 1937). Ik zag hem ergens staan, keek hem in en... zette hem terug. Te zwaar! Daar ga je niet mee lopen zeulen de hele tijd. En hij kostte een aardig bedrag wat ik niet meer op zak had. Dan slaat meteen de twijfel toe: zal ik hem wel of zal ik hem niet kopen? Ik wil het zo graag, maar ja, het geld enzo. En waar is hier een pinautomaat? Een heel eind lopen dus, maar ik deed het. Ik keerde terug naar de kraam, deed een aanbetaling en liet hem apart leggen. Blije gezichten bij de handelaren!

Andrees Handatlas (neem het 'hand' niet al te letterlijk) was een van de lievelingsatlassen van Boudewijn Büch's en inderdaad: wat is hij fraai en gedetailleerd. Toen ik klaar was met de markt haalde ik de atlas op en begon, zeulend met 3 tassen, aan de terugreis naar huis.
Terwijl het hier om 6 uur 's avonds nu echt lijkt te gaan regenen geef ik voor de liefhebbers van statistieken nog een overzichtje van mijn 4 Zwolse boekenmarkten.

voor alle plaatjes geldt (zoals altijd): klik er in voor een uitvergroting.

De bibliotheek van Lucebert

2009-05-31T13:02:00.004+02:00

Afgelopen woensdag verscheen het boek De lezende Lucebert, bibliotheek van een dichter. De dichter Lucebert (geboren op 15 september 1924, op de kop af 37 jaar voor mijn geboorte) overleed op 10 mei 1994 en liet zijn weduwe meer dan 6500 boeken na. Hun atelierwoning in Bergen stond er letterlijk vol mee. Godzijdank heeft de weduwe niets weggedaan en zo kon op initiatief van een werkgroep Boekwetenschap aan de Universiteit van Amsterdam een ambitieus project worden uitgevoerd, namelijk de beschrijving van de complete bibliotheek. Zo kunnen nu de vragen wat had hij op de plank had staan, wat hij las en wat hij verder deed met zijn boeken, beantwoord worden.

Gisteren ontving ik De lezende Lucebert thuis en nog voor mijn ontbijt had ik al heel wat snoepjes eruit tot me genomen.
Het 320 pagina's tellende boek bestaat uit onder meer 8 essays waarin telkens een andere invalshoek tot de bibliotheek behandeld wordt. De bijdrage van Lisa Kuitert, die ook de eindredactie van het boek deed, schreef mijns inziens de verreweg interessantste bijdrage over verschillende schrijversbibliotheken. Na de essays volgt het mooiste: in 154 bladzijden worden, gerangschikt op auteursnaam, de titels, uitgever en jaar van alle zesenhalfduizend boeken weergegeven. Mocht je daar nog niet genoeg aan hebben, dan vind je achterin het boek een CD ROM met daarop een Excelbestand dat hetzelfde maar dan nog uitgebreider bevat. Zo kun je op je eigen computer de boekenkasten van Lucebert doorzoeken en vergelijken met je eigen boekenbezit.

Büch
Wat ik bijzonder waardeer aan het stuk van Lisa Kuitert is dat zij, als één van de heel weinigen in Nederland, nu eens niet badinerend doet over de bibliotheek van Boudewijn Büch en ook uitspreekt dat "het een drama [is] dat de boeken zónder geldelijke waarde, onder meer de beschadigde exemplaren en populaire hedendaagse lectuur, uit die catalogi [de veilingcatalogi van Bubb Kuyper] gebleven zijn."

Het is te hopen dat Uitgeverij Vantilt het niet bij deze ene bibliotheek laat en er meer van dit soort prachtuitgaven voor boekenliefhebbers komen.
De lezende Lucebert is voor € 32,50 te koop in de boekhandel. Je kunt het ook rechtstreeks bij de uitgever bestellen; het wordt je dan met een factuur en zonder verzendkosten toegezonden.

Yeah! Weer een nieuw verzamelgebied!

2009-05-23T13:10:00.008+02:00

Onlangs, na het lezen van enkele dagboeken van Paul Léautaud, vatte het idee in mij vlam om boeken uit de Privé Domein-reeks van De Arbeiderspers te gaan verzamelen. Een béétje boekenliefhebber heeft er wel een paar van in zijn kast staan. Zo ook ik. Ik moest wel even goed zoeken om ze tussen alle andere boeken uit te pikken maar het is gelukt. Zeventien stuks, hier op de foto.

Waarom Privé Domein? Omdat het een van de langst lopende series van een Nederlandse uitgever is waarbij vanaf het begin consequent dezelfde vormgeving wordt gebruikt. Dat laatste is een zeldzaamheid, want Nederlandse uitgevers neigen hun oor helaas maar al te gemakkelijk naar de grillen van de mode en nieuwe managers met dito ambities.
Maar de belengrijkste drijfveer behelst natuurlijk de inhoud: memoires, dagboeken en brieven van schrijvers.
Nu de boeken voor de foto uit de mijn kasten zijn gehaald blijven ze dat ook, want ik heb besloten dat het erg aardig zou zijn om alle circa 280 boeken uit deze reeks te gaan verzamelen, én lezen.
Voorwaar geen kattenpis voornemen: zo'n 260 boeken aankopen waarvan vele inmiddels het predikaat zeldzaam tot zeer zeldzaam dragen. Ik ga rustig beginnen: allereerst met een oproepje aan de lezers om mij gratis hun overbodige PD boeken te sturen (mits in perfecte staat). [grapje]

Er zijn heel veel Privé Domein-verzamelaars. Er is zelfs een zeer goede verzamelaars-site over gemaakt die een perfect startpunt vormt voor het opbouwen van een eigen verzameling, zoals bijvoorbeeld met een pdf-catalogus van alle titels waarin je je eigen verzameling kunt bijhouden

Een extra uitdaging is hoe deze boeken in de kast te zetten. Ze passen met gemak in één Billy. Op de normale manier met de ruggen naar voren is dodelijk saai want alle boeken hebben dezelfde witte (veelal verkleurde) rug. Om ze het beste tot hun recht te laten komen zouden ze met hun fraaie omslag naar voren getoond moeten worden. En daar heb ik een plan voor bedacht. Ik wil een "kast" bouwen bestaande uit 7 panelen van circa 80 x 200 cm (bxh) met een diepte van 5 cm. Ieder paneel kan 48 boeken bevatten. De panelen komen te hangen tussen rails aan de onder- en bovenkant zodat je ze onafhankelijk van elkaar kunt verrijden en dus steeds naar wisselende voorkanten kunt kijken.
Een en ander kan er zo uitzien (ruwe schetjes, ik ben geen tekenaar).

Ingevuld met boeken krijg je dit:
Tenslotte nog een zij-aanzicht:

Misschien is er een timmerman/handige klusser die dit project voor mij zou kunnen maken? Een IT-er of auto-dealer die onlangs zijn baan is kwijtgeraakt bij voorbeeld? Ik hoor het wel.
Zondag 7 juni ga ik beginnen met verzamelen op de fameuze Zwolse Boekenmarkt (280 kramen). Handelaren, verlaagt uw prijzen, ik kom er aan!

Zwakte

2009-05-13T18:45:00.009+02:00

Allerlei onderwerpen voor een nieuwe blog tollen door mijn hoofd. Het zojuist bij uitgeverij Aspekt verschenen boek "Martin Ros vijftig jaar op wacht: schetsen over een boekenfanaat" over mijn grote katholieke boekenheld meneer Ros, schreeuwt bij voorbeeld om aandacht. Ik heb het gisteren na ontvangst meteen uitgelezen. Op zich is het al vrij bijzonder dat er een vriendenboek wordt uitgegeven over een levende schrijver/uitgever. Nog meer bijzonder is dat er in dit boek naast talloze loftuitingen ook kritische, soms zelfs nare woorden te lezen zijn over het lijdend voorwerp. Daar zou ik wel een paar vragen bij willen stellen...

Eén van de vroegste landkaarten van de Britse eilanden gaat door het leven als de "Angliae Figura" (ca. 1530) van koning Henry VIII (1491-1547). Onlangs werd deze kaart op schitterende wijze bibliofiel uitgegeven door de Folio Society. Sinds een week heb ik hem in mijn bezit en ik zou er graag avondvullende essays aan wijden.

Dan zijn er nog allerlei andere boeken die ik recent gelezen en/of aangeschaft heb. Wat zitten er juweeltjes tussen! Maar waarom schrijf ik er dan niet over?

tijdgebrek
prioriteitgebrek
bedrijf slokt alle energie op
hoofd=vol

Hebt medelijden met deze boekengek die zóveel wil maar het, in tegenstelling tot Martintje Ros, maar niet uit zijn pen krijgt. Of zoiets.

Dodenherdenking

2009-05-04T18:36:00.006+02:00

Af en toe kan ik het niet nalaten mijn opinie hier te geven over dingen die niets met boeken te maken hebben. (Of toch wel?)
Zo is dodenherdenking op 4 mei voor mij elk jaar weer een crime. Hoe kom ik die dag door zónder me murw te laten maken door het media-bombardement over de Tweede Wereldoorlog en andere oorlogen? Voorgeschreven aandacht voor de oorlog die begint ergens in april en eindigt op 4 mei om 23:59 uur? Het lukt me niet. Alles staat in het teken van dodenherdenking. Heel Nederland, elke krant, elk tijdschrift, elke radio- of televisiezender, trekt zijn somberste, vroomste of schijnheiligste gezicht.

Voor mij is echter belangrijk dat de overige 364 dagen van het jaar in de media niets aan de hand is. Wat de Tweede Wereldoorlog betreft: in geen enkel ander land in Europa was het percentage weggevoerde joden zó groot als in Nederland, dankzij de welwillende medewerking van collobarerende landgenoten en meewerkende overheden en politie. Zo bezien is een nationale-schaam-ons-dag meer op zijn plaats.
Omdat de laatste jaren is gebleken dat er nauwelijks nog mensen in leven zijn die WOII bewust hebben meegemaakt zijn er ten behoeve van het voortbestaan van de dodenherdenking ook andere oorlogen bij getrokken: Libanon, Afghanistan, voormalig Joegoslavië en noem maar op.
Stuk voor stuk twijfelachtige oorlogen waarbij Nederland vaak een bedenkelijke rol heeft gespeeld (Srebrenica!).

Ik zou een positievere benadering wensen: laat ons land geen wapentuig meer kopen (JSF-jes bij voorbeeld, speelgoed voor politici). Investeer daarentegen in onderwijs zodat jonge mensen niet meer zo dom zijn als vorige generaties om mee te doen in oorlogen. En zorg er voor dat de vrijheid is om er een afwijkende mening op na te kunnen houden zoals bovenstaande, zonder dat ik scheldkannonades krijg of berispende woorden.

Ik denk nog heel vaak aan mijn moeder, die op 6-6-1999 overleed. Aan mijn ex-schoonvader (8-12-2006). Aan Bibliofilos' verdriet over haar overleden kanjer (22-4-2009). Aan de gewelddadigheid die bezit heeft genomen van onze maatschappij: van naar buschauffeurs spugende marokkanen tot de blowende Karst T. die het Koninnedag-drama veroorzaakte in een vlaag van waanzin. Maar aan de gevallenen in Nederland in de oorlog denk ik nooit.

Ik beëindig mijn tegendraadse opinie met een foto van een merel (v) die vorig weekend heel onbezorgd rond hipte in mijn tuin. Ik had namelijk wat brood in het net gemaaide gras gestrooid. De hele dag heb ik genoten van de merelse aandacht voor mijn tuintje.

Zo'n kwetsbaar vogeltje, gemaakt door de grote Schepper, zo mooi om te zien en van te genieten.
Geloof in liefde!

Koninginnedag

2009-04-30T16:51:00.008+02:00

Voor mij is Koninginnedag altijd een dag om te naar uit te kijken. En wel hierom: het is een vrije dag, zomaar kado!
Een dag om lekker te rommelen in mijn biep. Om planken af te stoffen, boeken te hergroeperen, nieuwe dingen te bedenken om mijn boekenbezit nog perfecter te organiseren en zo verder.

De "eenling" of "zonderling", die "door waanzin gedreven", tot de daad kwam die we inmiddels allemaal op TV of internet hebben gezien, heeft me net als iedereen geschokt: dat je zó verblind recht op mensen in kunt rijden is inderdaad onvoorstelbaar.

Maar wat me bijzonder opvalt en eigenlijk buitengewoon irriteert in de mediaverslaggeving is het feit dat de dader consequent wordt voorgesteld als een "eenling" of "zonderling" omdat het iemand was die weinig contact had met andere mensen uit zijn omgeving.
En dan vraag ik me af: wat is daar überhaupt mis mee? Is het feit dat je niet houdt van barbekjoewen met je (schoon)familie of buren raar? Dat je liever alleen bent dan samen? En dat je geen partner en/of kinderen hebt, maakt je dat dan meteen tot een suspect person bij de inlichtingendiensten? Als Karst T. in een nieuwbouwwijk gewoond had, bij voorbeeld met een vrouw en een kind, hoe zouden de kranten er dan wel over geschreven hebben?

Aan welke voorwaarden moet ik eigenlijk voldoen om te worden geaccepteerd door de samenleving? Ik hou namelijk niet zo van barbeknoeien, ik ga feestjes en andere bijeenkomsten met (veel) mensen uit de weg om me daarentegen met overgave te storten op prachtige boeken.... Dat is niet alleen genieten, maar ook nog leerzaam en goed voor je geest.

Bij de dood van Martin Bril

2009-04-23T19:19:00.008+02:00

Potverdomme! Rond zes uur vanochtend hoorde ik op Radio 1 dat Martin Bril gisteren overleden is. Ik dacht eerst dat ik het niet goed gehoord had, omdat juist bekend was geworden dat hij de Bob den Uyl prijs had gewonnen voor De kleine keizer, zijn boek over Napoleon.
Maar het was wél waar.

Negenenveertig jaar jong. Ik ben minder dan twee jaar na hem geboren. Heb weliswaar niet zó heftig als hij geleefd (mijn eigen cocaïne-periode als twintigjarige duurde bij voorbeeld maar één zomer lang) maar toch: de schrik sloeg mij om het hart. Dat het leven zo meedogenloos kan zijn. Of je nu beroemd en gevierd bent (zoals Bril) of slechts doormoddert in de periferie van het web (zoals ik): de man met de zeis kan zomaar genadeloos toeslaan.

Het is zinloos om hier uitgebreid te vertellen hoe goed ik z'n columns vond en zijn boek over Nap. Elders op het web kun je daar veel meer van lezen. (Op het moment dat ik dit schrijf zijn er ruim 7800 reacties gepubliceerd bij de Volkskrant.)

In mijn boekenkasten is één minuscuul spoortje inkt van mijn naamgenoot Bril te vinden. Eens bezat Martin Bril namelijk het boek Rock & Roll van Boudewijn Büch. (Dat hij dit boek bezat is niet toevallig, want hij schreef zelf ook veel over popmuziek.) Om redenen die ik niet ken heeft Bril het boek ooit verkocht en via via is het in mijn bezit gekomen.

Voorin het boek schreef Martin Bril in zwarte inkt zijn naam:

In de fraaie Vinexwijk waar ik woon gaat de zon nu onder. Door de dood van Martin Bril blijf ik zitten met het gevoel dat ik ergens van beroofd ben. Ik kan alleen nog niet zeggen waarvan. Ik moet het antwoord schuldig blijven.

Maar kut is het wel, en dat zo kort na rokjesdag.

De bushaltepoes

2009-04-07T18:05:00.005+02:00

Vier keer in de week sta ik 's morgens rond 06:37 bij de bushalte Fioringras in Zwolle te wachten op de bus van 06:43. Daarbij krijg ik altijd gezelschap van enkele andere medereizigers die eveneens het ongelukkige lot hebben getroffen om zo vroeg in de morgen van huis te moeten gaan.

De laatste tijd werd dit kluitje mensen vaak verrast door de aanwezigheid van een zwart/witte poes. Die kwam dan langs de benen van de wachtenden strijken, her en der kopjes gevend. En wanneer ik dan op het bankje zat kwam hij weleens bijna op schoot: zijn pootjes krabbelden tegen de bovenkant van het stalen bankje en bushaltepoes leek te overwegen: zal ik wel of niet op de schoot van dat onbekende baasje springen? Ik moedigde hem natuurlijk aan het te doen, maar meestal deed hij het niet. Aaitjes over zijn kopje waren mijn dank voor zijn ochtendliefde.

Toen ik vanmorgen bij de halte aan kwam lopen zag ik hem liggen, languit op zijn rechterzij. Dat hij het was wist ik meteen. Even dacht ik: gekke plek om te gaan liggen, hij hoort om de halte heen te struinen, maar in dezelfde seconde wist ik het al -- hij is dood. Voorzichtig naderde ik hem. Gek trouwens dat er nog helemaal geen andere reizigers waren. De kat bewoog inderdaad nog steeds niet. Ik keek naar zijn koppie: geen beschadiging te zien, niet aan zijn kop, ook niet aan zijn flanken. Hij lag daar gewoon, op zijn zij, een beetje in een foetushouding. Wat er om ging in mijn eigen kop is moeilijk te zeggen. Vragen waren het, denk ik, veel vragen.

Nog enkele minuten en de bus zou komen. Ik keek vanuit mijn veilige bushokje naar de poes die onlangs nog blaakte van levenslust en nu levenloos op de koude harde stoep lag, een doodordinair trottoir in een vinexwijk. Er moest iets. Ik belde met mijn mobiele telefoon de dierenambulance om het dode dier te melden en een zeer slaperige stem aan de andere kant van de lijn beloofde de poes te komen ophalen.
Maar zó kon het niet, niet hier op deze stoep.

Ik zette mijn tas neer en ging naar hem toe. Voorzichtig schoof ik mijn handen onder het lijfje. Hij voelde koel aan maar vooral slap: het lichaam boog door onder mijn handen. Dit verbaasde mij. De rigor mortis was dus nog niet ingetreden, wat moest betekenen dat de poes nog maar zeer kort dood was. Ik dacht: ik kan jou toch niet hier op de stenen laten liggen, zo vlak langs de rand van de weg? Zachtjes legde ik het beestje in het gras, terwijl ik opkomende tranen tegenhield. Zo was het beter. Lief dier.

Er kwamen geen medereizigers bij vanochtend, wat een unicum is -- normaal is dit een heel drukke instaphalte.
Is het feit dat ik de enige reiziger was vanmorgen, zo vraag ik me af, omdat het lot heeft gewild dat er rondom het overlijden van de bushaltepoes vooral geen gedoe en geen beschamende blikken zou moeten zijn? Bij voorbeeld door mensen die iets zouden constateren zonder iets te doen? Zoals om een dode kat heenlopen en dan de weg te vervolgen? Ik weet het niet.

Er lag een grijze waas over mijn dag vandaag. En ik, sentimentele ouwe gek als ik ben, zit te huilen om een dode poes. Maar ik hoop dat hij (zij?) nu in de kattenhemel zit en me tevreden toeknikt: ja, dat gras lag toch wel lekkerder dan die stoeptegels, bedankt!

---------------------------------------------------

Postscriptum: deze foto heb ik vanavond om zes uur gemaakt toen ik bij dezelfde halte weer uitstapte.
De poes was natuurlijk weg. Met een rood potloodje heb ik in deze foto de plek aangeduid waar de bushaltepoes lag. Eén meter naar rechts heb ik hem in het zachte gras gelegd.

Verkeerd!

2009-03-17T18:09:00.010+01:00

Er zijn mensen die het geen reet kan schelen of een wc rol naar voren of naar achteren afhangt. De traditionele manier van ophangen in Nederland is achterlangs. De enige juiste manier, zowel uit design-overwegingen (kijk maar eens bij bedrukt wc-papier hoe dat gemaakt is) als om hygiënische redenen is echter voorlangs: het papier komt naar je toe.

Ik kan me in tegenstelling tot de zwijgende, achterlangs aftrekkende meerderheid, er wél druk over maken (zij het dat het me niet uit mijn slaap houdt). Thuis heb ik alles goed hangen. Maar op mijn werk draai ik iedere keer als ik zie dat de rol verkeerd hangt, hem naar de goede kant. Mijn waarneming is overigens dat vooral vrouwen de rol verkeerd ophangen, maar dat terzijde. (Al zou dit een afstudeerscriptie in de sociologie waard zijn.)

Nu kun je over het ophangen van wc-rollen natuurlijk lekker drollerig doen en gewoon zoals de Grieken doen het ding neerzetten op de rand van de wasbak (of de vieze vloer -- het busstation van Heraklion op Kreta is wat dit betreft werkelijk een nadere studie waard), maar mijn eigenlijke onderwerp van vandaag is de manier waarop titels op de ruggen van boeken gedrukt worden. Ik heb geen idee of hier ooit serieus onderzoek naar is verricht, maar ik zal de importantie van dit vraagstuk hierbij schetsen.

Foto 1.

Hier zien we de normale rustige situatie. U draait uw hoofd een beetje naar rechts en kunt alle titels op het gemak lezen.
Nederlandse en Engelse boeken staan probleemloos door elkaar: er is geen haat en nijd, gewoon vrede in de boekenkast.
Maar nu komen de Duitsers, de Fransen en de Spanjaarden:

Foto 2.

En wat doen die buitenlanders: de titel 'verkeerd om' zetten! Als je de hierboven getoonde boeken door elkaar in een boekenkast zet, zoals in een internationaal georiënteerde bibliotheek het geval is, dan krijg je nekkramp als je de rugtitels wilt lezen. Heb je je ooit afgevraagd wat de kosten zijn voor de gezondheidszorg van al die bibliotheek- en boekhandelbezoekers die hun nek verdraaien? Dit is waar het kabinet zich eens over zou moeten buigen, in plaats van aldoor te kissebissen over de kredietcrisis. Er is helemaal geen crisis, er is een probleem of we linksom of rechtsom gaan!

Mijn gelijk blijkt uit het volgende. Wanneer je een verkeerd gedrukt boek (Duits, Frans, Haïtitaans, Spaans, Argentijns enz.) op zijn rug legt krijg je iets dat je niet kunt lezen omdat je je hoofd 180 graden zou moeten draaien:

Foto 3.

Zijn die Duitsers nu gek, of die Spaanstaligen? Ik denk het niet, maar érgens sporen ze op boekengebied niet. Ik kan er maar geen vinger achter krijgen waarom ze zo onpraktisch doen met die rugtitels. Het blijft me wakker houden, al jaren.

Uiteindelijk kan het ook als in foto 4 afgebeeld, alhoewel ik dat om typografische redenen niet als ultieme oplossing zou willen aanbevelen in het kader van dunne boeken.

Foto 4.

De les die wij hieruit moeten leren is duidelijk: WC-rollen dienen voortaan vóórlangs afrolbaar te worden opgehangen. En rugtitels op boeken dienen rechtsom gezet te worden.

Verder heb ik niks, ik moet namelijk opeens naar de WC.

Lezen over boeken in tijdschriften

2009-03-08T18:26:00.007+01:00

Boeken verzamelen is een serieuze zaak. En net zoals de vogelaar het kijken naar vogels verrijkt door het lezen van de beschikbare vakliteratuur, zo kan de boekenfanaat eigenlijk niet zonder een tijdschrift over boeken. En gelukkig zijn er een paar. Ik ben zelf op vier titels geabonneerd en ik stel ze hierbij kort aan je voor.

Boekenpost (A4, ca. 52 bladzijden) is altijd lezenswaardig. Het biedt iedere twee maanden een populaire bonte verzameling van artikelen (waarbij naar mijn smaak te veel aandacht is voor het kinderboek en boekillustraties) maar is onmisbaar als je op de hoogte wilt blijven van wat er zoal omgaat bij verzamelaars. Dankzij de advertenties en het overzicht van boekenbeurzen, markten en veilingen heb ik al heel wat boeken kunnen vinden en kopen die anders door mij onopgemerkt waren gebleven.
Deze maand verscheen het 100ste nummer. Link naar de website van het blad. Kosten: € 33,00 voor zes nummers.

Een stukje academischer is De Boekenwereld, uitgegeven door uitgeverij Vantilt in Nijmegen. De omschrijving van dit fraai geproduceeerde tijdschrift (ca. 17,5 x 24 cm, rond de 72 pagina's) luidt volgens de website: een boeiend en gevarieerd tijdschrift voor iedereen die interesse heeft in het oude en moderne boek en de prentkunst. Zowel liefhebbers, antiquaren, als wetenschappers en verzamelaars worden op hun wenken bediend door de talrijke wetenschappelijke en meer journalistiek getinte artikelen, die bovendien prachtig geïllustreerd zijn. De diverse onderwerpen, zoals de geschiedenis van de boekhandel en uitgeverij, typografie, bibliografie en leescultuur, geven u een volledig beeld van de wereld van boek en prent.
Een aanrader. Een abonnement kost € 33,50 per jaar voor vijf nummers. Die frequentie wordt geloof ik niet altijd gehaald, maar dat maakt het plezier er niet minder om.

Sinds kort ben ik geabonneerd op het Britse tijdschrift Slightly Foxed. Dit is een uniek blad omdat het geheel gevuld is met recensies van boeken..... maar dan niet de boeken die nu in de boekhandel liggen. Dit maakt het werkelijk uniek in zijn soort. Je leest prachtige verhalen (vaak miniatuur essays) over boeken van voorbije decennia of eeuwen. Verhalen over de reden waarom een bepaald boek zoveel indruk gemaakt heeft, wat het met iemand gedaan heeft. De stijl is luchtig en humoreus (Brits!) en het blad -- in paperback, 96 pagina's op fraai papier, mooi gezet en geïllustreerd -- kost per jaar inclusief verzending naar Nederland slechts 41 pond, dat is vandaag de dag circa € 46,00 voor heel veel leesplezier en nieuwe ontdekkingen.
Hier vind je alle informatie.

En dan tot slot (hier heb je helemaal voor doorgescrold): Puntkomma; (ca. A4, ca. 40 pagina's, zwart/wit). Dit zeer onregelmatig verschijnende tijdschrift -- het laatste nummer verscheen in april 2006 en de volgende is aangekondigd voor mei 2009 -- beweegt zich in de schimmige periferie van het boekenvak en het verzamelen.
Het heeft alles wat iedere boekenliefhebber aantrekt. Zoals een wesp wordt aangetrokken door jouw glas cola, juist als op je vakantiebestemming gearriveerd bent en snákt naar een verfrissing, zo laaft dit blad je dorst naar diepte-interviews met antiquaren, persoonlijke verhalen van boekenverzamelaars, gekke geschiedenissen en wat al niet meer. Alleen die wesp nog even wegjagen dus.
Puntkomma is in nood: er zijn bijna geen medewerkers meer, er is een tekort aan auteurs en redacteuren en tot overmaat van ramp is ook nog eens het abonneebestand verloren gegaan. Het lijkt op de ramp die Keulen deze week trof: gebouw ingestort, archief vernietigd. Redt Puntkomma! Stuur een mail aan Martijn Steenbergen (mrsteenbergen apestaartje gmail punt com) en geef je op als lezer, medewerker, geïnteresseerde of donateur. Als je mij als bron opgeeft krijg je 1 euro korting op het volgende nummer of op je abonnement.
Doen hoor!

Boeken van een Republikein en een Democraat

2009-02-19T17:36:00.009+01:00

Op 80-jarige leeftijd -- hij was toen al twee jaar uit het Witte Huis -- signeerde Ronald Reagan op 11 mei 1991 in een al wat beverig handschrift zijn autobiografie An American Life voor Elena Amos. De vrouw die hem dit boek aanbood was de Cubaanse Elena Diaz-Verson Amos (1925-2000), die in 1944 naar de VS emigreerde en daar een grote staat van dienst verwierf als filantroop, activiste en vrijwilliger voor goede doelen. Ze werd zelfs op een gegeven moment de rijkste latino-vrouw van de VS, een sprekend voorbeeld van the American dream dus.
Op een veiling van handtekeningen werd dit boek een paar jaar geleden gekocht door een verzamelaar en van hem kocht ik het weer op eBay.
Sinds vandaag is het in mijn bezit. Wow!

Barack

In tegenstelling tot de regering in Nederland, die in de huidige economische crisis schittert door klungeligheid, onderling geruzie en het "openhouden van alle mogelijkheden" (maar toch ook weer niet), pakt president Barack Obama de zaken in Amerika heel wat voortvarender aan. Op hém is de hoop der natie gevestigd en tot nu toe maakt hij zijn beloften waar.

De belangstelling voor gesigneerde boeken van Obama is dan ook groot, natuurlijk mede omdat hij de eerste zwarte president van de VS is.
B-O signeert zijn boeken altijd met een forse viltstift. Zo gezien is het geen wonder dat er veel falsificaten opduiken op internet. Het exemplaar van zijn boek The Audacity of Hope dat ik nu in mijn bezit heb, werd op 21 mei 2008 in persona gesigneerd tijdens een campagne-bijeenkomst. Op 26 juni van hetzelfde jaar werd het boek fysiek beoordeeld door een instantie die de echtheid van handtekeningen controleert en deze heeft het ondubbelzinnig als echt beoordeeld. Om de echtheid te garanderen is het boek voorzien van een uniek DNA-kenmerk dat alleen zichtbaar wordt onder een laserlamp. Ik heb dan ook diep in mijn steeds dunner wordende buidel moeten tasten voor deze aanschaf...

Op mijn verlanglijstje staat nog heel veel aan presidentiala (ik wil de lezer niet met de details vermoeien), maar zal ik maar beginnen met de aanschaf van een kluis in mijn huis?

Ronald Reagan

2009-02-12T19:22:00.006+01:00

Hoe kostbaar en moeilijk het is om een persoonlijk door Ronald Reagan gesigneerd boek aan te schaffen heb ik al eerder gemeld.

Maar vandaag, op de 79ste geboortedag van mijn moeder (overleden 1999) en de 200ste geboortedag van Charles Darwin (overleden 1882), heb ik een door Ronald Reagan gesigneerd boek gekocht op eBay voor een zeer goede prijs. Ik heb vooraf bij PSA/DNA die de authenticiteit van handtekeningen onderzoekt, om een echtheidscheck verzocht. En die viel positief uit, vandaar.

Nu koop ik niks meer tot het lente is, promise. Ik wil gewoon bij 20 graden in de tuin zitten met een boek. Bij voorkeur met een nieuwe vrouw/vriendin. Duim voor mij!

Richard Nixon

2009-02-11T17:41:00.007+01:00

Waar was u op vrijdag 9 augustus 1974?

Ik weet het nog. Het was in de namiddag, ik was thuis gekomen van school. Ik was alleen met mijn moeder in huis (zij stond links van mij, een portable transistor radio van Philips stond op de rand van het dressoir tussen haar en mij in) toen het bericht via deze radio door de huiskamer klonk: Richard Nixon, president van de Verenigde Staten, is afgetreden.

Gek dat ik dat nog weet. Ik was bijna dertien, maar ik had toen al een enorme nieuwshonger en interesse in de wereldgebeurtenissen opgevat. De oorlog in Vietnam die door Nixon beëindigd werd had ik gevolgd. En ook het Watergate schandaal dat tot zijn aftreden leidde. Tja, je kunt er niet vroeg genoeg bij zijn!

Ik heb nadien altijd sympathie voor Nixon gehouden. Waarschijnlijk omdat het een 'geslagen' man was, iemand die - hoewel zeer succesvol in zijn buitenlandse politiek - een deuk had opgelopen. Ik héb gewoon iets met mensen die net niet perfect zijn. Net zoals met mooie-dingen-met-een-vlekje. Het vlekje maakt het echter...

Vandaag kreeg ik een stukje van Richard Nixon in huis, namelijk zijn memoires. Voor het eerst uitgegeven door Grosset & Dunlap in 1978 in een genummerde oplage van 2500 exemplaren. Gebonden in leer, goud op de snedes (niet perfect trouwens) en voorzien van een echte handtekening. Ik kocht het vorige maand op eBay.
In dit boek van meer dan 1.000 pagina's ontkent Nixon trouwens nog steeds zijn schuld wat Watergate betreft, maar dat doet er wat mij betreft niet meer toe. Ik heb opnieuw een president -- gesigneerd -- aan mijn bibliotheek toegevoegd - en dat had ik 35 jaar geleden nooit kunnen bedenken!

Nixon leeft niet meer; hij overleed op 22 april 1994.

Bankierslampen

2009-01-30T19:52:00.003+01:00

Na drie maanden wachten kwamen vrijdagavond eindelijk de bestelde bankierslampen (of notarislampen) aan. Geheel in brons uitgevoerd, met groen glas en voorzien van een dimmer in de voet. Eindelijk kan ik heerlijk staand lezen aan mijn boekencarré; wat vooral handig is voor grote boeken, zoals atlassen.
Weer een droom verwezenlijkt!

Zoom in op de foto om te zien wat er staat/igt.

Barack Obama's boeken

2009-01-20T19:15:00.006+01:00

Dit stukje gaat over het leesgedrag van de scheidende president George W. Bush en de de nieuwe president Barack Obama.

George W. Bush
In de Nederlandse (traditioneel anti-republikeinse) pers is George W. Bush vooral voorgesteld als een domme Texaanse olieboer en daar past niet het beeld bij van iemand die ook boeken leest. De werkelijkheid is echter anders. Bush was niet alleen een zeer gretige lezer maar de boeken die hij las waren bepaald geen niemendalletjes.
In 2006 sloot George een weddenschap af met Karl Rove, zijn Deputy Chief of Staff, wie van de twee dat jaar de meeste boeken zou lezen. Karl Rove won, uit mijn hoofd met 111 boeken, maar Bush las er 95. Vijfennegentig boeken in een jaar, dat is grofweg 2 per week! En dat naast een baan als president van de USA! Mensen in de omgeving van Bush hebben vaak verklaard dat op feestjes, ontvangsten, recepties en dergelijke meneer Bush om 9 uur 's avonds altijd gauw verdwenen was. Het bleek achteraf dat hij dan naar bed ging om te lezen. De boeken op zijn lijst waren niet misselijk: het waren vooral historische klassiekers. George W. Bush dom? Hell not!

En hoe zit het nu met Obama?
Nou, dat ziet er best goed uit. Hij leest veel en vaak en wordt regelmatig gesignaleerd en gefotografeerd met een boek onder zijn arm. En nee, dat is gen propaganda: uit zijn eigen boeken en toespraken blijkt dat hij goed thuis is in de Amerikaanse geschiedenis.
In oktober 2008 vroeg The New York Times aan Obama om een lijstje van boeken of schrijvers te geven die belangrijk voor hem waren.

Dit is de lijst:

Ralph Waldo Emerson
Thomas Jefferson
Mark Twain (prachtig!)
Abraham Lincoln (heel goed)
James Baldwin
W. E. B. DuBois’ Souls of Black Folk
Martin Luther King’s Letter From Birmingham Jail
Toni Morrison’s Song of Solomon
Graham Greene’s The Power and the Glory en The Quiet American (goed!)
Doris Lessing’s The Golden Notebook
Alexander Solzhenitsyn’s Cancer Ward (slechte keus in mijn opinie)
John Steinbeck’s In Dubious Battle
Robert Caro’s Power Broker
Studs Terkel’s Working
Adam Smith’s Wealth of Nations plus Theory of Moral Sentiments (goede keus)

Het komt dus wel goed met de boeken op Obama's nachtkastje, zo zou je denken. Het is alleen te hopen dat hij dan wel iedere avond vroeg in bed kruipt, maar dat laatste acht ik onwaarschijnlijk gezien zijn ambitie. En als ie dan uiteindelijk in bed ligt is Michelle er nog....

Intussen ben ik bezig gesigneerde boeken van Obama te kopen. Ik moet toch wat met mijn enthousiasme voor deze man!? Obama en ik schelen exact 6 weken met elkaar: hij is van 4 augustus 1961, ik van 15 september. Hij is een Leeuw, ik een Maagd. En precies dat is het verschil tussen hem en mij: Barack aanvaller/heerser versus mij: beschouwer en (be)zorger.

Ik wens Barack Hussein Obama II alle succes!

Millennium 2

2009-01-17T15:54:00.003+01:00

Om zes minuten voor vier vanmiddag had ik het tweede deel van de Millennniumreeks van Stieg Larsson uit, De vrouw die met vuur speelde.
Superlatieven schieten te kort. Door het hele boek heen rol je van de ene in de andere verbazing.
Het verbijsterende einde zal je peentjes doen zweten.
Gauw naar boekhandel dus, je hebt nog een uurtje. Of anders morgen naar een stationskiosk, of bol.com Eerst deel één lezen (zie mijn vorige blog) en dan deze. Ik wens je een verbluffend weekend!

Lees dit boek, dit is een bevel!

2009-01-06T19:06:00.004+01:00

Het gebeurt hoogst zelden dat ik een boek lees waar ik direct helemaal aan verslaafd raak. Maar nu is het gebeurd.
In de week rond kerstmis heb ik in de trein de eerste plusminus 60 pagina's gelezen van een boek dat door velen op internet als waanzinnig goed wordt omschreven. Waar gaat het om?

Stieg Larsson: Mannen die vrouwen haten, een 'misdaadroman'. Het is een forse pil: een groot formaat paperback van 600 bladzijden. En dat is dan alleen nog maar het eerste deel van een trilogie.
Op 1 januari ging ik verder met lezen en toen gebeurde er iets dat ik niet vaak heb meegemaakt. Ik móest doorlezen. De hele eerste januari heb ik gelezen: 's middags, 's avonds, in bed. Op vrijdag 2 januari had ik eigenlijk boodschappen moeten doen (eten en zo), maar het is er niet van gekomen: ik heb opnieuw de hele dag gelezen. Een restje uit de koelkast diende als avondmaaltijd. Daarna las ik weer verder tot 2 uur 's nachts. Ik moest toen nog maar 16 bladzijden, maar was zo moe dat ik het laatste stukje tot de volgende dag moest laten liggen.

Het slot heb ik dus 's ochtends vroeg gelezen en toen voelde ik me leeg. Want ik wou meer: namelijk de twee vervolgdelen. Bol.com was het dichtste bij, en daar heb ik ze besteld. Helaas was deel 2 in herdruk (duurt 2-3 weken) maar deel 3 was er wel. Ik zal dus moeten wachten, vreselijk!

Mannen die vrouwen haten (de titel zou je kunnen tegenstaan, maar laat je er niet door weerhouden) is de meest fantastische 'misdaadroman' die ik ooit heb gelezen. Het boek is ongelofelijk goed geschreven en het verhaal uitermate spannend. Nadat je door het begin heen bent (lees dit wel zorgvuldig want er worden veel sleutels weergegeven die je in de rest van het boek nodig hebt), wil je maar één ding: doorlezen.

Ik laat het aan jou om even te googelen op dit boek of om de Wikipedia pagina te raadplegen over Stieg Larsson (hm, die heb ik zelf grotendeels geschreven moet ik bekennen).
De Nederlandse uitgever Signatuur heeft het eerste van de 3 delen extra goedkoop gemaakt wat een goede actie is: het kost namelijk maar 10 euro. De twee vervolgdelen kosten elk 19,95. Ook die prijs is een schijntje. Als ik 50 of 100 euro had moeten betalen om het vervolg van deel 1 per direct te kunnen lezen had ik het meteen gedaan.

Mijn voorspelling voor 2009: Stieg Larsson wordt een hype, en dit boek (de trilogie) wordt een cultboek.
mark my words!